Po wielu miesiącach oczekiwań nadszedł ten dzień! We wtorek, 18 sierpnia 1925 roku minister przemysłu i handlu podpisał koncesję na polski radjofon. Jako jedni z pierwszych dowiedzieli się o tym słuchacze stacji PTR, a konkretnie wznowionej po przerwie audycji Centralnego Komitetu Polskich Zrzeszeń Radiotechnicznych. W programie pod hasłem „Wielka poezja narodowa” obok utworów Adama Mickiewicza recytowanych przez aktora Teatru Polskiego Janusza Warneckiego i żonę Alojzego Kaszyna Mirę Łaniewską, muzyki Paderewskiego, Moniuszki i Chopina granej przez członków Tria Kmita głos zabrał Stanisław Odyniec. Jego mowę przedrukował później „Radio-Amator”:

Ze wzruszeniem i radością staję dziś przed mikrofonem, aby znów po zgórą dwutygodniowej przerwie z Wami, drodzy moi słuchacze, pogawędzić. Radość moja dzisiejsza ma dwa źródła – pierwsze to możliwość nawiązania na nowo z Wami łączności radjofonicznej, co sprawia mi zawsze wielką rozkosz, a szczególniej dzisiaj, gdy staję przed moimi cierpliwymi słuchaczami po dłuższem milczeniu. Ale drugie źródło mej dzisiejszej radości jest po wielokroć głębsze, potężniejsze – oto mam możność podzielenia się z Wami wiadomością, która wszystkich Was zemocjonuje.

Dzisiaj wieczorem, o godz. 6 i pół, a więc przed dwiema godzinami, Pan Minister Przemysłu i Handlu podpisał koncesję na prowadzenie Broadcastingu w Polsce. A więc to, na co czekaliśmy od przeszło roku, stało się ciałem nareszcie!

Koncesja radjofoniczna! Broadcasting polski! – wiele w tych wyrazach niecierpliwości oczekiwania, nadziei urzeczywistnienia! Od roku przeszło cała nasza dziedzina radjowa żyje pod znakiem tymczasowości, wszystko jest pozaczynane, przygotowane do roboty, ale ta robota się nie iści – zatrzymana w ruchu trwa po dziś dzień w bezwładzie. Wszyscy i wszystko czekało na radjofon, na koncesję broadcastingową.

Długo, długo wypróbowywana była nasza cierpliwość i gdyby oczekiwana nagroda miała być proporcjonalna do niej, to moglibyśmy się spodziewać wielkiej, olbrzymiej nagrody! I oto dziś dopiero dochodzi nas wieść radosna – radjofon polski został zapoczątkowany przez podpisanie odnośnego aktu urzędowego.

Należy się od nas szczera podzięka tym, którzy w ostatnich miesiącach wzięli w swoje energiczne ręce sprawę radjofonji i szczęśliwie ją do końca doprowadzili. Są to: Minister Przemysłu i Handlu p. Czesław Klarner i wice-dyrektor Poczt i Telegrafu p. Dobrowolski. My, którzyśmy zbliska obserwowali ich wysiłki, którzyśmy widzieli trudności piętrzące się przed nimi, przejęci jesteśmy wielkiem uznaniem dla obu. To też sądzimy, że wyrazimy uczucia wszystkich radjoamatorów i radjofilów polskich, jeżeli w ich imieniu gorąco podziękujemy pp. Ministrowi Klarnerowi i wice-dyrektorowi Dobrowolskiemu za pomyślne załatwienie sprawy broadcastingu.

Kończąc pragnąłbym zakomunikować Wam trochę szczegółów o koncesjonarjuszu broadcastingu. Jest nim grupa pod nazwą „Polskie Radjo”, na czele której stoją pp. Tadeusz Sułowski, L. Skulski, St. Chamiec, Bol. Chełmicki, Wł. Heller i P. Drzewiecki. Towarzystwo w najbliższym czasie, jeszcze przed załatwieniem formalności prawnych, przystąpi do budowy w Warszawie stacji mniejszej mocy, która zacznie funkcjonować przypuszczalnie już w grudniu r.b. Równocześnie T-wo rozpocznie budowę wielkiej stacji dużej mocy, po uruchomieniu której mniejsza stacja przeniesioną zostanie do Krakowa. Nastąpi to prawdopodobnie w ciągu 8-u miesięcy od daty dzisiejszej. W ten sposób polska radjofonja już w niedługim czasie doczeka się dwóch potężnych placówek technicznych, które zapewnią jej wspaniały rozwój. T-wo „Polskie Radjo” z uwagi na skład osób, które weń wchodzą, daje rękojmie wystarczające, iż zamierzenia T-wa będą jaknajszerzej i jaknajpiękniej urzeczywistnione – czego się po nim spodziewa cała wielka rodzina polskiego radjofilstwa.

Z okazji dzisiejszego podpisania aktu koncesyjnego składamy organizatorom T-wa serdeczne powinszowania wraz z życzeniem potężnego rozwoju na chwałę kultury polskiej.

Dwie rzeczy rzucają się w oczy w tym tekście – spoufalenie ze słuchaczami… w przemówieniu padło „moi słuchacze”, a nie słuchacze stacji PTR, która zresztą żadnej dwutygodniowej przerwy nie miała i… pomylenie imienia Zygmunta Chamca. Może to też jeden z powodów dla którego pomiędzy panami nie zaistniała później chemia?

Ilustracja tytułowa: Fragment artykułu z „Radio-Amatora”

Źródło ilustracji tytułowej: „Radio-Amator” 15-16/1925