We wtorek, 9 marca 1926 roku – po trwającej ponad dwa miesiące przerwie – radiowcy z Narbuta powrócili do pomysłu „widowiska słuchowego”. Tym razem było jednak skromniej niż w listopadzie i grudniu poprzedniego roku. W komedii „Świeczka zgasła” Aleksandra Fredry pojawiają się tylko dwa głosy – Pani i Pana. Panią była Irena Solska, Panem – Alojzy Kaszyn. Spektakl poprzedził odczyt poświęcony autorowi utworu. Wygłosiła go znana już z naszego cyklu poetka, dramatopisarka i działaczka społeczna Zofia Wojnarowska.

„Świeczka zgasła” – przemiła jednoaktówka Fredry nadaje się jak mało która komedja do odegrania przed mikrofonem. Djalog, płynący równo i spokojnie, ogromnie nadający się do subtelnego frazowania – plastyka postaci scenicznych, mistrzowską ręką zawarta w tekście komedji, jednolite tło akcji łatwo oddziaływujące na wyobraźnię słuchacza – wszystko to, razem wzięte, pozwalają zaliczyć utwór ten do repertuaru teatru radjofonicznego.

Nie należy chyba podnosić, iż „Pani” w interpretacji p. Ireny Solskiej już po pierwszych zdaniach rzuconych w mikrofon wyłoniła się w wyobraźni naszej jako osoba żywa i wyraźna w sylwetce. „Pan” p. Kaszyna rysował się wyobraźni naszej równie plastycznie. „Zmiana frontu” w drugiej połowie komedji (kiedy nie widzący dotychczas siebie Pan i Pani nagle spostrzegają, iż byli w błędzie, mniemając, on, że ona jest starą i brzydką – ona, że on nie jest już młodym i przystojnym) uwypukliła się wyraźnie przez zapoczątkowanie szybszego tempa djalogu oraz jaśniejszą barwą głosową (szczególnie u „Pana”). Nie wątpimy iż liczni radjosłuchacze spędzili słuchając „Świeczki” ze słuchawkami na głowie przyjemne i miłe pół godzinki.

Następnie stacja PTR wyemitowała koncert zespołu Antoniego Adamusa oraz odczyt Mariana Godeckiego o celach i zadaniach oświaty pozaszkolnej.

Tego samego dnia w „Polsce Zbrojnej” i „Kurjerze Poznańskim” – a dzień wcześniej również w „Ilustrowanej Republice i wieczornym wydaniu „Kurjera Warszawskiego” – ukazały się doniesienia dotyczące warszawskiej wystawy radiowej. W większości opierały się one na przywoływanym już przez nas w lutym artykule z „Radjofonu Polskiego” oraz tekście inż. Kazimierza Jackowskiego z „Polski Zbrojnej”. Do niego – z braku miejsca – jeszcze nie sięgnęliśmy, nadróbmy to zatem teraz. W pierwszej części autor zwracał uwagę na szczupłe kadry fachowców i opóźnienia, jakie ma Polska w rozwoju radia, a także na zagraniczną propagandę płynącą do mieszkańców kresów. Przekonywał, że nadszedł czas, aby przekonać rządzących, że zagadnienia polskiej radiotechniki są tak samo ważne, jak obrona przeciwlotnicza i walka o dostęp do morza.

Temu celowi ma służyć wystawa jako manifestacja tego, co zostało zrobione i tego, co jeszcze leży odłogiem. Komitet wystawy rozwinął akcję w celu zorganizowania pięciu zasadniczych działów:

1) Działu „naukowo-dydaktycznego”, którego celem będzie nauczanie publiczności zasad współczesnej radjotechniki; osiągnie się to przez pokazy-demonstracje trzydziestu kilku działów z fizyki, elektrotechniki i encyklopedji radjotechniki. Pawilon ten będzie organizowany pod egidą Ministerstwa Oświaty. Oddzielny pawilon „historyczno-muzealny” będzie mieć za zadanie przedstawić retrospektywnie rozwój radjoodbiorników, radjonadajników, mikrofonów, słuchawek itd. pozatem będzie zwierać podobizny wielkich twórców podstaw radjotechniki i szeregu wybitnych organizatorów o wszechświatowej sławie. Na przewodniczących poszczególnych sekcji w tym dziale zostali uproszeni M. Pożaryski, profesor Politechniki Warszawskiej, kpt. inż. Groszkowski, docent Politechniki, prof. Sokolcow, jeden z najbliższych współpracowników znanego prof. Popowa z Piotrogrodu, który równocześnie z Marconim stworzył swego czasu podstawy do budowy pierwszych radjoodbiorników.

2) Działu „radjoamatorskiego”, w którym nieliczne jeszcze rzesze polskich radjoamatorów przedstawią swoje pomysły i konstrukcje w zakresie sprzętu radjotechnicznego (głównie odbiorniki). Ten dział winien obudzić specjalne zainteresowanie wychowawców młodzieży, albowiem praca konstrukcyjno-montażowa nad radjoodbiornikami znakomicie przyczynia się do wynalazczości i pogłębia kulturę i zmysł elektrotechniczny bardzo słabo dotychczas rozwinięty w naszem społeczeństwie; ze względu na wartość ruchu konstrukcyjno-radjoamatorskiego dla idei przysposobienia wojskowego minister spraw wojskowych i minister oświaty mają w projekcie przeznaczyć pewne sumy jako nagrody za najbardziej udane konstrukcje.

3) Działu „przemysłowo-zawodowego”, gdzie będą wystawione przedewszystkiem fabrykaty krajowe z zakresu radjotechniki i z pokrewnych dziedzin: z elektrotechniki np. akumulatory, suche baterje, linki antenowe itd., a pozatem eksponaty zagraniczne.

4) Specjalnego działu wojskowej radjotechniki, który przedstawi rozwój sprzętu wojskowego, wielorakie zastosowanie radjo do celów wojny i pokaże społeczeństwu te wielkie wysiłki, które wojskowość poczyniła celem podniesienia poziomu wojskowej radjotelegrafji i zaopatrzenia wojska we współczesny sprzęt radjotechniczny. Minister spraw wojskowych polecił zorganizowanie tego działu szefowi Wydziału Wojsk Łącnzości.

5) Specjalnego działu „radjokomunikacji”, który zilustruje wszystko to, co dotychczas zostało zrobione w Polsce w zakresie komunikacji radjotelegraficznej i radjotelefonicznej. Dział ten z natury rzeczy winien być zorganizowany przez Generalną Dyrekcje Poczt i Telegrafów. Komitet wystawy poczynił starania u ministra przemysłu i handlu i generalnego dyrektora, aby ten pawilon pod względem skali i treści nie ustępował Innym.

Inżynier Jackowski wskazał też termin imprezy – od 15 do 24 maja 1926 roku.

Ilustracja tytułowa: Inż. Kazimierz Jackowski i zdjęcia z I Ogólnokrajowej Wystawy Radiowej

Źródło ilustracji tytułowej: „Pierwsza Ogólnokrajowa Wystawa Radiowa – informator”; „Radio-Amator” 6-7/1926