W nawiązaniu do niedawnej dyskusji o sprzężeniu zwrotnym „Dziennik Poznański” na swoich stronach zaczął drukować mobilizujące radioamatorów hasła. Na pierwszy ogień poszło takie:

Zbyt ciasne sprzężenie jest bezwzględnością wobec sąsiadów. Stroić należy ostrożnie przy luźnem sprzężeniu.

Odpowiedzią na potrzebę popularyzacji radia było też ukazanie się opisywanej przez nas na początku roku książeczki „Radjo a życie” Stanisława Burzyńskiego. Wydana w cyklu „Bibljoteka dzień wyborowych” oprawiona w płótno pozycja kosztowała 1,39 zł. Tego dnia jej reklama pojawiła się m.in. w „Expressie Porannym” i „Gazecie Porannej 2 Grosze”.

Zanim zajrzymy do tego, co można było usłyszeć w reaktywowanej stacji PTR, zerknijmy jeszcze do „Przeglądu Wieczornego”, który donosił jakie były dalsze losy publikowanego przez nas ostatnio apelu przyjętego w trakcie zebrania Stowarzyszenia Radiotechników Polskich.

Po zebraniu delegacja w osobach wiceprezesa stowarzyszenia p. S. Odyńca i sekretarza inż. Siennickiego udała się do ministra przemysłu i handlu, p. Klarnera, któremu przestawiła rezolucję domagającą się jaknajszybszego załatwienia sprawy warszawskiej stacji broadcastingowej. Minister Klarner przyjął delegację życzliwie i obiecał swoje poparcie.

Jak się dowiadujemy, generalna dyrekcja poczt i telegrafów w najbliższych dniach przekaże sprawę budowy warszawskiej stacji nadawczej komitetowi ekonomicznemu rady ministrów.

Sprawa ta znalazła zapewne oddźwięk w zaplanowanym na ten dzień wystąpieniu Stanisława Odyńca przed mikrofonem stacji przy Narbutta. Tematem zapowiedzianego w prasie odczytu miała być właśnie polska radiofonia. Być może autor sięgnął też po artykuł z „Kurjera Poznańskiego” z 9 czerwca 1925 roku, w którym można było przeczytać:

Przyglądając się Warszawie z góry i z dołu widzimy małą względnie ilość anten na dachach, ustawionych przeważnie prowizorycznie i lekkomyślnie, kilkakrotnie mniejszą niż w Poznaniu.

Tytuł ten wprost wskazywał też ułomność przyjętych na tym etapie rozwiązań legislacyjnych.

Warunki koncesji opracowane obecnie wszyscy uznali za nieodpowiednie, już przestarzałe i niemożliwe do przyjęcia. Z opracowaniem nowych, jak to było zapowiedziane, ciężka maszyna biurokratyczna nie śpieszy i wobec szybko postępującej budowy stacji radjofonicznej w Sofji ostatnie miejsce w Europie w dziedzinie radjofonji jest już obecnie dla Polski zagwarantowane.

Oprócz wystąpienia Stanisława Odyńca w programie nadawanym pomiędzy godziną 20:00 a 22:00 przewidziano występy śpiewającej mezzosopranem, znanej już nam Wigi Marcinkowskiej, barytona opery warszawskiej Eugeniusza Narożnego, ulubieńca słuchaczy, tenora opery warszawskiej Mieczysława Saleckiego, a także zespołu Lidii Kmitowej. W skład tego ostatniego oprócz wspomnianej skrzypaczki wchodziła pianistka Maria Pohlowa oraz wiolonczelista Michał Borzakowski. Wedle zapowiedzi wykonać mieli szereg utworów solo oraz w trio.

Na zakończenie zajrzyjmy jeszcze do „Polski Zbrojnej” z 19 czerwca 1925 roku… W tekście o powrocie stacji PTR znalazł się następujący ustęp:

Miejmy nadzieję, iż w niedługim czasie, dzięki pomocy ze strony zainteresowanej części społeczeństwa, stacja PTR wznowi swoją działalność może nawet w nieco szerszym zakresie niż dawniej.

Więcej o tym co to dokładnie oznaczało pisać będziemy w najbliższym czasie.

Ilustracja tytułowa: Fragment pierwszej strony książki „Radjo a życie” Stanisława Burzyńskiego

Źródło ilustracji tytułowej: Stanisław Burzyński „Radio a życie”, Warszawa 1925