W sobotę, 25 lipca 1925 roku, w audycji przygotowanej przez Polskie Towarzystwo Radiotechniczne ponownie wystąpiło Trio Kmita i Mieczysław Salecki. Tym razem w programie znalazł się m.in. Beethoven, Saint-Saëns i Schubert. Tego też dnia ukazał się kolejny numer „Radio-Amatora”. Obok nazwisk osób wspierających stację znalazł się w nim gorzki tekst dotyczący zbiórki:

Mogło się wydawać, że jeśli pewna ilość radjofilów nie przyłączyła się do tej akcji, to wynikało to nie z ich obojętności lub oporu, tylko z opieszałości. W tym przeświadczeniu Centr. Kom. skorzystał z gotowości kilku radjoamatorów, którzy się podjęli osobiście zgłosić do posiadaczy odbiorników w Warszawie, dla ułatwienia im spełnienia tego, co nazywamy „obowiązkiem radjofonicznym” i zainkasowania składek, któreby zadeklarowały.

Tymczasem rzeczywistość sprawiła nam bolesny zawód, oto w jednej z dzielnic śródmieścia delegat Komitetu odwiedził wszystkich posiadaczy odbiorników w liczbie przeszło stu i wśród nich znalazła się tylko jedna osoba deklarująca pewną kwotę. Pozostałych albo nie było w domu albo nie uważały one za stosowne przyjąć delegatów Komitetu, a znaleźli się nawet i tacy, którzy wręcz odmówili jakiejkolwiek składki. Zaznaczył się tu pewien lekarz, a więc „inteligent”, który bardzo kostycznie uzasadniał zbędność naszej akcji, gdyż osobiście on daleko większą ma przyjemność w słuchaniu koncertów zagranicznych niż tych naszych polskich produkcji radjofonicznych.

Redakcja liczyła mimo wszystko, że przy kolejnym obchodzie delegaci uzyskają więcej składek. Pod tekstem umieszczona została lista tych, którzy darowizny przekazali. Chyba najważniejszą osobą, która w trakcie trwania akcji zdecydowała się na jej wsparcie był urzędujący minister przemysłu i handlu Czesław Klarner. Wpłacił 10 złotych w końcowej fazie zbiórki. „Radio-Amator” tak skomentował ten fakt:

Zapewne wszyscy polscy radiofile zostaną uradowani i wzruszeni wiadomością, iż wśród osób opłacających składki na prowadzenie transmisji Centr. Komitetu znajduje się Minister Przemysłu i Handlu, p. Czesław Klarner. Pan Minister, jako posiadacz odbiornika i jako obywatel demokratycznej Polski, poczuwał się do obowiązku narówni z najskromniejszymi współobywatelami uczestniczenia w składkach, do których należy ogół polskich radiofilów.

Fakt powyższy tembardziej zasługuje na podkreślenie, iż p. Minister Klarner stoi na czele resortu, będącego najwyższą instancją rządowych w sprawach radjowych.

Możemy się przeto spodziewać, że zainteresowanie p. Ministra radjofonją, którego złożył dowód, będzie tym motorem, który poruszy nareszcie ciężką maszyną biurokratyczną od półtora roku ugrzęzłą w projektach, kontrprojektach, orzeczeniach itp. mądrościach.

Z ufnością oczekujemy od p. Ministra energicznego wyprowadzenia sprawy polskiego broadcastingu na twardy grunt rzeczywistości, co zapewne wkrótce nastąpi.

W kolejnych dniach publikować będziemy listę uszeregowaną alfabetycznie, bez podziału na grupy społeczne. Tradycyjnie już w nawiasach podawać będziemy kwoty w złotówkach – pierwsza pozycja to złożona do początku lipca 1925 roku deklaracja, a kolejne to wpłaty dokonane do początku lipca, do 21 lipca, do 17 sierpnia i do momentu wstrzymania zbiórki na przełomie sierpnia i września 1925 roku. Z publikowanej listy nie wynika jasno czy drukowane były pełne listy wpłat czy też tylko zmiany względem poprzedniego okresu.

Ilustracja tytułowa: Apel dotyczący opłacania składek na rzecz stacji PTR w „Radio-Amatorze”

Źródło ilustracji tytułowej: „Radio-Amator” 14/1925