We wtorek, 25 sierpnia 1925 roku, Zygmunt Chamiec wysłał do żony dwie wiadomości. W pierwszej informował o wyjeździe w celu wybrania miejsca na radiostację, powracał też do kwestii załamania kursu złotego i wynikającej z tego fali samobójstw.

Jest ich teraz aż 8 dziennie. W ogóle wszyscy mają nosy na kwintę, czy to w Bankach, czy w Towarzystwach Ubezpieczeń. Podobno trudno nawet o 1000 zł. Chwała Bogu, że się to radio udało i że Bank Ziemski się nie cofa.

Drugi list miał charakter bardziej osobisty.

Wieczorem znów sobie gryzmoliłem, a teraz, gdy się już cicho w domu zrobiło, na zakończenie wszystkich dziennych spraw wziąłem ten arkusik, by z Tobą pogawędzić. Przyzwyczaiłem się do tego codziennego pisania i gdy wypadnie taki dzień, że czasu na tych kilka słów nie starcza, to mi jakoś nie swojsko. Dziś jakoś specjalnie do Ciebie zatęskniłem.

Przypomnijmy, że treść listów znamy dzięki biografii Zygmunta Chamca napisanej przez Ryszarda Miazka.

Na ten dzień Centralny Komitet Polskich Zrzeszeń Radiotechnicznych zaplanował koncert religijny. Przed mikrofonem stacji PTR wystąpił chór V Koła śpiewaczego Wydziału Kultury i Sztuki Magistratu m.st. Warszawy prowadzony przez Adolfa Szczygielskiego, a także soliści – pani Szczygielska, pan Bukiewicz oraz znany już słuchaczom Mieczysław Salecki.

Kontynuując nasz przegląd zapisów koncesyjnych spójrzmy do części zatytułowanej „Przerwy w eksploatacji”. Określono tam wprost sytuacje, takie jak wojna czy konieczność utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, kiedy na wiosek Ministra Przemysłu i Handlu może nastąpić przerwa w nadawaniu lub przejęcie emisji przez Państwo. Definiowano też za jakie przerwy koncesjonariusz ponosi odpowiedzialność, a za jakie nie.

Koncesjonariusz nie ponosi żadnej odpowiedzialności za przerwy w działalności stacji nadawczych spowodowane wypadkami siły wyższej lub żądaniem władz państwowych, ponosi ją natomiast, gdy przerwa wynikła z winy złej organizacji przedsiębiorstwa lub z winy nieodpowiedniej obsługi.

O ile przerwa trwała ponad 3 dni i wina koncesjonariusza została uznana, Ministrowi Przemysłu i Handlu przysługuje prawo ukarania koncesjonariusza grzywną, która wynosić będzie za każdy dzień przerwy w działalności stacji stołecznej nie wyżej, jak 500 zł, stacji prowincjonalnej o samodzielnym programie – nie wyżej jak 200 zł i stacji przekaźnikowej – nie wyżej jak 100 zł. Trzy pierwsze dni nie wchodzą przy tym w rachubę.

Koncesjonariusz obowiązany jest dołożyć wszelkich starań, by możliwie prędzej przywrócić normalny tok służby, gdyż o ile przerwa trwać będzie dłużej niż 3 miesiące, okoliczność ta, niezależnie od przyczyny, będzie mogła służyć za dostateczną podstawę cofnięcia koncesji w drodze rygoru.

Podstawą cofnięcia koncesji mogą być również krótkotrwałe, lecz często powtarzające się przerwy, a mianowicie gdy w ciągu okresu czasu obejmującego 12 po sobie następujących miesięcy długość przerw przekroczy 5% godzin zastrzeżonych dla normalnych produkcji, czyli 73 godziny dla stacji warszawskiej i 36,5 godziny dla stacji prowincjonalnych.

Pełna treść koncesji opublikowana została w napisanej przez Ryszarda Miazka biografii Zygmunta Chamca.

Ilustracja tytułowa: Zapis nutowy początku utworu „Benedictus” Stanisława Moniuszki

Źródło ilustracji tytułowej: Polona.pl