Na wtorek, 28 lipca 1925 roku, przypada pierwsza w historii polskiej radiofonii audycja skierowana do najmłodszych słuchaczy. Od godziny 17:00 do 18:30 nadane zostały bajki, różne ciekawe i straszne historie oraz piosenki w wykonaniu Maryli Zacharkiewiczówny, opowiadania i piosenki Mieczysława Saleckiego, a także opowiadanie Stanisława Odyńca. Sfinansowany ze składek koncert uzupełniły piosenki o wojnie i ułanach w wykonaniu Stanisława Bezimiennego oraz melodie na skrzypcach.

U nas była to okazjonalna nowość, na świecie regularne programy dla dzieci nadawane były od jesieni 1921 roku. Jak podaje Patrick Robertson w leksykonie Shella „Co, gdzie, kiedy po raz pierwszy”, zaczęło się od rozgłośni Westinghouse WJZ z Newark w stanie New Jersey. A skoro jesteśmy już przy radiofonii na świecie, powróćmy do naszego zapoczątkowanego jakiś czas temu przeglądu. Na początku lipca dość obszerną notatkę dotyczącą rozwoju radia w Holandii opublikował „Dziennik Poznański”. Skupmy się na jej części poświęconej broadcastingowi i radiotechnice.

Niewielkie to państwo można śmiało nazwać „pionierem europejskiej radjofonji”. Długi czas przedtem, nim w Anglji ustawiono pierwsze stacje broadcastigowe, pracowały już stacje radjotelefoniczne w Holandji i dawały regularne koncerty gramofonowe. Oczywiście koncerty gramofonowe nie mogą się równać z dzisiejszymi koncertami radjofonicznemi, to też wartość ich nie leży w wartości artystycznej; natomiast trzeba sobie uprzytomnić nieocenioną wprost wartość tych koncertów dla dalszego rozwoju radjofonji. Najlepsze z nich, koncerty wysyłane przez Niderlandzką Radio Industrie w Hadze, które doskonale słyszano w Anglji.

Ruch amatorski był więc bardzo rozwinięty i setki eksperymentatorów napełniało falami przestworza. Z powodu sąsiedztwa Niemiec sprowadzano aparaty głównie z tego kraju, a po ukończeniu wojny masami przechodziły przez granicę części składowe niemieckich wojskowych stacji nadawczych i odbiorczych. Przez kilka lat amator jedynie z tych części mógł sobie zbudować. Dziś już jest inaczej: używa się wyłącznie wyrobów własnych uzupełniając je częściami sprowadzanemi z Ameryki, Anglji i Francji. […]

Stacji broadcastingowych urzędowych Holandja nie posiada, lecz pracują stacje radjofoniczne przy towarzystwach radjotechnicznych i na ich rachunek. Wyjątek tworzy Niederlaendische Seintoestellen Fabrick. W pierwszej połowie roku 1924 utworzono syndykat subskrybentów holenderskich, na pokrycie wydatków na programy radjofoncizne, nadawane w stacji Hilvesum bez żadnych opłat. Subskrybenci płacą składki dowolne i dzięki ich pomocy programów stale się powiększają. Koncerty te nadaje się codziennie i są one doskonale słyszalne w całym kraju. Fabryka Philips w Eindhoven podarowała ostatnio dwa maszty o wysokości 60 metrów, przezco znacznie powiększył się zasięg.

W Holandji nie potrzeba licencji odbiorczych. Odbiór jest wolny i niema żadnych opłat od aparatu. Najpopularniejsza stacja jest Chelmsford i doskonałe jej programy cieszą się wielkim uznaniem w całej Holandji.

Właściwego przemysłu radjotechnicznego Holandja nie posiada. Aparaty budowane w kraju są konstruowane przeważnie z części importowanych zza granicy i głównie są stosowane cewki wężowe. Odbiorniki kompletne sprowadzane są głównie z Francji z cewkami wbudowanemi, przeznaczonemi na odbiór długością od 200-3500 metrów. Słuchawki i głośniki są przeważnie pochodzenia angielskiego. Cztery pisma radjotechniczne publikują wiadomości i wskazówki dla amatorów.

We wrześniu odbędzie się druga międzynarodowa wystawa radjotechniczna, co do której zgłosiły już swój udział wszystkie firmy angielskie. Wystawa ta już obiecuje być jeszcze więcej interesującą niż zeszłoroczna.

Ilustracja tytułowa: Dzieci słuchające radia

Źródło ilustracji tytułowej: „Wireless Magazine” 5/1925