Jako, że wtorek – 17 listopada 1925 roku – nie przyniósł nowych radiowych doniesień, zgodnie z zapowiedzią powróćmy do niedzielnego otwarcia stacji nadawczej w Gliwicach. W „Gazecie Kaliskiej” ukazały się dwie notatki na ten temat. Pierwsza – czysto informacyjna – opublikowana niedługo po starcie, 18 listopada. Druga – zawierająca już analizę tego wydarzenia – dziesięć dni później. Zacznijmy od tej pierwszej:

W ubiegłą niedzielę otwartą została nowa stacja radjofoniczna w Gliwicach na niemieckim Górnym Śląsku, która będzie miała stałą komunikację z Wrocławiem, na wzór Elberfeldu, Dortmundu i Münsteru. W niedzielę w południe w Gliwicach odbyło się uroczyste otwarcie z mowami i koncertem, które słyszeliśmy w Kaliszu przez Wrocław. Po południu Wrocław i Gliwice od godziny 5-ej do 6 demonstrowały wyborny koncert orkiestry cygańskiej. Gliwice mają stacje na fali 251.

28 listopada 1925 wiadomość ta została uzupełniona o dalsze szczegóły. Aleksy Pająk w swoim felietonie pisał:

W uroczystości wzięli udział przedstawiciele rządu pruskiego. Nowa stacja jest dość okazałym gmachem z wysoką wieżą z antenami, innymi aparatami do aparatami do przyjmowania i nadawania wiadomości radjowych i koncertów – zwłaszcza koncertów narazie. Na niższych piętrach mieści się przedewszystkiem sala nadawcza dla koncertów, biura i mieszkania dla urzędników i służby. Budowa trwała z górą 1 rok.

Po przemówieniach przedstawicieli rządu i dyrektora odnośnej spółki radjowej rozpoczął się koncert, który bardzo dobrze słyszała także publiczność w Gliwicach i Bytomiu, gdyż na placach tych połączone ze stacją olbrzymie megafony radjowe, które całkiem wyraźnie oddały cały koncert i odnośne przemówienia.

Redaktor chyba się nieco zagubił w konstrukcji zdania… ale czytajmy dalej:

Wspominam o tem, gdyż już przed rokiem zwracałem na tem miejscu uwagę na niebezpieczeństwo grożące nam od stacji niemieckiej w takiej bliskości granicy polskiej wystawionej. Niebezpieczeństwo to przybrało obecnie kształty, stało się faktem, gdyż Niemcy rzeczywiście zbudowali swoją stację i narzucają wzgl. narzucać nam będą swoje koncerty, a z czasem mogą tę stację wyzyskać także dla swych celów politycznych przez rozsyłanie np. mów agitacyjnych itp. Posiadacze aparatów odbiorczych w polskiej części G. Śląska chcąc-niechcąc będą musieli wysłuchiwać takich przemówień w tendencji swej może antypolskich, gdyż przeszkodzić temu nie mogą, zato Niemcy tutejsi z tem większą skwapliwością będą korzystali z wszystkich wiadomości nadchodzących tą drogą z „tamtej strony”.

Mógłby ktoś powiedzieć wobec tego: skasujmy wszystkie stacje odbiorcze w Polsce, przedewszystkiem na G. Śląsku – i basta! Nie mając stacji radjotelefonicznych ludzie nie będą też mogli wysłuchiwać koncertów niemieckich i niemieckich mów agitacyjnych… Takie załatwienie kwestji odrazu mogłoby nas postawić w rzędzie narodów barbarzyńskich. Wyzbylibyśmy się bowiem nietylko koncertów niemieckich, ale i wszystkich innych, nawet swych własnych. Taka zdobycz kulturalna jak radjo uprzystępnią być powinna jaknajszerszym warstwom społecznym. Jeżeli zaś skutecznie konkurować chcemy z Niemcami, to nie ma – zdaniem mojem – innego wyjścia, jak utworzenie również własnej nadawczej stacji radjotelefonicznej, np. w Katowicach, któraby paraliżowała ewentualne antypolskie występy stacji gliwickiej.

Niestety! – nareszcie, o ile wiem – ani mowy o tem być nie może i nikt też o tak ważnej sprawie na razie niemyśli.

Jak widać nawet w najczarniejszych scenariuszach nie przypuszczano jaka rola przypadnie tej stacji czternaście lat później…

Ilustracja tytułowa: Widokówka przedstawiająca pierwszą stację nadawczą w Gliwicach i plakat reklamujący jej uruchomienie

Źródło ilustracji tytułowej: Henryk Berezowski „Radiostacja Gliwice”, Warszawa 2024