W piątek, 11 września 1925 roku, w Londynie odbyło się uroczyste śniadanie z okazji otwarcia dzień później wystawy radiowej w Royal Albert Hall. O wydarzeniu tym „Echo Warszawskie” za depeszą PAT pisało w numerze, który ukazał się dwa dni później:

Dzisiaj podczas śniadania wydanego z okazji otwarcia wystawy radiowej w Londynie przemawiał Marconi. Zilustrował on w krótkich słowach dzieje rozwoju radiotechniki przypominając, że jeszcze przed laty 30 uważano za wielką zdobycz możność podawania sygnałów radiotelegraficznych na odległość około 2 mil.

Marconi nadmienił, że przechodzi ona obecnie proces całkowitej ewolucji, którego wyniki trudno przewidzieć. Następnie Marconi przeszedł do scharakteryzowania nadzwyczajnych wyników, jakie osiągnięto w drodze stosowania krótkich fal i ograniczonych stref działania fal elektromagnetycznych, co spowodowało, że znikła potrzeba budowania silnych i kosztownych stacji obliczonych na wielkie przestrzenie działania.

Tymczasem nad Wisłą, a ściślej nad Wartą trwały ostatnie przygotowania do pierwszego etapu konkursu radioamatorskiego organizowanego przez „Dziennik Poznański”. Przypomnijmy, że próba przed zaplanowanym na 19 września finałem odbyć się miała 12 września o godzinie 18:00 w sali Zakładu Fizyki Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Poznańskiego.

Dzień przed konkursem redaktor prowadzący dział „Radjo” wspomnianego „Dziennika” zdecydował się na poruszenie tematu lamp katodowych, jako najważniejszego składnika nowoczesnego odbiornika.

W zasadzie fabrykacja katodówek przypomina fabrykację zwykłych żarówek z tą różnicą, że z powodu znacznych mas metalowych zawartych wewnątrz bani wypompowanie katodówki jest znacznie trudniejsze. Wiadomo nam, że metale posiadają zdolność gromadzenia na swej powierzchni gazów i z trudem pozbywają się tej dodatkowej powłoki. Dla jej usunięcia w czasie pompowania ogrzewają całą lampę do temperatury około 500 stopni, pozatem elektrody, które przy pracy lampy mogą się ogrzewać i do wyższej temperatury wyżerzają przepuszczając przez katodę silny prąd i bombardując elektronami anodę i siatkę.

Zwykłe, ogólnie znane pompy do wytworzenia dostatecznej próżni nie wystarczają, więc stosują pompy osnute na działaniu ssącem lub tłoczącem silnej strugi pary rtęciowej. Żeby zaś rtęć nie mogła dostać się do wnętrza bańki połączenie z pompą chłodzą za pomocą ciepłego powietrza.

Do wyrobu nici używają wyłącznie metalu wolframu w stanie czystym lub też domieszką toru lub oksydów niektórych innych metali. Nić taka posiada strukturę krystaliczną. Dla wyrobu siatki i anody używają molibdenu lub tantalu. Ponieważ te metale są drogie, zastępują je niklem, elektrolityczną miedzią, a nawet zwykłym żelazem (np. w Niemczech).

W dobrych lampach połączenia elektrod są spawane w łuku elektrycznym, w gorszych tylko nitowane. Nitowania powodują w lampach które dłużej pracowały trzaski. Do wyrobu bańki stosują trudno topliwe szkło lub w lampach nadawczych większej mocy nawet kwarc. Duże trudności są wykonaniu doprowadzeń przechodzących przez szkło. Najpewniejsze są z platyny, lecz stosują też niektóre materiały zastępcze, jak stal miedziową, metal „Dumet” itp.

Lampy odbiorcze dzielą się na kategorje zależne od przeznaczenia. Najpierw mamy lampy wyróżniające się stroną charakterystyczną, które dobrze pracują jako audiony. Lampy o wysokiej próżni nadają się znów lepiej jako posilacze – słabsze, o mniejszym prądzie emisyjnym jako posilacze wysokiej częstotliwości, silniejsze zaś jako posilacz niskiej częstotliwości oraz jako lampy głośnikowe.

Prócz lamp zwykłych o jednej siatce mamy jeszcze lampy dwusiatkowe. Te ostatnie wymagają znacznie słabszej baterji anodowej lub nawet mogą pracować bez niej.

Zasadniczo dzielą się wszystkie lampy odbiorcze na zwykłe i oszczędnościowe. Lampy oszczędnościowe mają nić sporządzoną z wolframu pokrytego niektóremi oksydami lub torem. Ten dodatek do wolframu pozwala już przy znacznie niższej jego temperaturze osiegnąć wysoki prąd anodowy, takim sposobem zamiast prądu w pół lub więcej ampera wystarcza nam 5 lub 6 setnych.

Lampy oszczędnościowe, tzw. lampy „micro” zdatne do użytku są bardzo długo, gdy się przestrzega przepisy obchodzenia się z niemi.

Ilustracja tytułowa: Pocztówka prezentująca Royal Albert Hall

Źródło ilustracji tytułowej: Wikipedia (https://en.wikipedia.org/wiki/File:Albert_Hall_and_Albert_Memorial_Postcard_c1903.png)