W piątek, 20 listopada 1925 roku, „Dziennik Poznański” doniósł o poświęceniu nowej wieży nadawczej w Königs Wusterhausen pod Berlinem (wówczas pisane jako Königswusterhausen). Według doniesień wielkopolskiej gazety, po ukończeniu miała ona liczyć tyle metrów, co wieża Eiffla w Paryżu. Dzisiejsze źródła wskazują, że konstrukcja osiągnęła wysokość 243 metrów, tymczasem dzieło francuskiego inżyniera w momencie oddania do użytku było o niemal siedemdziesiąt metrów wyższe. Niemiecki obiekt miał też zdecydowanie mniej szczęścia… 13 listopada 1972 roku powalił go przechodzący nad Europą cyklon Quimburga.

A skoro jesteśmy już przy radiofonii poza granicami Polski, to rzućmy okiem o czym jeszcze pisała polska prasa w połowie listopada 1925 roku. Ponownie „Dziennik Poznański”…

Rząd turecki polecił T-wu „Compagnie Generale de Telegraphie Sans Fil” urządzenie centralnych radjostacji w Angorze i Konstantynopolu. W Angorze centrum radjofoniczne wymaga utworzenia różnych radjostacji. Radjostacja nadawcza zostanie wyposażona w alternator o wysokiej częstotliwości typu „SFR” 250 kilowatów w antenie. Antena będzie zawieszona na 6-ciu masztach „SFR” 200 mtr. wysokości z odciągaczami. Radjostacja odbiorcza będzie się składać z zespołu dla odbioru selektywnego z urządzeniem przeciwko wyładowaniom atmosferycznym typu „SFR” 1920 r.

Oprócz tego centrum radjofoniczne w Angorze będzie wyposażone w stację radjofoniczną 20 kilowatową identyczną z radjostacją „Radio-Paris”. Biuro centralne, wyposażone w transformatory i aparaty do rejestracji automatycznej, również będzie znajdować się w centrum radjotelegraficznem w Angorze. Będzie to Biuro posiadać i „Studio”, gdzie będą odbywać się koncerty radjofoniczne.

Radjostacja nadawcza w Konstantynopolu będzie ustawiona dla zamiany dotychczasowej stacji konstantynopolitańskiej, której wieżyce zostaną wykorzystane dla podtrzymywania anteny. Ta radjostacja nadawcza będzie wyposażona w 2 alternatory wysokiej częstotliwości typu „SFR” 25 kw. Podobnie jak w Angorze centrum radjotelegraficzne w Konstantynopolu będzie wyposażone w stację radjofoniczną o mocy 20 kw. Główny Zarząd będzie się mieścił w lokalu poczty i telegrafu w Stambule i będzie posiadał „Studio”.

O nowej stacji w Budapeszcie donosił tenże sam „Dziennik Poznański” w wydaniu z 14 listopada 1925 roku. Miała ona moc jednego kilowata i nadawała na fali o długości 565 metrów. Tymczasem „Polska Zbrojna” z 19 listopada 1925 roku przyniosła notatkę o radiu na Alasce:

Przylądek Barrow jest jedną z najbardziej wysuniętych siedzib ludzkich w Ameryce. Łatwo sobie wyobrazić jaką radość wywołało udostępnienie radja mieszkańcom tej odciętej od świata miejscowości. Ludzie tam zamieszkali są pozbawieni przez 9 miesięcy komunikowania się ze światem cywilizowanym. Odbywają oni obecnie nieraz podróże kilkaset kilometrów, żeby słuchać koncertów, ponieważ aparaty odbiorcze znajdują się w rękach szczęśliwców, których liczba jest b. ograniczona.

Na zakończenie zajrzyjmy jeszcze do datowanego na 20 listopada 1925 roku 22 numeru „Radio-Amatora”. Znalazły się w nim takie artykuły, jak: „Przyczynek do historii szkolnictwa radjotechnicznego w Polsce” inż. K. Jackowskiego, „Neutrodyna” Janusza Odyńca czy „Spostrzeżenia praktyczne do montażu ultradyny” J. Hackenberga. Jeden z tekstów dotyczył też megafonów w kościele.

Ilustracja tytułowa: Wieża w Königs Wusterhausen w budowie (1925)

Źródło ilustracji tytułowej: Wikipedia (https://de.wikipedia.org/wiki/Datei:Bundesarchiv_Bild_102-01012,_K%C3%B6nigs_Wusterhausen,_Funkturm.jpg)