Zaplanowana na wtorek, 4 sierpnia 1925 roku, audycja nie doszła do skutku. A szkoda. Tego dnia po raz pierwszy w historii polskiej radiofonii miała zostać nadana lekcja języka angielskiego. Prowadzenia kursu podjęła się Ludwika Odyniec. Poza tym królować miała poezja Adama Mickiewicza. Więcej szczegółów dotyczących przerwania emisji koncertów „Radjofon Polski” podał 7 sierpnia, a za nim „Kurjer Polski” 11 sierpnia 1925 roku:

Na mocy porozumienia z zarządem PTR miał komitet opłacać pewne kwoty za prawo korzystania z transmisji stacji radjofonicznej. Kwoty te narazie wówczas nieskalkulowane miały przedstawiać zwrot kosztów technicznego prowadzenia transmisji. Dopiero dn. 23 lipca zarząd PTR podał komitetowi wysokość opłat, które określił na 150 zł od każdodziennej dwugodzinnej transmisji.

Suma ta wydała się komitetowi niemożliwa do przyjęcia ze względu na szczupłość jego obecnego budżetu. Komitet zarządził wobec tego zawieszenie transmisji a równocześnie zwrócił się do PTR z propozycją obniżenia tej sumy. Dotychczas odpowiedzi od PTR nie otrzymano.

O osiągnięciu porozumienia „Kurjer Warszawski” doniósł dzień później – 12 sierpnia 1925 roku. Do sprawy jeszcze będziemy wracać.

Tymczasem zajrzyjmy do „Kurjera Poznańskiego”, który w rubryce „Radjogramy” analizował przebieg spotkań artystów z radiowym mikrofonem.

Artyści występujący przed mikrofonem użalają się niekiedy, że odczuwają pewien brak podniety, którą sprawia wielki tłum publiczności. Inni znowu, posiadający bardziej wybujałą wyobraźnię, mówią, że odczuwają pewną tremę na myśl, że ich produkcje słucha audytorium, złożona z kilku miljonów osób. Nie wiemy co odczuwał Paderewski podczas ostatniego koncertu z Londynu, którego słuchało kilkanaście miljonów osób, wiemy tylko, że podczas wykonania słynnego nokturnu ronił rzęsiste łzy zapominając zupełnie o otoczeniu i olbrzymiem audytorjum. W każdym razie kwestja urządzenia studjo służy przedmiotem dyskusji w kołach amerykańskich i kilka nowszych stacji w Chicago, San Franciszko i Los Angelos urządza dla studjo specjalne zakątki artystyczne udekorowane, z wielkiemi oknami wychodzącymi na piękny cienisty ogród. Europejskie studja pozostają dotychczas przy małem, szczelnie obwieszonym draperjami pomieszczeniami z powodów akustycznych. Definitywnie sprawa urządzenia studjo nie została jeszcze rozstrzygniętą i niezawodnie wymaga jeszcze dalszych prób.

Warto odnotować, że prawdopodobnie tego dnia swoje 23. urodziny świętowała Hanka Ordonówna, a właściwie panna Pietrusińska. Przynajmniej taka data znalazła się w metryce chrztu z parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Warszawie na Lesznie. W literaturze można trafić również na trzy inne – 25 września 1902 roku, 11 sierpnia 1904 roku i 23 września 1905 roku. Źródła nie są zgodne również co do prawdziwego imienia artystki. Według wspomnianej metryki to Marianna, inni najczęściej piszą Maria Anna. Przed mikrofonem stacji PTR wystąpiła dwukrotnie – 3 maja 1925 roku i 2 stycznia 1926 roku

Na zakończenie powróćmy do listy nazwisk wspierających działalność stacji PTR.

• - Jan Daniel z Warszawy (-/-/3/-/-),
• - Antoni Dąbkowicz z Warszawy (-/-/6/-/-),
• - Sylwester Dec / Der z Warszawy (5/-/5/-/-),
• - Czesław Demel / Domel z Żyrardowa (jedna z wpłat opisana jako Warszawa) (10/-/10/10/5),
• - W. Dmowski z Warszawy (5/-/-/-/-),
• - Stanisław Dobrowolski z Pruszkowa (-/-/5/-/-),
• - Marek Dojlicki z Warszawy (-/-/-/-/3) – późniejszy dyrektor Biura Rozbudowy Telewizji i dyrektor Inwestycji Przedsiębiorstwa Państwowego Stacje Telewizyjne. Po usunięciu z telewizji pracował w Biurze Urządzeń Techniki Jądrowej,
• - Adam Drzewiński z Warszawy (-/-/-/10/-),
• - Jan Dubiski z Warszawy (3/-/-/-/-),
• - Józef Dubiski z Warszawy (-/-/5/-/5),
• - Brunon Dymowski z Warszawy (-/-/-/-/3) – dziennikarz, literat, powojenny burmistrz Wołomina.

Ilustracja tytułowa: Hanka Ordonówna

Źródło ilustracji tytułowej: Narodowe Archiwum Cyfrowe