W poniedziałek, 10 sierpnia 1925 roku, mijał termin zgłaszania swoich odbiorników do ogłoszonego przez „Dziennik Poznański” konkursu radioamatorskiego. Po otrzymaniu zgłoszeń redakcja podjęła decyzję co do dalszych kroków.

Ustalono dzień 12 września dla próby przedkonkursowej, a dzień 19 września dla konkursu publicznego. […] Każdy ubiegający się o nagrodę amator musi uczestniczyć jak w próbie tak i w konkursie publicznym. Do oceny aparatów została obrana specjalna komisja. Na próbie przedkonkursowej komisja zbada dokładnie każdy odbiornik i aparaty uznane za złe może do konkursu nie dopuścić. Dobre odbiorniki zostaną podzielone na grupy zależne od ich typu i porównania ze sobą. Pozatem na próbie komisja ustali program demonstracji publicznej.

Dla oceny aparatów został opracowany specjalny system punktów. Otrzymanie jednej z nagród jest uwarunkowane uzyskaniem najmniej 120 punktów. PP. Amatorzy, którzy uzyskają więcej niż 120 p. mają prawo do otrzymania poświadczenia, iż uczestniczyli w radiokonkursie z powodzeniem.

Ilość punktów będzie przyznawała komisja na następującej zasadzie:

• 1. Dobre działanie odbiornika 15 p. Bardzo dobre działanie 30 p. Wyjątkowo dobre do 45 p.
• 2. Dobre i prawidłowe wykonanie 15 p. Bardzo dobre wykonanie 30 p. Wykonanie zasługujące za specjalny rozkład na uwagę do 45 p.
• 3. Za własnoręczne wykonanie zmiennego kondensatora od 10 do 50 p.
• 4. Za własnoręczne wykonanie transformatorów lub dławików wysokiej częstotliwości, zależnie od okresu fal od 5 do 50 p.
• 5. Za własnoręczne wykonanie transformatorów niższej częstotliwości – zależnie od działania od 15 do 60 p.
• 6. Za własnoręczne wykonanie innych części składowych zależnie od części i dobroci wykonania od 5 do 20 p.
• 7. Za szybkość strojenia od 5 do 30 p.
• 8. Za okres fal podług następującej tabeli: podstawa od 300 do 700 mtr. Za działanie od 250 mtr. 5 p., od 200 mtr. 10 p., od 150 mtr. – 15 p., od 100 mtr. – 30 p., od 60 mtr. – 45 p.; za działanie do 1500 mtr. – 5 p., do 5000 mtr. – 10 p., 15000 mtr. – 35 p. i 25000 mtr. – 65 p.
• 9. Za kompletne wykluczenie promieniowania na antenę 35 p.
• 10. Za siłę odbioru odwrotnie proporcjonalną do ilości lamp od 5 do 30 p.

11. Za selektywność od 5 do 30 p.

12. Za prawidłowe oddawanie telefonji od 5 do 30 p.

13. Za każdą prawidłowo działającą lampę wysokiej częstotliwości: za 1 l. – 5 p., 2 l. – 15 p., 3 l. – 25 p., 4 l. – 45 p. Układy nadheterodynowe podlegają innej ocenie.

14. Za pojedynczy refleks 15 p.; za podwójny 40 p.; za potrójny 65 p., jeżeli nie są na oporach.

15. Za specjalne nakłady posilaczy wysokiej częstotliwości od 5 do 35 p.

16. Za możliwie mały koszt aparatu i akcesorji od 5 do 45 p.

17. Za nowe pomysły przy wykonaniu poszczególnych części składowych 5 p. do 40 p.

18. Za zupełnie oryginalny, nigdzie jeszcze nie używany układ, któren okaże się dobrym 120 p. lub nawet wprost pierwsza nagroda.

19. Za odbieranie telgrafji na słuch zależnie od szybkości od 5 p. do 55 p.

20. W wypadkach nieprzewidzianych komisja ma prawo przyznać do 60 p., jak też ma prawo za słabe orjentowanie się w swoim własnym odbiorniku, nieumiejętne obchodzenie się z nim itp. odjąć 60 p.

21. Po próbie pp. uczestnicy otrzymają kartki z pytaniami z dziedziny radjotechniki, na które powinni dać pisemną odpowiedź. Za dobre odpowiedzi od 15 do 60 p.

22. Do konkursu będą mogły stanąć tylko te odbiorniki, które otrzymają za dobre działanie 15 p.

W przypadku uzyskania jednakowej ilości punktów przez dwuch pp. Amatorów o przyznaniu pierwszeństwa rozstrzygnie los. Orzeczenie komisji jest nieodwołalne i każdy uczestnik konkursu przez samo zgłoszenie poddaje się rygorowi komisji.

Ilu było uczestników i jak im poszło? O tym pisać będziemy we wrześniu…

Ilustracja tytułowa: Fragment artykułu o konkursie radioamatorskim

Źródło ilustracji tytułowej: „Dziennik Poznański”, 31.07.1925