Nadany w niedzielę, 26 lipca 1925 roku, na fali 385 metrów koncert zorganizowany został przez Centralny Komitet Polskich Zrzeszeń Radiotechnicznych we współpracy z Komitetem zbiórki na Dom Żołnierza w Warszawie. Jak podano na stronach Wojskowego Centrum Edukacji Obywatelskiej, idea utworzenia takiej placówki w Warszawie pojawiła się na przełomie 1918 i 1919 roku. W założeniach miała ona przyczynić się do walki z analfabetyzmem, kształtowania postaw patriotycznych i szerzenia kultury wśród żołnierzy. W połowie lat dwudziestych taką rolę pełnił Teatr Żołnierski mieszczący się na Pradze w drewnianym baraku ze sceną i widownią na 400 miejsc. Oprócz spektakli teatralnych organizowano tam pokazy filmowe, wykłady, a także otwarto bibliotekę i kantynę. Wtedy też pojawił się pomysł wybudowania nowego, reprezentacyjnego Domu Żołnierza. Audycja miała pomóc w prowadzonej zbiórce. Tak pisał o niej redaktor „Robotnika”:

Dziś staraniem Komitetu zbiórki na budowę Domu Żołnierza w Warszawie zostanie rozesłany ze stacji nadawczej Polskiego Tow. Radiotechnicznego na całą Polskę koncert z udziałem artystów teatru „Qui Pro Quo”, pp. Borońskiego, Cybulskiego i Rentena, art. teatru Polskiego p. Warneckiego oraz orkiestry teatru Nowości pod batutą p. Nawrota.

Firmy radiotechniczne w Warszawie zaofiarowały się z wystawieniem głośników na ulicach, gdzie uproszone panie kwestarki od zgromadzonej publiczności będą zbierać datki na budowę Domu Żołnierza w Warszawie.

Ostatecznie celu nie udało się zrealizować. Jesienią 1928 roku na potrzeby placówki przeznaczono budynek Teatru Ludowego na Pradze – w Parku Praskim – przy placu Weteranów 1863 roku.

Tego samego dnia „Dziennik Poznański” donosił o zakończonych w Sztokholmie Skandynawsko-Bałtyckich Targach poświęconych radiotechnice.

Z wielkim zainteresowaniem spotkały się wystawiane przez Sztokholmski Radjoklub odbiorniki amatorskie. Zapewne może wydawać się dziwnem, że na wystawie czysto handlowej spotyka się aparaty budowane przez amatorów, lecz zamysł Targów wychodził z założenia, że na pierwszej tego rodzaju wystawie w kraju należy gościom zagranicznym dać możliwie kompletny obraz rozwoju ruchu radjofonicznego w Szwecji. Z tego samego powodu wystawiła Scandinavian Radio Relay Ligue także liczne amatorskie stacje nadawcze.

Działy pozostałych państw bałtyckich były znacznie skromniejsze. Dania była jedynym krajem, którego przemysł radjotechniczny zrozumiał znaczenie Targów i kilka poważnych firm miało bardzo efektowne wystawy. Z tego powodu duńskie firmy znalazły wśród kupujących bardzo wielu odbiorców z krajów północnych.

Największe zainteresowanie dla Targów Skandynawsko-Bałtyckich wykazała Rosja Sowiecka. Pomiędzy wystawcami znalazł się profesor Sołtyków z Leningradu, który zresztą organizował cały dział rosyjski. Dział ten obejmował liczne nowe konstrukcje, tak na przykład pomiędzy innemi wystawiono kilka lamp nadawczych 25 kilowatowych, które skonstruował profesor Brujewicz, czynny w państwowym radjoinstytucie w Niżni Nowogrodzie. Pozatem można było oglądać różnorodne typy lamp nadawczych i odbiorczych, które wykazywały wysoki poziom radjotechniki rosyjskiej w porównaniu do innych państw europejskich. Obraz ten uzupełniało kilka specjalnych konstrukcji odbiorników Lossewa.

Ogółem biorąc targi cieszyły się nadzwyczaj żywą frekwencją i pomimo sezonu martwego załatwiono bardzo poważne transakcje.

Ilustracja tytułowa: Budynek w Parku Praskim zaadaptowany na potrzeby Domu Żołnierza w roku 1928

Źródło ilustracji tytułowej: Narodowe Archiwum Cyfrowe