W sobotę, 8 sierpnia 1925 roku, po blisko tygodniowej przerwie, na fali 385 metrów ponownie można było usłyszeć polską mowę. Nie był to jednak efekt osiągnięcia zapowiadanego już porozumienia pomiędzy Centralnym Komitetem Polskich Zrzeszeń Radiotechnicznych a Polskim Towarzystwem Radiotechnicznym – na to trzeba będzie jeszcze poczekać – a cosobotnia samodzielna audycja PTR. Choć z punktu widzenia słuchaczy różnice między audycjami przygotowywanymi przez poszczególne podmioty wyraźnie się zacierały… Nadany w godzinach od 20:00 do 22:00 koncert miał charakter wybitnie tematyczny – był to „Wieczór muzyki skandynawskiej”, a konferansjerem był – podobnie jak podczas audycji „Rzeczpospolitej” z 2 sierpnia – Alojzy Kaszyn. Zespół wykonawców od poprzedniej soboty niemal się nie zmienił – ponownie można było usłyszeć Trio Kmita i Mieczysława Saleckiego, tylko Helenę Wertheim zastąpiła bliżej nieustalona pani Borowska. W repertuarze znalazły się utwory instrumentalne i pieśni takich kompozytorów, jak Edvard Grieg, Jean Sibelius czy Christian Sinding.

Zgodnie z wczorajszą zapowiedzią przejdźmy teraz do humoru z radiem w roli głównej, który znalazł się w 32 numerze czasopisma „Mucha” z 7 sierpnia 1925 roku. Tytuł ten ukazywał się od roku 1868 i – z kilkoma przerwami – dotrwał do roku 1952. Swoje pierwsze teksty publikował w nim Aleksander Głowacki, szerzej dziś znany jako Bolesław Prus. We wspomnianym numerze redakcja stworzyła kącik „Radjo”, w którym umieściła „Transmisje radjotelefoniczne w Europie. Program na każdy dzień w tygodniu”. Jak przystało na pismo satyryczne, ramówka z tą rzeczywistą nie miała nic wspólnego. Opierała się na skojarzeniach i stereotypach, często o podłożu politycznym. Po stu latach w wielu przypadkach trudno dojść dlaczego dana pozycja w programie Berlina czy Londynu miała bawić czytelników. Ale są też takie żarty, które wywołują uśmiech w oderwaniu od ówczesnej sytuacji i inne, które (niestety) okazały się ponadczasowe… I tak na przykład:

Praga (570 m) godz. 20.00-21.00. Koncert filharmonji „Gde go ne posal, sem wyros sam”.

Kowno (265 m) godz. 20.00-22.00. Wykład praktyczny języka litewskiego dla panów ministrów kowieńskich. 24.00. Chór mieszany „Lachas! Oddawaias Wilnas”.

Moskwa (1450 m) […] 20.00. Chór męski „Jamszczyk nie gani łoszadiej, mnie niekowo bolje zarjezać”. 24.00 Chór mieszany „Wsiech, wsiech, wsiech do bolszewickawo raju”.

Słowo wyjaśnienia do programu Moskwy. O ile drugiego tytułu chyba nie trzeba tłumaczyć, pierwszy to parafraza słów pieśni „Woźnico nie prowadź koni, nie mam już kogo kochać”… W wersji „Muchy” pada wymowne „Woźnico, nie prowadź koni, nie mam już kogo zabić”… A co do nauki litewskiego dla ministrów, wynikała ona z faktu, że wówczas w domach litewskich elit rozmawiało się po polsku…

Na zakończenie sięgnijmy po raz kolejny do listy darczyńców. Dziś litery E i F.

• - Michał Eberhardt z Turkowic / Wołomina (3/-/-/5/5),
• - Seweryn Eichenblat z Warszawy (-/-/-/3/-) – kupiec,
• - Maksym Engel z Warszawy (-/-/-/6/-),
• - Ludwik Eydrygiewicz z Warszawy (3/-/-/-/-),
• - Edward Fechtner z Warszawy (-/-/-/5/-) – adwokat, podczas wojny polsko-bolszewickiej służył jako ochotnik w 1. Batalionie Telegraficznym, ofiara zbrodni katyńskiej,
• - Zygmunt Feist z Modlina (3/-/6/-/-),
• - Feldstein z Warszawy (-/-/-/-/3),
• - Flesiński z Warszawy (-/-/14/-/-),
• - Juljusz / Juljan Foeller z Warszawy (-/-/-/3/3),
• - Stanisław Folman z Warszawy (3/-/-/3/-) – prezes Akademickiego Koła Esperantystów Żydowskiej Strzechy Akademickiej,
• - Adolf Forbet z Warszawy (-/-/-/4/-).
• Do listy będziemy jeszcze wracać.

Ilustracja tytułowa: Alojzy Kaszyn przed mikrofonem stacji PTR

Źródło ilustracji tytułowej: Narodowe Archiwum Cyfrowe