Wczoraj i przedwczoraj w dużej mierze skupialiśmy się na radiowych doniesieniach „Dziennika Poznańskiego”. Nie inaczej będzie dziś. W niedzielę, 6 września 1925 roku, wychodząca w stolicy Wielkopolski gazeta postanowiła wzorem pism francuskich uruchomić poradnię dla radioamatorów.

Wszelkie zapytania należy skierować piśmiennie z dołączeniem znaczków pocztowych na odpowiedź i opłatą manipulacyjną do Redakcji „Dziennika Poznańskiego” dział „Radjo”.

Opłata za zwykłą poradę 25 groszy, za poradę z rysunkiem odpowiednio do rozmiaru i ilości rysunków 50 gr. do 1 złotego. Zaznaczamy, że odpowiadamy tylko piśmiennie.

Tak dla porównania, „Dziennik Poznański” kosztował wówczas 15 groszy. Jednocześnie w dziale „Radjo” ukazał się tekst punktujący błędy amatorów kupujących odbiorniki. Wrócimy do niego jutro. Tymczasem przenieśmy się do Warszawy, gdzie – wedle doniesień „Kurjera Polskiego” i „Warszawianki” – inżynierowie E. A. de Pongratz i M. Seidengradt założyli Warszawską Spółkę Radiową (WSR). Jej siedziba mieściła się w nieistniejącej już kamienicy przy ulicy Leszno 54 – dziś to okolice bloku przy al. Solidarności 84 – w lokalu nr 17.

WSR reprezentuje fabrykę SITI Societa Industrie Telefoniche Italiane, znanej ze swych odbiorników najwyższej jakości. Aparaty SITI już przy 3-ch lampkach odbierają Amerykę. WSR posiada skład wyrobów z zakładów S. G. Brown Ltd. London (słynne głośniki) oraz wszelki sprzęt radiowy.

Zachwalały wspomniane wyżej tytuły w nieoznaczonym tekście ewidentnie zawierającym lokowanie produktu… Mniej więcej w tym samym czasie na pierwszej stronie „Rzeczpospolitej” ukazała się reklama, w której padały słowa „odbiorniki światowej sławy, typu Marconiego”, „budowa anten powietrznych” oraz „wzorowe instalacje”. Spółka ogłaszała się też w tygodniku poświęconym sprawom sportu i przysposobienia wojskowego „Stadion”, a także w „Radio-Amatorze”. W tym ostatnim można było przeczytać:

Polecamy po dostępnych cenach i w najwyższej jakości: aparaty detektorowe, odbiorniki jedno i dwulampowe, słuchawki różnych systemów, części składowe i akcesorja, odbiorniki włoskie S.I.T.I., głośniki firmy S. G. Brown, Londyn. Specjalny dział instalacji radjotechnicznych. Solidnie. Estetycznie. Tanio.

W kolejnym roku firma uruchomiła sklep w Hotelu Paryskim – również dziś nieistniejącym – który miał swoją siedzibę przy ulicy Bielańskiej 9, 150 metrów od domu Polskich Zakładów Elektrycznych Brown Boveri (nazwa z pewnością bliska miłośnikom radiofonii). WSR była jedną z wielu firm radiowych działających w Warszawie w momencie rodzenia się polskiej radiofonii.

Na zakończenie tego odcinka powróćmy do wpłat na rzecz funkcjonowania stacji PTR.

• - Stanisław Maciszewski z Warszawy (-/-/-/5/-),
• - A. / Al.[eksander] Majdecki z Płocka / Warszawy (3/-/-/3/-) – dyrektor syndykatu rolniczego,
• - Józef Majewski z Warszawy (-/-/-/4/4),
• - Juljusz Majkowski z Warszawy (3/-/-/-/9) – kierownik ogrodów dziecięcych im. Wilhelma Ellisa Rau’a (dziś podobną rolę pełnią ogródki nazywane imieniem krakowskiego lekarza Henryka Jordana), w latach dwudziestych działały cztery: Saski, Floriański, Agrikola i 3 Maja,
• - Stefan Malewski z Warszawy (-/-/-/10/-) – wpis dwukrotny,
• - Mańkiewicz z Warszawy (-/-/2/-/-/),
• - L. Marcinkowski z Warszawy (5/-/-/-/-),
• - Stanisław Marcinkowski z Łodzi (5/-/-/-/-) – kwota do spółki z Marjanem Andrzejakiem,
• - Henryk Marczewski z Warszawy (5/5/-/-/-).

Ilustracja tytułowa: Reklama Warszawskiej Spółki Radjowej w „Rzeczpospolitej”

Źródło ilustracji tytułowej: „Rzeczpospolita”, 13.09.1925