Jak wskazuje portal sztetl.org.pl, w niedzielę, 13 września 1925 roku, swoje trzydzieste piąte urodziny obchodziła śpiewaczka operowa Halina Leska, która przed mikrofonem stacji PTR występowała w kwietniu 1925 roku. Internetowa Encyklopedia Teatru wskazuje, że przyszła na świat miesiąc wcześniej. Była córką Berty z Beilerów i Maksymiliana Landy’ego. Halina Leska to pseudonim artystyczny, na który zdecydowała się debiutując w roku 1914 w operze warszawskiej. Śpiewu uczyła się w Warszawie, Paryżu i Berlinie. W późniejszych latach wielokrotnie występowała przed mikrofonem Polskiego Radia, a także – podczas II wojny światowej – rozgłośni w Paryżu i Ankarze. W 1947 roku zamieszkała w Sao Paulo w Brazylii, gdzie również występowała przed radiowym mikrofonem. Do Polski powróciła w roku 1957. Zmarła dwanaście lat później. Została pochowana na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Zgodnie z wcześniejszymi zapowiedziami niedzielna „Rzeczpospolita” ukazała się z liczącym trzy strony dodatkiem radiowym. Obok tekstów o polskim radjofonie, muzyce czy przyszłości przemysłu radiotechnicznego w Polsce – będziemy do nich wracać w najbliższych dniach – ukazała się rozmowa z jednym z założycieli Polskiego Radia, Zygmuntem Chamcem.

„Polskie Radjo” – mówi p. Zygmunt Chamiec – zamierza wybudować w Warszawie stację nadawczą o mocy przewyższającej znacznie moc wszystkich działających na kontynencie europejskim stacji radjofonicznych. Dzięki temu odbiór będzie bardzo czysty, bez szmerów i trzasków; pozatem wielka siła stacji nadawczej umożliwi odbiór na aparatach tanich i nieskomplikowanych, przez co radjofonja będzie mogła się rozpowszechnić w najszerszych masach społeczeństwa.

Z czasem oprócz głównej stacji warszawskiej zamierza towarzystwo wybudować szereg stacji pomocniczych w Krakowie, Poznaniu, Lwowie i Wilnie.

Bezpośrednie kierownictwo strony technicznej spoczywać będzie w doświadczonych rękach inżynierów specjalistów, którzy w ciągu szeregu lat pracowali za granicą.

Głównym zadaniem Towarzystwa będzie strona programowa: Polska radjofonja powinna stać się instytucją dającą nie tylko zdrową rozrywkę, lecz również instytucją szerzącą kulturę w najszerszem tego słowa znaczeniu. Powinna ona również, przez stworzenie działu informacyjnego, zająć odpowiednie miejsce w naszem życiu gospodarczem.

Program stacji warszawskiej obejmie dział muzyczny, dział oświatowo-kulturalny i dział informacyjny.

Na tygodniowy program muzyczny składać się będzie sześć koncertów wieczorowych i jeden niedzielny koncert religijny. Koncerty wieczorowe będą prowadzone wedle z góry ułożonego planu. Dwa koncerty poświęcone będą muzyce poważniejszej, symfonicznej i kameralnej, przyczem każdy taki koncert poprzedzony będzie krótkiem słowem wstępnem. Reszta koncertów składać się będzie z łatwiejszej, choć zawsze wartościowej, muzyki wokalnej i instrumentalnej. Jeden z koncertów będzie poświęcony wyjątkom operowym z repertuaru nie grywanego na naszych scenach, przyczem twórczość współczesna polska będzie jaknaj…

W skład programów muzyki lżejszej wchodzić będą również pieśni ludowe, piosenki żołnierskie w dobrych opracowaniach harmonicznych. Muzyka taneczna znajdzie również swoje miejsce.

Wdzięcznem polem dla pokazania twórczości z naszej przeszłości będą niedzielne koncerty religijne, w których dawane będą utwory polskie z XVI i XVII w., utwory stanowiące prawdziwą skarbnicę artystyczną.

O tym co Zygmunt Chamiec mówił o pozostałych dwóch działach napiszemy jutro.

Ilustracja tytułowa: Dodatek radiowy „Rzeczpospolitej”

Źródło ilustracji tytułowej: „Rzeczpospolita”, 13.09.1925