Na sobotę, 22 sierpnia 1925 roku, Polskie Towarzystwo Radiotechniczne zapowiedziało wieczór walców koncertowych. Według planu w godzinach od 20:00 do 22:00 przed mikrofonem stacji wystąpił lubiany przez słuchaczy tenor opery warszawskiej Mieczysław Salecki oraz Trio Kmita. Prasa nie ujawniła jednak szczegółowego programu koncertu.

Sytuacja taka w przypadku koncesjonowanego broadcastingu miała być już nie do pomyślenia… W rozdziale 7 pod hasłem „Eksploatacja” zapisano bowiem:

Program produkcji rozpowszechnianych za pomocą stacji nadawczych koncesjonariusza winien być podawany do wiadomości publicznej za pośrednictwem prasy codziennej.

Dokument określał również to, co może a co nie może być nadawane na antenie.

Program może obejmować: koncerty muzyczno-wokalne, odczyty, wykłady, mowy, kazania, komunikaty prasowe (polityczne, handlowe, giełdowe, sportowe, meteorologiczne, sygnały kontroli czasu) itp.

Koncesjonariusz nie ma prawa rozpowszechniać w drodze radiofonicznej wiadomości sprzeciwiających się prawu, bezpieczeństwu publicznemu, porządkowi społecznemu, zasadom moralności lub obyczajowości, szerzącym panikę, jak również przemówień politycznych, partyjno-agitacyjnych i odezw wyborczych. O ile chodzi o informacje dziennikarskie treści politycznej, wolno jest rozpowszechniać te tylko z nich, które koncesjonariusz otrzyma od agencji rządowych lub przez rząd wskazanych. Opłaty za komunikaty agencji rządowych nie powinny przekraczać opłat normalnego abonamentu dla prasy codziennej. Koncesjonariusz może korzystać z wiadomości innych agencji, w tym jednak wypadku wiadomości podlegają cenzurze prewencyjnej. W dziale koncertowym nie wolno zasadniczo posługiwać się instrumentami samogrającymi, wyjątki od tej zasady możliwe są tylko ze specjalnym zezwoleniem GDPiT.

Reklamy handlowe mogą być rozpowszechniane za pomocą radiofonu tylko poza godzinami właściwych seansów radiofonicznych. Opłaty za reklamy stanowią niepodzielny dochód koncesjonariusza.

Dobór programu produkcji i jakości wykonania winny być utrzymane na możliwie najwyższym poziomie artystycznym.

Odpowiedzialność za ścisłe przestrzeganie przepisów o prawie autorskim i za treść nadawanych produkcji ponosi w całości koncesjonariusz.

Ministrowi Spraw Wewnętrznych przysługuje na zasadach ustalonych dla koncertów i widowisk publicznych prawo przedwstępnej kontroli materiału przeznaczonego do nadawania.

Całodzienny program radiofonu powinien być podzielony najmniej na 2 seanse, z których żaden nie może być krótszy niż 20 min, ogólny zaś czas trwania wszystkich seansów nie może być krótszy niż 4 godziny na dobę.

Godziny ustala koncesjonariusz w porozumieniu z GDPiT.

Poza wykonaniem własnego programu koncesjonariusz obowiązany jest w ciągu jednej godziny na dobę nadawać bezpłatnie za pomocą swych stacji nadawczych wiadomości nadsyłane przez instytucje państwowe. Porządek i sposób nadsyłania i nadawania tych wiadomości ustali GDPiT.

Władze państwowe nie mogą swych uprawnień przekazywać osobom trzecim, jak np. instytucjom samorządowym, społecznym, kulturalnym, dobroczynnym, agencjom telegraficznym itp.

Zastanawia co kryło się pod pojęciem „instrumentów samogrających”, skoro wymagały one osobnego zezwolenia…

Ilustracja tytułowa: Jako, że reklamy stanowić miały wydzieloną część programu, odpowiadała za nie Polska Agencja Publicystyczna

Źródło ilustracji tytułowej: „RAdjo” 2/1927