W momencie kiedy stacja Polskiego Towarzystwa Radiotechnicznego stawiała na wykłady o medycynie dla przeciętnego Kowalskiego, Polskie Radio postanowiło kierować swój przekaz do wyspecjalizowanego odbiorcy. Mówiła o tym depesza, która w poniedziałek – 8 marca 1926 roku – ukazała się w „Echu Warszawskim” i „Gazecie Kaliskiej”:

Zarząd Tow. „Polskie Radjo” postanowił wydelegować swego pełnomocnika do pertraktacji z naukowemi i korporacyjnemi zrzeszeniami lekarzy. Chodzi w tym wypadku o wprowadzenie – natychmiast po uruchomieniu 6-klw-owej radjotacji – specjalnych audycji z zakresu medycyny dla lekarzy – radjoabonentów. Perjodycznie w określonych godzinach specjaliści informować będą przez radjo o postępach wiedzy w rozmaitych gałęziach medycyny. W ten sposób lekarze, a zwłaszcza lekarze z prowincji zyskają możność prowadzenia dalszych studjów.

Ponadto „Polskie Radjo” przedsięweźmie kroki, ażeby już przy najbliższych zjazdach i konferencjach lekarzy obradom ich mogli przez radjo przysłuchiwać się i ci lekarze z Warszawy i prowincji, którzy w zjeździe udziału nie biorą.

Warszawska Stacja Radjofoniczna wieczorną audycję w większości poświęciła Fryderykowi Chopinowi. Pozostały czas wypełnił wykład krajoznawczy, lekcja francuskiego i „Kwadrans harcerski”.

Profesor Aleksander Michałowski, jedyny w swym rodzaju odtwórca Chopina, uświetnił audycję poniedziałkową występem przed mikrofonem. Poraz drugi usłyszeliśmy wyśmienitego pjanistę przez radjofon i, taksamo jak po pierwszym występie mistrza jesteśmy pod silnem wrażeniem artystycznych wzruszeń, dostarczonych nam przez wielkiego artystę. Poprzedził wieczór świetną prelekcją o Chopinie p. Cezary Jellenta. P. Stefanja Lubicz-Kasperska odśpiewaniem kilku pieśni oryginalnych Chopina oraz jednej transkrypcji (to ostatnie, zdaniem naszem, było zbyteczne) uzupełniła piękny program wprowadzeniem do niego utworów wokalnych.

W części drugiej audycji wygłosił prof. Aleksander Janowski prelekcję na temat „Poznaj swój kraj”. Prof. Roquigny kontynuował w części trzeciej audycji rozpoczęte lekcje języka francuskiego. W kwadransie harcerskim usłyszeliśmy chór 26-tej Żeńskiej Drużyny Warszawskiej. Bardzo swojskie piosnki wykonane zostały w sposób naturalny i prosty, świadczący jednak o aspiracjach artystycznych dzielnych harcerek.

Tyle Lul w „Radjofonie Polskim”. A skoro jesteśmy już przy piśmie braci Odyńców to odnotujmy, że w numerze z niedzieli, 7 marca, znalazł się artykuł „Radjo na usługach krajoznawstwa”. Jego autorem był wymieniony powyżej Aleksander Janowski. W tekście dołączył on swój głos do nieformalnej dyskusji na temat sensowności emisji odczytów popularyzatorskich w radiu.

Stacje odbiorcze, które już posiadamy, pozwalają z wykładu korzystać dziesiątkom, a może i setkom tysięcy słuchaczów. Jakież to wspaniałe audytorjum: wykładu w klasie słucha do 30 osób, odczytu w sali – około 500, a przemówienia w radjofonie – dziesiątki tysięcy. Jakiż olbrzymi postęp, jaka zdobycz niezmierna. Dobry prelegent może zjawić się w danem mieście raz na rok, na wsi zupełnie wypadkowo raz na dziesiątki lat, a przez radjofon setki tysięcy ludzi mogą słuchać codziennie pierwszorzędnych wykładów stołecznych prelegentów.

W dalszej części artykułu wskazywał on jakie idee i uczucia Polskie Towarzystwo Krajoznawcze chciałoby zaszczepić słuchaczom, a także wymieniał zagadnienia do poruszenia w kolejnych odczytach.

Piękno naszej ziemi, jej bogactwa, ważność dostępu do morza, nasze sprawy gospodarcze, zabytki naszych miast, dzieje stolicy, życie ludu oraz dziesiątki innych tematów nadają się do głoszenia przez radjo, do rzucenia myśli pomiędzy szerokie rzesze odbiorców.

Wśród przyszłych prelegentów wymienił redaktorkę pisma „Ziemia” wykładającą w Wolnej Wszechnicy Polskiej dr Reginę Danysz-Fleszarową, krajoznawcę i nauczyciela Józefa Kołodziejczyka, pisarkę i redaktorkę „Gazety Mazurskiej” Emilię Sukertową, a także odpowiadającego za turystykę w Ministerstwie Robót Publicznych dr. Mieczysława Orłowicza i Stanisława Lewickiego,

W dalszej części „Radjofonu Polskiego” znalazła się m.in. analiza statystyk związanych z ruchem radiofonicznym w Polsce autorstwa Stanisława Odyńca – temu tekstowi przyjrzymy się w najbliższych dniach – przywoływany już przez nas opis spotkania z mikrofonem-potworem przygotowany przez Ludomira Rogowskiego oraz tekst kolejnej radiowej lekcji języka francuskiego. W dziale o radiofonie zagranicznym znalazła się wzmianka o uruchomieniu nowej, 10-kilowatowej stacji w Barcelonie.

Na zakończenie jeszcze jedna informacja. W Genewie w poniedziałek w godzinach popołudniowych rozpoczęło się Posiedzenie Zgromadzenia Ligi Narodów, podczas którego zapaść miała decyzja o rozszerzeniu Rady Ligi o nowych stałych członków, w tym Polskę i Niemcy. Wedle zapowiedzi wszystkie mowy wygłaszane podczas posiedzenia tego organu w środę i czwartek miały być transmitowane „po wszystkich stacjach europejskich”. Możliwość taka zapewniona została dzięki porozumieniu z rządem szwajcarskim i oddaniu do dyspozycji kabli telefonicznych. Ostatecznie jednak nic z tego nie wyszło.

Pomimo szumnych obietnic niemieckich, mowy członków Ligi Narodów wygłoszone w Genewie nie będą przesyłane przez Radio. Widocznie niemcy nie chcą aby słowa prawdy wypowiedziane pod ich adresem nie były zanadto rozgłoszone po świecie.

Ilustracja tytułowa: Aleksander Michałowski (z lewej) i Aleksander Janowski (z prawej)

Źródło ilustracji tytułowej: Narodowe Archiwum Cyfrowe