W sobotę, 4 lipca 1925 roku, na łamach „Kurjera Poznańskiego” po dłuższej przerwie powrócił temat problemów z tamtejszą stacją łukową. Gazeta opublikowała list czytelnika z Ostrowa, który – mimo znacznej odległości od Poznania – też zmagał się z zakłóceniami.

Jako stały abonent Kurjera a równocześnie radjoamator miałem sposobność przekonać się o wpływie, jaki wywierał Kurjer Poznański na tamtejszą stację radjotelegraficzną. Jak długo Kurjer słusznie krytykował jej nieprzyjemną dla radjoamatora działalność, tak długo czuła się stacja poznańska pod pewnego rodzaju kontrolą i starała się nie dawać powodu do krytyki, obecnie zaś, gdy kontrola ta cokolwiek osłabła, znów stacja poznańska „pracuje” jak dawniej. Jestem zdania, że skoro ustawa nakłada właścicielom radjoodbiorników, słusznie zresztą, obowiązek urządzania antenny itd. tak, aby nie przeszkadzały komunikacji telefonicznej i telegraficznej, tak samo radjoamatorzy mogą wymagać, żeby pocztowe stacje radjotelegraficzne nie przeszkadzały w odbiorze broadcastingu. Jeśli już wskutek niezdecydowanego stanowiska rządu sprawa polskiego broadcastingu stoi ciągle jeszcze na martwym punkcie, to niech nam, radjoamatorom, będzie możliwem korzystanie z koncertów stacyj zagranicznych. Może Szan. Redakcja zechce znów w Swojem poczytnem piśmie przypomnieć poznańskiej radjostacji jej obowiązki wobec społeczeństwa.

Zadania tego trzy dni przed publikacją powyższego listu podjął się konkurencyjny tytuł, „Dziennik Poznański” w tekście „Kiedy radjostacja poznańska zostanie zmodernizowana?”.

Urządzenia techniczne stacji radjotelegraficznej, bardzo starego typu, pozostawione nam przez Niemców w stanie zupełnie nie do użytku, przez długoletnią pracę są zniszczone i absolutnie nie odpowiadają wymogom obecnego stanu radjotechniki. Urządzenia te trzeba było zastąpić sprzętem nowoczesnym.

Po długich staraniach czynników zainteresowanych rozpowszechniono wiadomość, że maszyny radjostacji w Poznaniu zostaną zastąpione przez nowoczesne maszyny systemu Hollweck’a z mającej być zamykanej stacji w Grudziądzu. W tym celu zostały podobno już przyznane odpowiednie kredyty. Na tym się chwilowo skończyło. Projekt pozostał projektem, a poznańska stacja radjo telegraficzna po przestawieniu jej na obsługę Warszawy w dalszym ciągu syczała, nie przestrzegając nieraz obowiązkowych godzin milczenia i natrząsając się niemiłosiernie z wysiłków poznańskich radjoamatorów.

W ten sposób minęło kilka miesięcy. Czekano w Poznaniu cierpliwie na wykonanie powyższych projektów, tłomacząc sobie zwłokę brakiem pieniędzy w skarbie państwa itd. i nie przeczuwając smutnego końca.

W tych dniach gruchnęła wieść, że maszyny stacji w Grudziądzu zostaną przeniesione nie do Poznania lecz do Krakowa. Wiadomość ta, aczkolwiek jest dla nas jedną przykrością więcej ze strony rządu, nie zdziwiła nas tak bardzo, gdyż Poznań nie jest tak blisko ustosunkowany w warsztacie „wysokiej polityki” Generaln. Dyrekcji Poczt w Warszawie jak Kraków. Mając jednak na uwadze, że stacja krakowska jest położona kilka kilometrów za miastem w Dębnikach, a ponadto posiadając znacznie lepsze urządzenia techniczne, w znacznie mniejszej mierze przeszkadza radjofonji, mimo woli nasuwa się pytanie: Co wpłynęło na nieoczekiwaną decyzję Generalnej Dyrekcji Poczt i Telegrafów!? Cóż się właściwie stało?

Wyjaśnimy to jutro…

Ilustracja tytułowa: Część odbiorcza stacji radiotelegraficznej w Poznaniu (fotografia opublikowana w roku 1919)

Źródło ilustracji tytułowej: „Wiedza Techniczna” 4/1919