We wtorek, 24 listopada 1925 roku, nie doszło do zapowiadanego przez niedzielną „Gazetę Poranną Warszawską” wznowienia działalności stacji Polskiego Towarzystwa Radjotechnicznego. Na fali 385 metrów nadal słychać było tylko szum. Wspomniany tytuł w dziale z programem radiofonicznym informował, że w tygodniu bieżącym koncert nadany zostanie jedynie w czwartek między godziną szóstą a ósmą. Powodu opóźnienia nie podano.

Jedno jest pewne. Inżynierowie przy ulicy Narbutta 29 mieli pełne ręce roboty. Oprócz wznowienia emisji średniofalowej na te dni zaplanowano bowiem testy nadawania na falach krótkich – o długości 26 metrów. O eksperymencie obszernie informowała m.in. „Rzeczpospolita”.

Postęp radiotechniki idzie obecnie w pierwszym rzędzie w kierunku uzyskania większego zasięgu i kierunkowości przy równoczesnem zmniejszeniu energji nadawczej. Tłomaczy się to dążeniem do ekonomji eksploatacji, która dotychczas przy używaniu stacji o bardzo wielkiej energji, dużych maszynach, wysoko zawieszonych antenach – pochłania bardzo znaczne sumy.

Już przed kilkoma laty rozpoczęto próby nad nadawaniem za pomocą krótkich fal, przyczem okazało się, że przesyłanie energji w ten sposób wymaga znacznie mniejszej mocy zwłaszcza wobec możności koncentrowania jej w jednym kierunku. Również ważną zaletą stacji wysyłających krótkie fale jest to, że stacje te mogą pracować na bardzo bliskich sobie długościach fal bez wzajemnego przeszkadzania. Wreszcie przeszkody atmosferyczne przy falach krótkich prawie nie występują. Od roku już na całej kuli ziemskiej liczne rzesze radioamatorów prowadzą próby korespondencji małemi stacjami nadawczemi na bardzo znaczne odległości, sięgające nawet antypodów.

W laboratorjach wielkich Tow. Radiotechnicznych czyni się wciąż starania nad ulepszeniem tego nowego systemu. Ze względu więc na ogromne znacznie dla rozwoju radiotechniki fal krótkich Polskie Towarzystwo Radiotechniczne PTR zorganizowało szereg prób i zbudowało włąsną stację nadawczą w celu propagowania idei fal krótkich na terenie polskim i międzynarodowym.

Stacja TPBC (międzynarodowy znak stacji) jest to stacja lampowa z generatorem pomocniczym dla utrzymania stałej długości fali o mocy zasilającej 300 watów. Antena składa się z dwóch drutów pionowych umieszczonych nad sobą i rozdzielonych cewką samoindukcyjną; jest to zatem typ wielopiętrowej anteny Franklina-Marconi’ego o ogromnej sprawności promieniowania.

Pierwsze próby nadawania odbędą się 25, 26, 27 i 28 listopada 1925 roku w godzinach 9-9.15, 12 m. 05-12 m. 20, 14-14 m. 15. Wszyscy amatorzy polscy, którzy zechcą słuchać proszeni są o zawiadomienie pisemnie Polskie Towarzystwo Radiotechniczne PTR Warszawa, Mokotów, Narbuta nr 29, o wynikach prób w szczególności zaś: 1) jaka była siła odbioru, 2) czy ton stacji był dostatecznie równy i czysty, 3) czy obserwowano perjodyczne zmiany siły odbioru.

Na zakończenie powróćmy do listy osób wspierających stację PTR w trudnych dla niej chwilach.

• - Stefan Walewski z Warszawy (5/-/-/-/-),
• - Kazimierz Wasilewski z Warszawy (10/-/-/-/-),
• - Winc. Wawrzeczko z Gozdowa (3/-/-/-/-),
• - Szymon Wegmeister z Warszawy (-/-/-/9/-) – przedsiębiorca budowlany,
• - Rufolf Weiss z Warszawy (-/-/3/-/-),
• - Józef Werner z Warszawy/Opola (3/3/-/-/3).

Ilustracja tytułowa: Fragment artykułu z „Rzeczpospolitej”

Źródło ilustracji tytułowej: „Rzeczpospolita”, 25.11.1925