Trzynastka często kojarzona bywa z pechem. Wiadomość przytoczona poniżej pochodzi co prawda z „Ilustrowanego Kuryera Codziennego”, który ukazał się dwa dni wcześniej, ale na trzynastego byłaby jak znalazł. Choć w tym pechu można mówić o dużej dozie szczęścia…

W Wiedniu przed kilku dniami przeszła burza z deszczem i piorunami. W czasie tej burzy piorun uderzył w jednopiętrowy dom przy Orsaygasse. Został on przyciągnięty prawdopodobnie przez różne niefachowo umieszczone zewnętrzne anteny radjowe tego domu. Piorun przeleciał wzdłuż dachu, przebił okno w jednem z mieszkań, przebiegł w pokoju wzdłuż drutów pokojowej anteny, zapalił firankę i zapadł w ziemię.

Na szczęście znajdująca się w tym pokoju matka właściciela mieszkania nie została wcale piorunem porażona. Rzeczoznawcy sądzą, że złe umieszczenie anteny przyczyniło się do ściągnięcia tego piorunu.

Stąd powtarzane wówczas często hasło o konieczności uziemienia anteny po zakończeniu słuchania radia…

Opisana w „IKaCu” historia skończyła się dobrze, czego niestety nie można powiedzieć o losach niektórych osób z omawianej przez nas wczoraj listy darczyńców wspierających działalność stacji PTR. Z jednej strony tragedie wojenne i getto, z drugiej samobójstwa i morderstwa… Ale i tu trudno mówić o statystyce, w przypadku gdy całkiem sporej części osób nie udało się powiązać z informacjami z innych źródeł. W niektórych przypadkach skojarzenia takie opierają się na rachunku prawdopodobieństwa… a zdarzało się, że nawet w małym mieście mieszkają osoby o takim samym imieniu i nazwisku. Np. Kazimierz Szperalski z niewielkiego wszak Hrubieszowa to „jednocześnie” urodzony w 1875 roku piekarz i 36 lat młodszy uczeń gimnazjum, zresztą bohater jednej z takich tragicznych historii, ale o tym innym razem… Możliwe jednakże, że piekarz był jednocześnie restauratorem, a uczeń – osiągając pełnoletniość – został kupcem… ale teoretycznie mogła tam mieszkać jeszcze trzecia osoba o tym samym imieniu i nazwisku.

Wspominaliśmy wczoraj, że w grupie wspierających PTR znalazło się jedenaście kobiet… i jak nakazują dobre maniery, od pań zacznijmy. Tutaj coś więcej udało się ustalić o czterech z nich. W nawiasie podane są kwoty deklaracji opublikowane 10 lipca 1925 roku oraz wpłaty odnotowane do 4 lipca, 21 lipca, 17 sierpnia i do momentu wstrzymania zbiórki na przełomie sierpnia i września 1925 roku.

• - Sabina Brokmanowa z Warszawy (-/-/-/5/-),
• - Adolfina Deputowska z Warszawy (-/-/-/-3),
• - Marja Dmowska z Warszawy (-/-/-/5/-) – to pierwsza, najprawdopodobniej tragiczna uczestniczka listy. Osoby wrażliwe powinny w tym momencie pominąć dalszą część opisu… Jak kilka lat później donosił „Kurjer Warszawski”, 8 lipca 1926 roku w Wesołej pod Rembertowem, w jednej z należącej do kobiety o tym imieniu i nazwisku willi doszło do morderstwa. Zamożna, 40-letnia denatka, została znaleziona w jednym z pokoi, leżąca na wznak, obnażona, z sińcami, okaleczeniami i sznurem zaciągniętym na szyi. Za zabójstwo – po kilkukrotnym rozpatrywaniu sprawy – sąd skazał jej parobka, podobno zakochanego w niej Piotra Świątka. Po zdarzeniu miał domagać się od sąsiada zamknięcia go w szopie, a następnie tłumaczył śledczym, że nocą zrobiło to dwóch uzbrojonych bandytów. Wyrok: 8 lat ciężkiego więzienia.
• - Janina Glińska z Warszawy (3/-/-/-/-),
• - Magdalena Grodzka z Warszawy (-/-/10/-/-),
• - Cecylia Gubrynowicz z Warszawy (-/-/-/3/-),
• - Otylja Kleinschmidt z Warszawy, odnotowana jako Klemschmidt (-/-/-/5/-) – właścicielka piekarni Corso przy ul. Środkowej 20. Jeszcze w poprzedniej dekadzie budynki zakładu można było odnaleźć wśród ostańców na warszawskiej Pradze. Jednak w 2017 roku – dwa dni po wpisaniu elewacji frontowej do rejestru zabytków – odzyskane przez spadkobierców zabudowania wraz z parterowym domem frontowym z ok. 1865 roku zostały wyburzone. W ich miejscu stanął blok mieszkalny.
• - Czesława Olsztyn z Warszawy (-/-/-/5/-),
• - Ksenia Rodé z Warszawy (-/-/-/5/-) – sekretarz w Ministerstwie Sprawiedliwości,
• - Stanisława Sciborówna z Warszawy (-/-/3/-/-),
• - Marja Szrajerówna z Warszawy (-/-/-/5/-) – należąca do Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego.

Ilustracja tytułowa: Humor obrazkowy z pisma „Wireless Magazine”

Źródło ilustracji tytułowej: „Wireless Magazin” 5/1925