Pisaliśmy wczoraj o zaskakującym doniesieniu „Dziennika Poznańskiego” na temat tego, że koncesja na polski broadcasting została już przyznana… Czy tak było naprawdę? Dzięki Ryszardowi Miazkowi, który pisząc biografię Zygmunta Chamca dotarł do listów, które twórca Polskiego Radia w tych dniach wysyłał do swojej żony wypoczywającej z dziećmi w Rabce, możemy spojrzeć za kulisy sprawy. Wiadomość z 16 sierpnia brzmiała następująco:

Jutro o godz. 9.30 akt koncesyjny podpisany zostanie przez Ministra Spraw Wojskowych i przesłany do Dobrowolskiego (z dyrekcji Poczt i Telegrafów), u którego już leży taki sam akt podpisany przez Ministra Spraw Wewnętrznych. Jutro więc p. Dobrowolski będzie mógł być u Klarnera (Ministra Przemysłu i Handlu) i otrzyma od niego definitywny podpis; mam więc nadzieję teraz już zupełnie wiadomą, że we wtorek-środę wszystko będzie definitywnie zakończone.

Można zatem wysnuć wniosek, że źródło „Dziennika Poznańskiego” znajdowało się w ministerstwie spraw wewnętrznych… Tytułem wyjaśnienia – Dobrowolski to Włodzimierz Dobrowolski, ówczesny wicedyrektor Generalnej Dyrekcji Poczt i Telegrafów. To jego podpis – obok ministra Klarnera – miał widnieć na przyznanej koncesji.

Tymczasem w niedzielny wieczór na fali 385 metrów nadano półtoragodzinny koncert firmowany przez „Rzeczpospolitą” za przygotowanie którego odpowiadał Adam Wieniawski. W pierwszej części pianista Teatru Polskiego Karol Szuster grał utwory Chopina, Mieczysław Salecki wyśpiewywał arie operowe, a krakowski artysta Antoni Kaczorowski wykonywał skecze. W części drugiej skład osobowy się nie zmienił – Szuster grał m.in. Szymanowskiego, Lucjana Marczewskiego i własną kompozycję, Salecki śpiewał Bizeta i Moniuszkę, a Kaczorowski wykonał kolejne popisowe numery. Tradycyjnie już sięgnijmy po „Rzeczpospolitą” z recenzjami słuchaczy:

I tak p. Piotr Jóźwiak (Warszawa, ulica Hrubieszowska) pisze do nas: W dniu wczorajszym miałem zaszczyt słyszeć pierwszy raz koncert Szanownej Redakcji, produkowany na stacji radjofonicznej PTR. Na maleńkim aparacie detektorowym, własnoręcznie skonstruowanym, słyszałem bardzo wyraźnie i głośno śpiew z opery „Straszny dwór”.

Tu p. Jóźwiak charakteryzuje poszczególne produkcje śpiewacze i prosi o wyrażenie p. M. Saleckiemu najszczersze uznanie.

Najgłośniej i najwyraźniej – pisze p. Piotr Jóźwiak – słyszałem przemówienie przedstawiciela „Rzeczypospolitej” w obronie naszego złotego. Wogóle mowę słyszałem obok wyraźnego śpiewu M. Saleckiego najlepiej. Zespołowi wczorajszego koncertu należy się żywe przyklaśnięcie, a Redakcji „Rzeczypospolitej” prośba, aby podobne koncerty urządzała jak najczęściej.

P. Jan Jakubowski (Warszawa, ul. Sienna) pisze: Koncertu słuchałem z zamiłowaniem. Sam zbudowałem sobie mały aparacik detektorowy i sam założyłem sobie antenę powietrzną. Koncert wczorajszy podobał mi się bardzo. Na moim aparaciku słychać nie zawsze głośno, ale za to mile. Chciałbym, żeby takich koncertów było więcej w tygodniu. Szkoda, że przy końcu koncertu nie mówi nikt, kiedy będzie koncert następny.

Głosy opublikowane w kolejnych dniach przytoczymy jutro.

Ilustracja tytułowa: Włodzimierz Dobrowolski, wicedyrektor Dyrekcji Poczt i Telegrafów

Źródło ilustracji tytułowej: Narodowe Archiwum Cyfrowe