Wielkanoc!

Chylą się ludzkie dusze przed Tym, który cierpiał za miljony, który zawisł na Krzyżu, aby odkupić nasze winy i nasze grzechy – aby zmazać nasze nieprawości – w imię Miłości.

I oto nadzieja i wiara i radość wstępuje w nasze serca.

Syn Boży, Chrystus Pan zmartwychwstał!

Radosna wieść, jak szczęście samo, obiega świat, budząc wiosnę w duszach i pokój w sercach.

Fale eteru w tym wielkim dniu niosą nam zewsząd słowa miłości, pokoju i braterstwa.

Wytężcie słuch – łowcy fal!

Napewno doleci Was też z bliska, czy z oddali – fala Krakowska. Na fali tej prastary, dostojny dzwon Zygmunta rozdźwięczy się wesołem Alleluja!

– Któraż polska dusza nie drgnie na dźwięk tych kołysań śpiżowego serca?

Wszak każdy z nas pod powierzchowną powłoką racjonalizmu kryje w sobie malutki świat, gdzie się święci nieustające, uroczyste misterjum.

Wrócą do nas echa serdecznych wzlotów, zagłuszone gwarem codziennych dni.

I wrócą znów wspomnienia dzieciństwa naszego, dni naszych niewinnych smutków i radości – i religijnego, entuzjastycznego na świat spojrzenia.

„RAdjo”, 17 kwietnia 1927

Zdjęcie obrazu Tryptyk Zmartwychwstania Hansa Memlinga z Wikipedii