Korzystając z faktu, że w tym czasie w polskiej radiofonii działo się niewiele, kontynuujmy podróż po świecie. Kilka tygodni temu cytowaliśmy artykuły „Dziennika Poznańskiego” przybliżające rozwój radia w różnych miejscach na kuli ziemskiej. Dziś Rosja Sowiecka.

Radiofonja w Rosji jest jeszcze bardzo młoda. Dopiero w lipcu 1924 r. ustawa rządu zezwala publiczności zajmowanie się radiofonem. Stacja nadawcza w Moskwie jest pionerem radiofonji w Bolszewji. Pierwsze transmisje składały się jedynie z koncertów nadawanych tylko w niedzielę. Wnet zauważono wielkie zainteresowanie szerszych mas radiofonją i ilość radjoamatorów z taką szybkością się powiększała, jak to w żadnem innem państwie nie widziano. Koncerty nadawano teraz cztery razy w tygodniu, a w pozostałych dniach nadawano od listopada 1924 r. tak zwaną „Radjo-Gazetę”, która cieszyła się wielkiem poparciem. Była to pierwsza, jedyna „Radio-Gazeta”, ukazująca się w tak obszernem wydaniu. Odczytywanie tej gazety trwa całą godzinę, a treść jej równa się zupełnie drukowanej gazecie. Od kilku miesięcy ukazuje się „Radio-Gazeta” codziennie i posiada oprócz właściwego wieczornego wydania jeszcze wydanie poranne, które do połowy składa się z programu muzycznego. Wydanie poranne „Radio-Gazety” nadaje się w godzinach południowych, gdy w zakładach fabrycznych odbywa się przerwa obiadowa. Wychodzi także „Radio-Gazeta dla dzieci’, opowiadania, bajki, muzyka i nowiny dla świata dziecięcego.

Niezależnie od części koncertowej „Radio-Gazety” odbywają się codzienne godzinne koncerty, na których produkują się siły teatrów moskiewskich. Stacja nadawcza w Moskwie załatwia oprócz tego służbę prasową, meteorologiczną i inną, która odbywa się za pomocą radiotelefonu. Długość fali 1450 m. Stację wybudowano w r. 1921 w państwowem Radiolaboratorium w Niżnim Nowogrodzie, także całą aparaturę z lampami nadawczemi, których modele pochodzą od kierownika tego instytutu, prof. Boncz-Bonewicza.

Główną stację nadawczą niedawno przebudowano i polepszono według ostatnich zdobyczy techniki. Jeszcze w tym roku planuje się drugą przebudowę, aby siłę stacji powiększyć z 10 kW do 20 kW. Oprócz tej wielkiej stacji posiada Moskwa kilka małych stacji nadawczych. Stacje nadawcze posiada Leningrad, Charków i Kijów. Nowe buduje się w Homlu, Tiflisie, Baku, Rostowie i inne. Wszystkie stacje nadawcze wraz z akcesorjami są krajowym produktem. W Moskwie ukazują się trzy tygodniki poświęcone „Radio”, każdy w nakładzie 50 000 egzemplarzy. Opłata za korzystanie z transmisji wszystkich stacji wynosi 3 ruble rocznie.

Tyflis to obowiązująca w latach 1845-1936 nazwa Tibilisi. Nieco inne informacje dotyczące sprawy uregulowania radia w Rosji przekazywała „Polska Zbrojna” z 18 października 1925 roku.

Radjofonia w Rosji sowieckiej, znajdująca się w roku ubiegłym w stadjum początkowem, obecnie stanęła na wysokości zadania. Od lipca r.b. rząd sowiecki sprawę radjofonji uregulował na drodze ustawodawczej. Od tej chwili zainteresowanie wzrosło do tego stopnia, że sama np. Moskwa posiada około 50 000 czynnych radioodbiorników.

Jak pokazuje historia to „Dziennik Poznański” miał rację – nie rok bieżący a 1924. Jak wskazuje Ministerstwo Rozwoju Cyfrowego, Komunikacji i Środków Masowego Przekazu Federacji Rosyjskiej, Rada Komisarzy Ludowych ZSRR przyjęła dekret legalizujący posiadanie prywatnych odbiorników radiowych w dniu 28 lipca 1924 roku.

Ilustracja tytułowa: Grafiki upamiętniające sto lat radia w Charkowie

Źródło ilustracji tytułowej: Ukraińskie Radio