Niewiele brakowało, a zaplanowany na niedzielę, 2 sierpnia 1925 roku, ósmy koncert urządzony staraniem Centralnego Komitetu Polskich Zrzeszeń Radiotechnicznych nie doszedłby do skutku. Dwa dni wcześniej na łamach „Radjofonu Polskiego” ukazał się następujący komunikat:

Centralny Komitet Polskich Zrzeszeń Radiotechnicznych niniejszym zawiadamia, że w skutek trudności dojścia do porozumienia z Zarządem Fabryki PTR w sprawie warunków korzystania przez Komitet z transmisji stacji tego Towarzystwa, widzi się zmuszonym odwołać koncerty zapowiedziane na tydzień bieżący.

Ostatecznie jednak warszawskim słuchaczom dane było usłyszeć zaplanowaną na ten dzień operę Carla Marii Webera „Wolny strzelec”. Dokładnie rzecz ujmując usłyszeli arie, duet i tercet, a także cavatinę i romans z III aktu w wykonaniu laureatów klasy operowej konserwatorium warszawskiego – Anny Ruszczewskiej (rola Agaty, sopran), Sabiny Szyfmanówny (rola Anusi, sopran) i Olgierda Komierowskiego (rola Maksa, tenor), Uwerturę i Entr’acte z III aktu odegrane przez prof. Stanisława Zmigrydera oraz odczytane przez Adama Wieniawskiego fragmenty libretta wymagające większej liczby wykonawców. Jako konferansjer po raz pierwszy w prasowych zapowiedziach podany został Alojzy Kaszyn. O jego wkładzie w rozwój stacji PTR jeszcze nie raz będziemy pisać w naszym cyklu. Nadanie koncertu było możliwe dzięki przejęciu ciężaru finansowego emisji przez „Rzeczpospolitą”. Gazeta zadbała jednocześnie o jak najszerszy odbiór audycji.

Znana firma warszawska Malicki i Kawiński ustawiła na tarasie restauracji „Gastronomja” na rogu Alei 3-go Maja i Nowego Światu olbrzymi megafon, który potęgował znacznie głos, pozwalając go słyszeć zupełnie wyraźnie na ulicy.

Dzięki temu szerokie masy warszawianek i warszawiaków mogły wysłuchać całego koncertu. Aparat funkcjonował bardzo sprawnie, to też nic dziwnego, że tłumy publiczności zgromadziły się przed „Gastronomją”. Liczne głosy zadowolenia i zachwytu, jakie dawały się słyszeć w tłumie, są dowodem, że organizacja niedzielnego koncertu „Rzeczpospolitej” stanęła w zupełności na wysokości zadania.

Zadowolenia nie kryli również piszący do „Rzeczpospolitej” słuchacze, którzy odbierali program w domach poprzez odbiorniki.

I tak p. Józef Okręt (Twarda 45) pisze: „Słuchając często koncertów radjofonicznych nadawanych przez stację PTR staraniem Wydawnictwa Rzeczpospolita jestem zachwycony jakością koncertu, jak również doborem sił artystycznych pod dzielnym kierownictwem p. Adama Wieniawskiego”.

P. Felicja Stodolska (Śniadeckich 13) pisze: „Powiadamiam Szanownych Panów, iż w niedzielę dnia 2 bm. słuchałam koncertu w warszawskiej radjostacji urządzonego przez Rzeczpospolitą. […] Koncert udał się doskonale”.

P. Stefan Jasiński (Marszałkowska 33) pisze: „Śpieszę powiadomić Szanownych Panów, iż w niedzielę, tj. 2 bm. słuchałem radjokoncertu w warszawskiej Stacji PTR, zorganizowanego przez Rzeczpospolitą. Słychać było bardzo dobrze i wrażenie z fragmentów opery doskonałe”.

P. Wł. Wysocki (Nowowiejska 33) pisze: „Słuchając wczorajszego radjokoncertu od godziny 20 do 22 zaznaczam, że koncert udał się wyśmienicie (jak zawsze zresztą) i słuchacze byli zachwyceni”.

P. Izaj Dratwa (Muranowska 26) pisze: „Dziękuję za wczorajszy bardzo ciekawy radjokoncert”.

P. Roguski (Mińsk Mazowiecki, ul. Kościuszki 19) pisze: „Wczoraj, tj. dnia 2 sierpnia między godziną 8 i 9 i pół wieczorem miałem przyjemność słuchać radjokoncertu nadawanego przez Rzeczpospolitą. […] Koncert z opery Strzelec, słyszany w Mińsku Mazowieckim bardzo mi się podobał, a w szczególności gra na fortepianie i śpiew pierwszej pani, gdyż nazwiska nie dosłyszałem”.

Co ciekawe większość z powyższych nazwisk – poza Wysockim i Okrętem – nie znalazła się na liście wspierających stację PTR. Przy czym w przypadku tego drugiego wspierającym był pan o imieniu Marek.

Ilustracja tytułowa: Restauracją „Gastronomja” jedenaście lat później (rok 1936)

Źródło ilustracji tytułowej: Narodowe Archiwum Cyfrowe