W poniedziałek, 1 września 1925 roku, o północy czasu środkowoeuropejskiego (na zachodzie Europy godzinę wcześniej) 87 nadających na kontynencie stacji radiowych przystąpiło do próbnej emisji na nowych częstotliwościach. Przypomnijmy za „Kurjerem Poznańskim” z 26 sierpnia jakie zasady określono podczas opisywanego już przez nas spotkania w Genewie:

Istniejące obecnie stacje otrzymają przydział pomiędzy 300 a 500 metrami, nowobudujące się 37 stacyj pomiędzy 300 a 200, stacje roku przyszłego będą musiały powędrować jeszcze niżej na falę 150-200 metrów. Stacje o jednakowej długości fali i przeciętnej energji 1½ KW będą oddzielone od siebie odległością 2500 kilometrów, mniejsze stacje przekaźnikowe 1500 kilometrów. Stacje większej siły otrzymają dla siebie czyste pole, ponieważ są one słyszalne dobrze w całej Europie. […] W roku 1927 wszystkie nowobudowane się stacje przejdą na fale poniżej 100 metrów.

Więcej szczegółów dotyczących prób opublikował „Ilustrowany Kuryer Codzienny” z 3 września 1925 roku:

Ponieważ tego rodzaju podział dokonany przy zielonym stole w praktyce może okazać się nieodpowiednim, wobec czego postanowiono równocześnie, aby w dniach z 2 na 3, 4 na 5, 7 na 8, 9 na 10, 14 na 15 września wszystkie stacje europejskie równocześnie przesyłały swe produkcje na przydzielonych im falach, a to w godzinach między 11 a 1 w nocy czasu zachodnio-europejskiego, to znaczy 12 a 2 w nocy czasu środko-europejskiego. W ten sposób będzie można wykryć ewentualne wzajemne przeszkody i zaburzenia poszczególnych stacyj. Wynik tej próby będzie podstawą do ostatecznego uregulowania ruchu radiofonicznego w Europie.

Każda stacja radiofoniczna co trzy minuty w czasie powyżej podanym ma się odzywać na przemian w swoim języku ojczystym i francuskim. Między temi meldunkami poszczególne stacje będą nadawać swe zwykłe programy.

Niby to samo, ale trochę co innego tego samego dnia napisał redaktor „Dziennika Poznańskiego”… W tej wiadomości wskazano dni, które częściowo pominięte były w powyższym cytacie:

W nocy z 31 sierpnia na 1 września, z 3-go na 4-go, z 5-tego na 6-tego […] w każdy z tych dni od godziny 12 w nocy do godziny drugiej. W tych godzinach będą wysyłane programy muzyczne i mówione. Oczywiście radjoamatorzy europejscy postarają się, aby poczynić pewne obserwacje. Chcąc ze swej strony poczynić pewne obserwacje, zawołaliśmy w nocy z 31 sierpnia na 1 września – niestety – w tym samym czasie stacja radjotelegraficzna na Cytadeli wyła całą siłą swych łuków.

W Polsce informacje o odbiorze zbierał m.in. Krakowski Klub Radiofoniczny. O dalszych losach testów będziemy informować w kolejnych odcinkach.

Tego dnia do Rejestru Handlowego Działu A Sądu Okręgowego w Wilnie wciągnięta została pod numerem 2818 firma Wileńskie Biuro Radjotechniczne inż. J. Kadenacy, Adam Hattowski i S-ka. Zgodnie z opublikowanym w „Dzienniku Urzędowym Delegata Rządu w Wilnie” wpisem mieszcząca się przy ulicy Mickiewicza 19 w Wilnie firma miała się zajmować handlem aparatami i sprzętem radiotechnicznym, choć – jak sugeruje reklama opublikowana w „Słowie” i „Kurjerze Wileńskim” – znajdowała też inne źródła przychodu. Jej powołanie nastąpić miało 12 sierpnia 1925 roku… choć już na początku grudnia 1924 roku reklamowała się w lokalnej prasie. Zagości ona jeszcze niejednokrotnie w naszym cyklu.

Na zakończenie ponownie sięgnijmy ponownie po listę osób wspierających stację PTR.

• - Robert Leśniak z Rembertowa (5/5/-/10/-),
• - Edmund Lewandowski z Warszawy (-/-/-/20/-),
• - Witold Lewandowski z Warszawy (-/-/-/3/3).

Ilustracja tytułowa: Reklama Wileńskiego Biura Radjotechnicznego w „Słowie”

Źródło ilustracji tytułowej: „Słowo”, 8.07.1926