W piątek, 9 października 1925 roku – dzień wcześniej niż w innych miesiącach – ukazał się kolejny numer „Radio-Amatora”. Przyniósł on m.in. artykuły o Zrzeszeniu Przedsiębiorstw Radjotechnicznych w Polsce, ultradynie, negadynie czy stacji nadawczej w Daventry. W rubryce redakcyjnej „W kraju” ukazał się natomiast komunikat firmy Tel-Radio, który – jak sprostowano w kolejnym numerze – powinien znaleźć się w rubryce reklamowej „Nadesłane”.

Firma „Tel-Radio” w Warszawie w celach propagandystycznych i reklamowych urządza „tani miesiąc”, udzielając w ciągu października r.b. wszystkim swoim nabywcom 25% rabatu od cen katalogowych. Jest to ciekawy sposób reklamy, polegający na tem, że firma „Tel-Radio” zamiast prowadzić kampanię ogłoszeniową używa przeznaczonych na to pieniędzy na udzielenie rabatu kupującym u niej.

Niestety w kolejnych numerach nie donoszono jaki był odzew warszawskich amatorów… Tymczasem „Dziennik Poznański” z 9 października odnotowywał pierwsze działania prowadzące do wymiany programów pomiędzy stacjami nadającymi w różnych państwach.

Urządziła British Broadcasting Company w Hayes stację odbiorczą. Ma ona, poza doświadczeniami i kontrolą broadcastingu, służyć do odbierania obcych stacji. Programy tych stacji będzie się następnie podawało przez Daventry.

Obszar, na którym wystawiono stację w Hayes wyniósł ca 30 akrów i znajduje się na granicy Kentu i Surrey. Teren przedstawia się jako płaska, na kilka set metrów ponad poziom morza wzniesiona wyżyna. W dwóch małych drewnianych domkach znajdują pomieszczenie instalacje odbiorcze i mieszkania dla personelu technicznego. Anteny wznoszą się na dwóch masztach o 20 metrach wysokości, oddalonych od siebie 40 metrów. Aparaty odbiorcze znajdują się w podwójnem wykonaniu, aby można było równocześnie przejmować obce programy a niezależnie od tego kontrolować własne stacje broadcastingowe.

Na szerszą skalę ideę tę rozpropagował kilka lat później twórca Polskiego Radia, Zygmunt Chamiec.

Zgodnie z wczorajszą zapowiedzią powróćmy teraz do odbiorników kryształkowych… W pierwszej kolejności skupimy się na niezbędnej do jego działania antenie…

Aparat radjowy zbudować może sobie każdy, nie wyłączając chłopca kilkuletniego, a co najważniejsze koszty jego zbudowania są tak nikłe, że wynoszą zaledwie kilka złotych. […] Przy pomocy tego starannie wykonanego aparatu może słuchać koncertów nawet sześć osób. Posługiwanie się nim nic nie kosztuje, gdyż w skład jego nie wchodzą ani baterje ani lampy katodowe, które to przedmioty w aparatach lampowych podlegają częstym zmianom.

Każdy aparat składa się z dwóch części, tj. samego aparatu, który można ustawić w każdem miejscu oraz tzw. anteny A, czyli pewnego systemu drutów, które umieszcza się na zewnątrz budynku. Przedewszystkiem musimy wybudować antenę. Do budowy tej możemy użyć zwykłego drutu miedzianego o przekroju około 1 i pół mm (chcący mieć lepsze wyniki musi użyć specjalnie do tego przeznaczonej linki antenowej), w tym celu odmierzamy dwa kawałki drutu o długościach około 25-40 metrów, końce tych drutów izolujemy od poprzecznych kijów, do których dochodzą powyższe druty, za pomocą izolatorów antenowych. Poprzeczne kije zaś mocujemy do jakichś wystających najwyżej części dachów, jak kominy, wieżyczki itp. Mniej więcej po środku druty te łączymy ze sobą i z miejsca połączenia robimy odprowadzenie do aparatu. Antena służy nam do przyjmowania fal, jakie przez nią przechodzą i zależnie od tego jak starannie została zbudowana będzie lepiej lub gorzej spełniała swoją funkcję.

Do budowy aparatu powrócimy jutro. Na zakończenie kolejne trzy nazwiska z listy osób wspierających stację PTR.

• - Henryk Rogowski z Warszawy (3/3/-/-/-),
• - Albert Rohoziński z Warszawy (10/10/-/-/-) – właściciel punktu sprzedaży narzędzi dentystycznych,
• - Stanisław Rosenberg z Warszawy (-/-/-/3/-).

Ilustracja tytułowa: Instalacja anteny radiowej według rysownika pisma „Radio News”

Źródło ilustracji tytułowej: „Radio News” 08/1925