Liczba odczytów nadanych przez stację Polskiego Radia we wtorek, 13 kwietnia 1926 roku, została ograniczona do trzech – o 18:00 mowa była o interesie indywidualnym i interesie społecznym w wychowaniu, o 19:00 dr Jan Dmowski opowiadał o złotym polskim, a o 19:20 prof. Edmund Jankowski, wykładowca Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego, o roślinach w pokoju. O 17:00 program rozpoczęły recytacje literackie nadawane pod hasłem „żywe słowo”. Warstwę muzyczną stanowiły trzy koncerty orkiestry Polskiego Radia pod dyrekcją prof. Jana Dworakowskiego oraz solowe występy Lucyny Robowskiej (fortepian) i Eugenii Gepertowej (śpiew).

Zgodnie z przewidywaniami, nadawanie codziennych koncertów przez koncesjonowaną stację wywołało ożywienie na rynku radiowym. Było to odczuwalne zarówno wśród firm radiotechnicznych, jak i radioklubów. Poznańska „Elektro- i Radjotechnika” informowała, że swojego przedstawiciela na Wielkopolskę poszukiwało Polskie Towarzystwo Radiotechniczne. Miał się on zajmować instalacjami odbiorczymi. Zainteresowani posiadający referencje i gwarancje mieli zgłaszać się do poznańskiej Izby Przemysłowo-Handlowej. Pomocą w zbudowaniu taniego odbiornika do wstąpienia w swoje szeregi zachęcał Akademicki Radjoklub Politechników Żydów. Stosowna notatka ukazała się równe sto lat temu w „Naszym Przeglądzie”:

Od pewnego czasu nadaje stałe koncerty radjowe polska stacja broadcastingowa. Któż nie chciałby mieć własnego odbiornika, kto nie pragnąłby poznać tak zajmującej gałęzi nauki, jaką jest radjotechnika? A o to nie trudno. Gdy staniecie się członkami Akademickiego Radjoklubu Politechników Żydów będziecie mogli zrobić sobie kosztem 3 złotych aparat odbiorczy, uzyskacie możność nabywania części składowych po cenach daleko niższych od rynkowych, wykładowcy zaznajamiać Was będą z teorją radjotechniki, w bogatych zaś laboratorjach Klubu będziecie mogli eksperymentować bez ograniczeń. Akademicki Radjoklub udostępniony ostatnio i dla nieakademików przyjmuje w dalszym ciągu zapisy na członków w lokalu Ż.S.A. w poniedziałki i czwartki w godz. 8-10 wiecz.

Trudno powiedzieć czy to kwestia marketingu czy inflacji, ale kiedy dziewięć dni później kurs budowy radioaparatów się rozpoczynał podano już kwotę 5 zł. Nadal było to mniej niż miesięczna prenumerata dziennika „Nasz Przegląd”, która – bez donoszenia do domu – wynosiła 5,70 zł.

Trzy tygodnie temu pisaliśmy o walnym zgromadzeniu łódzkiego radioklubu, na którym miały zapaść decyzje dotyczące jego reorganizacji. 13 kwietnia 1926 roku informację o tym, na czym miały one polegać opublikowało pismo „Elektro- i Radjotechnika”.

Odtąd klub obejmie pracę w dwóch kierunkach: 1) szerzenie świadomości technicznych wśród członków za pomocą odczytów, prac laboratoryjnych itd., 2) popularyzacji radjofonji wśród szerszej publiczności. Członkowie radjoklubu korzystają z całego szeregu ułatwień, jak np. bezpłatnej poradni technicznej, rabatów przy zakupach części radjowych i ładowaniu akumulatorów, czytelni bibljoteki itd.

Pierwszy odczyt odbędzie się dnia 23 bm. w sali Tow. Krajoznawczego, Aleje Kościuszki 21, o godz. 8 wiecz. na temat: „Współczesna radjofonja”. Prelegent: prezes radjoklubu inż. Czesław Dąbrowski. Odczyt będzie bogato ilustrowany przeźroczami, demonstracjami aparatów odbiorczych najnowszych konstrukcyj. Pozatem zarząd organizuje wycieczkę do Warszawy celem zwiedzenia wystawy radjotechnicznej i stacji nadawczej. Sekretarjat klubu jest czynny w lokalu firmy „Elin” Sp. Akc., Zielona 10, we wtorki i czwartki od godz. 7-8 wiecz., gdzie są udzielane wszelkie informacje i przyjmowane zapisy na członków klubu.

Mamy zatem ożywioną działalność radioklubów i firm radiotechnicznych oraz – jednocześnie – starania Centralnego Komitetu Zrzeszeń Radjotechnicznych mające na celu zmianę na korzystniejsze obowiązujących przepisów. Choć – jak relacjonował Stanisław Odyniec w „Radjofonie Polskim” – współpraca z władzami nie była łatwa…

W memorjale złożonym Panu Ministrowi Przemysłu i Handlu przedstawił Centralny Komitet niedogodność i szkodliwość obciążania handlu radjotechnicznego specjalnym podatkiem wewnętrznym – proponując zastąpić go odpowiednio wzmocnionemi stawkami celnemi. Ówczesne wystąpienie Centralnego Komitetu odniosło pożądany skutek. Zarówno Pan Minister Przemysłu i Handlu, jak i odnośne władze skarbowe ustosunkowały się życzliwie do starań Komitetu, w wyniku czego taryfa celna doznała pewnej proporcjonalnej podwyżki. Jednakże druga połowa żądań Centralnego Komitetu, a mianowicie równoczesne z podwyżką ceł zniesienie podatku wewnętrznego, została kompletnie zignorowaną.

W efekcie należało opłacić i podwyższone cło i owy podatek wewnętrzny…

A skoro jesteśmy już przy finansach, to zerknijmy jeszcze do „Rzeczpospolitej”, która przynosiła odpowiedź na pytanie pewnego radioamatora, wedle dzisiejszej nomenklatury krótkofalowca…

Pytanie: Prosimy o wyjaśnienie kwestji taksy abonamentowej dla radjo-amatorów pracujących na falach krótkich, niemających nic wspólnego z koncertami.

Odpowiedź: Ustawa przewiduje, iż nikt niema prawa posiadać instalacji radjowej bez uzyskanego na ten cel pozwolenia, a każda zarejestrowana instalacja musi być abonentem koncesyjnej stacji nadawczej i uiszczać przewidzianą opłatę, która nie przekroczy 3 zł miesięcznie.

Ilustracja tytułowa: Siedziba Żydowskiej Strzechy Akademickiej i fragment artykułu zachęcającego do wstąpienia do radioklubu

Źródło ilustracji tytułowej: Archiwum Państwowe w Warszawie; „Nasz Przegląd”, 13.04.1926