Temat koncesji, która przecież już przed wakacjami miała być za chwilę przyznana, rozpalał nie tylko miłośników radia, ale też dziennikarzy. W niedzielę, 9 sierpnia 1925 roku, „Dziennik Poznański” – nie powołując się co prawda na źródło – przytoczył informacje pisma „Wireless World” o energicznych staraniach Polskiego Towarzystwa Radiotechnicznego w kierunku uruchomienia wraz z Rządem stacji w Warszawie i Poznaniu lub Krakowie. Doniesienie to odnotowaliśmy już przed dwoma tygodniami.

Podobno… Czy nie byłoby wskazanem, aby kompetentne władze wobec ogólnego zainteresowania się społeczeństwa broadcastingiem uszczęśliwiły nas jakim komunikatem wyjaśniającym faktyczny stan rzeczy? Lub czy też, jak możnaby sądzić z dotychczasowego postępowania władz, sprawa polskiego radjofonu jest… tajemnicą stanu?

Na odpowiedź kto otrzyma koncesję zainteresowani musieli jeszcze trochę poczekać… W tej samej kolumnie znalazło się doniesienie o otwartej na początku czerwca Wystawie Radjotechnicznej Związku Sowietów w Moskwie.

Przy otwarciu przemówił komisarz ludowy dla poczt i telegrafów Smirnow i oświadczył, że wystawa ogranicza się obecnie na eksponaty krajowe i że współudział zagranicy byłby bardzo pożądany. W tym celu kierownictwo wystawy weszło w kontakt z Niemcami, Francją, Anglją i Ameryką. Następnie przewodniczący komitetu wystawy podkreślił, że propagowano usilnie udział zagranicy w tej wystawie i zapewniał, że eksponatom zagranicznym zostaną przyznane uprzywilejowane miejsca. W tym sensie odbywa się obecnie żywa korespondencja pomiędzy dyrekcją wystawy a zagranicznym przemysłem radiotechnicznym.

Zapowiadano, że eksponaty przygotowane przez Towarzystwo „Radjotransmisja”, Laboratorium rządowe w Niżnym Nowogrodzie i Komisariat dla Poczt i Telegrafów prezentowane będą sto dni.

Na zakończenie sięgnijmy ponownie po listę osób wspierających stację PTR. Przypomnijmy, w nawiasach podane są kwoty wsparcia ujawniane w kolejnych tekstach „Radio-Amatora”.

• - Leon Gadkowski z Warszawy (5/-/-/-/-) – późniejszy autor książki „Wieczne baterje i prostowniki anodowe”,
• - Gadkowski z Warszawy (-/-/10/-/-),
• - Zygmunt Glebfisz z Warszawy (-/-/-/3/-) – przyszły aplikant sądowy,
• - Stefan Gielk z Warszawy (-/-/-/10/-),
• - Janusz Gnieniewski z Łukowa (3/-/-/3/-),
• - Jan Godkowski z Warszawy (-/-/-/5/-),
• - Karol Górski z Warszawy (-/-/-/10/-),
• - Stanisław Grabina z Warszawy (-/-/-/10/-) – właściciel sklepu optycznego,
• - Czesław Grabowski z Warszawy (-/-/-/-/5) - inżynier technolog, profesor nadzwyczajny maszynoznawstwa ogólnego i chemicznego na Wydziale Chemii Politechniki Warszawskiej, kierownik zakładu,
• - Zygmunt Greffkowicz z Warszawy (-/-/3/3/-) – dziennikarz prasowy, esperantysta.
• - Stanisław Grodzki z Warszawy (50/-/100/-/-) – zapomniany dziś pionier automobilizmu, właściciel pierwszego samochodu i pierwszego motocykla w Warszawie, prowadził salon przy ulicy Senatorskiej,
• - Groshal z Warszawy (-/-/-/-/2),
• - Rafał Grycendler z Warszawy (-/-/5/-/-),
• - Jan Grykaj z Warszawy (-/-/-/-/3),
• - Jan Gutkowski z miejscowości Błonie (2/-/-/-/-),
• - Wojciech Guzek z Warszawy (-/-/-/-/5),
• - Piotr Guziorski z Warszawy (-/-/-/-/5) – dowódca plutonu żandarmerii.
• Do listy będziemy oczywiście wracać.

Ilustracja tytułowa: Stanisław Grodzki – portret oraz pierwszy samochód w Warszawie

Źródło ilustracji tytułowej: Wikipedia (https://pl.wikipedia.org/wiki/Plik:Stanis%C5%82aw_Grodzki.jpg), Narodowe Archiwum Cyfrowe