W czwartek, 27 sierpnia 1925 roku, „Rzeczpospolita” postawiła pytanie o dalsze losy stacji PTR.

Koncesję na eksploatowanie broadcastingu w Polsce otrzymało towarzystwo „Polskie Radjo”. Towarzystwo wybuduje odpowiedniej mocy stacje przekaźnikowe w większych miastach prowincjonalnych i polski broadcasting wkroczy wreszcie na tory normalnego rozwoju. Upłynie jednakże kilka lub kilkanaście miesięcy. Tymczasem rozwój radjotechniki i radjoamatorstwa, które zależą całkowicie od sprawnego funkcjonowania stacji radjonadawczej, nie przybiorą takiego tempa, jakiegoby się obecnie w rozpoczynającym się „sezonie radjowym” spodziewać należało.

Pożądaną przeto jest rzeczą, by żywot obecnej stacji radjofonicznej PTR, skazanej na zagładę, został podtrzymany, aż do chwili całkowitego ukończenia stałej stacji broadcastingowej. Czy będzie to trwało miesiąc, dwa lub pięć – wszystko jedno – bez stacji radjofonicznej radjo rozwijać się nie może.

Jak widać z tego tekstu nie wynika już obecność Polskiego Towarzystwa Radiotechnicznego w grupie Polskie Radio, o której pisało się jeszcze kilka miesięcy wcześniej… Nadal jednak zagadką pozostaje dokładny termin rozejścia się dróg wcześniejszych kooperantów. Przyfabryczna stacja z ulicy Narbutta prawdopodobnie właśnie tego dnia nadała swoją ostatnią audycję w tej fazie istnienia. Był to urządzony staraniem Centralnego Komitetu Polskich Zrzeszeń Radiotechnicznych wieczór muzyki tanecznej w wykonaniu… kapeli drumlistów pod dyrekcją Stanisławskiego. Koncert składał się z trzech części. W pierwszej, pod hasłem „Dawne, dobre czasy” usłyszeć można było m.in. walc „Nad pięknym modrym Dunajem” Straussa, w drugiej – zatytułowanej „Tańce narodowe” – mazurka, czardasza, polkę, walca czy kujawiaka, a w trzeciej – „Ostatni krzyk mody tanecznej – shimmy i tanga.

Trzy dni później w „Rzeczpospolitej” ukazał się kolejny tekst dotyczący koncertów PTR.

Dnia 29 sierpnia warszawska stacja radiofoniczna nadawała ostatni koncert radjowy, poczem zapowiedziana została przerwa tygodniowa. W tym czasie będą się odbywały konferencje przedstawicieli PTR i nowego Koncesjonariusza broadcastingu – „Polskie Radjo”, celem przejęcia, względnie wydzierżawienia obecnej stacji.

Ze względu na to, że Centralny Komitet Zrzeszeń Radjotechnicznych docenia należycie znaczenie własnej stacji radjofonicznej dla rozwoju ruchu radjowego w kraju, spodziewać się należy, że wpłynie odpowiednio na układające się strony i przerwa będzie naprawdę tylko tygodniowa.

Komunikat ten nie był do końca spójny z tym, opublikowanym 28 sierpnia 1925 roku w „Radjofonie Polskim”

W bieżącym tygodniu, to jest od dnia 29.VIII do dnia 5.IX br. Próbna Stacja Radjofoniczna PTR w Warszawie będzie nieczynna. Przerwa ta spowodowana została nowym stanem prawnym, który się utworzył wskutek podpisania przez Rząd umowy koncesyjnej. Centralny Komitet Polsk. Zrzeszeń Radjot. Dołoży wszelkich starań, aby warszawskie transmisje prowizoryczne zostały wznowione w czasie jaknajkrótszym.

Wydawać by się mogło, że skoro „Radjofon Polski” pisał zapowiadająco o braku audycji z 29 sierpnia, a „Rzeczpospolita” dzień później podała, że się odbyła, to znaczy, że rzeczywiście pojawiła się w eterze… Problem polega jednak na tym, że żadna z gazet codziennych nie odnotowała tego koncertu. Tekst „Rzeczpospolitej” sugeruje jednocześnie, że relacje pomiędzy PTR a Polskim Radiem nie były najlepsze, skoro przewidywał on przedłużenie się przerwy mimo mediacji…

Ilustracja tytułowa: Informacja z pierwszej strony „Radjofonu Polskiego”

Źródło ilustracji tytułowej: „Radjofon Polski” 15/1925