Zgodnie z wczorajszą zapowiedzią zajrzyjmy jeszcze do „Kurjera Poznańskiego”, który podsumował odbywające się od 6 do 8 lipca 1925 roku spotkania radiowców w Genewie.

Ożywiona wymiana zdań pomiędzy przedstawicielami wszystkich europejskich towarzystw radjofonicznych, które posiadają w Europie stacje nadawcze, jak również i tych, które noszą się z zamiarem założenia takowych, doprowadziła już do pewnych wyników, które znajdą zastosowanie w najbliższym zimowym sezonie. Za podstawę dyskusji został przyjęty projekt przedstawiciela B.B.C. (British Broadcasting Company), który został zawczasu rozesłany do wszystkich krajów. W Europie obecnie istnieje 90 stacyj nadawczych na falach od 200 do 600 metrów. Do tego dochodzi jeszcze 40 nowoprojektowanych stacyj. Już i obecnie istniejące stacje bardzo często przeszkadzają jedna drugiej, nawet przy umiarkowanej mocy 1,5 KW. Znaczna część tych stacyj nosi się z zamiarem powiększenia energji do 5-6 KW. W tym wypadku o ile podział długości fal nie zostanie dokładnie uregulowany, cała europejska radjofonja zamieni się w kakofonję z powodu interferencji poszczególnych stacji. A trzeba zaznaczyć, że stacje o mocy 6 KW jest dobrze słyszalna w całej Europie. Projekt regulacji kapitana Chesterton’a przewiduje podział Europy na kilka wielkich zon tak, żeby stacje o jednakowej długości fali były oddzielone od siebie odległością 1000 kilometrów, ponieważ na przestrzeni 200 do 600 metrów długości fali niepodobna zmieścić sto kilkadziesiąt stacyj większej siły. Na konferencji po długich targach został dokonany próbny podział fal pomiędzy stacje poszczególnych krajów. Wszystkie stacje po 1 września mają dostosować swoje długości fal do tego planu i rozpocząć próbne nadawanie. Stacja kontrolna B.B.C. na południowem wybrzeżu Anglji została wyposażona w najlepsze odbiorniki, jakie tylko może stworzyć współczesna technika radjofoniczna i została oddana do dyspozycji genewskiego biura. W czasie pierwszego próbnego okresu będzie ona odbierała wszystkie istniejące stacje i badała, o ile jedna stacja nie przeszkadza innym. Oczywiście jednocześnie organizuje się cały szereg mniejszych punktów kontrolnych we wszystkich krajach, zapraszają się do współpracy i liczne rzesze amatorskie. Po ukończeniu pierwszego próbnego okresu zbiera się ponownie konferencja przedstawicieli dla opracowania wyników i dokonania poprawek w pierwotnym rozkładzie, poczem nastąpi drugi okres próbny i trzecia konferencja, która definitywnie ustali dla każdej stacji nadawczej jej długość fali.

Druga sekcja konferencji obradowała nad możnością wymiany programów pomiędzy wszystkiemi stacjami europejskimi. Doświadczenia angielskie wykazały, że przekazywanie muzyki i mowy za pomocą linyj telefonicznych na odległość kilkuset kilometrów bez najmniejszego zniekształcenia dźwięków dla współczesnej techniki jest możliwa. Wobec tego konferencja uznała za stosowne połączenie wszystkich europejskich stacyj za pomocą specjalnych linyj drutowych w celu dokonania prób wymiany programów. Jak widzimy, organizacja radjofonji wychodzi już obecnie z zakresu poszczególnych krajów na teren międzynarodowy i nawet wszechświatowy.

Ciekawe, że przytoczony wczoraj artykuł nieco różni się w szczegółach od tego dzisiejszego… W każdym razie o tym, jak wyszło to w praktyce, będziemy w naszym cyklu informować jesienią.

Ilustracja tytułowa: Artykuły o konferencji w Genewie

Źródło ilustracji tytułowej: „Dziennik Poznański”, 23.07.1925, „Kurjer Poznański”, 31.07.1925