We wczorajszym odcinku skupiliśmy się na koncercie inauguracyjnym i jego ocenach. Dziś sięgnijmy po numer „Radio-Amatora”, który ukazał się 4 grudnia 1925 roku. Na pierwszej stronie redakcja wyjaśniała sytuację warszawskiej stacji radiofonicznej.

A więc obudziła się z letargu warszawska stacja radjofoniczna PTR! We czwartek dn. 26 listopada nadany był przez stację koncert inauguracyjny, urządzony staraniem Centralnego Komitetu Polskich Zrzeszeń Radiotechnicznych. I oto znów po trzymiesięcznem przeszło milczeniu zabrzmiała w radjofonie mowa polska. Radość, którą odczuwamy z tego powodu dzielą zapewne z nami wszyscy polscy miłośnicy radja, szczególniej ci, którzy w okresach dawniejszej działalności stacji darzyli jej kierownictwo tak licznemi dowodami sympatji oraz uznania.

Stacja PTR była zapoczątkowaniem polskiego broadcastingu. Zaznajomiła nas ona praktycznie z radjofonem, który dotąd znaliśmy zaledwie z opowiadań i odgłosów dochodzących z zagranicy. Powodzenie, jakiem się cieszyła stacja radjofoniczna PTR wśród polskich słuchaczy utwierdziło nas w przekonaniu, że zainteresowanie radjofonją i jej rozwój znajdują się w ścisłej zależności od posiadania własnej, narodowej stacji nadawczej. W tem leży właśnie wielkie znaczenie dotychczasowej działalności stacji PTR i zasługa jej organizatorów, tj. Zarządu Polskiego Tow. Radjotechnicznego.

Zawieszenie działalności stacji zbiegło się z ciężkim kryzysem ekonomicznym, jaki kraj nasz przeżywa. W dziedzinie radja kryzys ten odczuwał się tem dotkliwiej, iż naturalne źródło zainteresowania radjem, a więc radjofoniczna stacja nadawcza zostało zamknięte. W zrozumieniu tego, mając na uwadze konieczność obudzenia silniejszego ruchu radjofilskiego, Centralny Komitet Polskich Zrzeszeń Radjotechnicznych oddawna czynił starania mające na celu wznowienie przerwanej działalności stacji PTR. Niestety jednak przeszkody natury formalnej i materjalnej były tak silne, iż pomimo najlepszej woli ze strony Zarządu Polskiego Towarzystwa Radjotechnicznego, jak i oficjalnego mecenasa radjofonji w osobie Tow. „Polskie Radjo” nie udało się Centralnemu Komitetowi wcześniej urzeczywistnić swych zamierzeń.

Dopiero obecnie wytworzyły się warunki wobec których, dzięki obustronnym zgodnym wysiłkom PTR i „Polskiego Radja” – Polskie Tow. Radjotechniczne znalazło podstawy do oddania swej stacji radjofonicznej do dyspozycji Tow. „Polskie Radjo”, przejmując na siebie koszty techniczne jej prowadzenia. Tow. „Polskie Radjo” przychylając się do życzenia wyrażonego niejednokrotnie przez Centralny Komitet Polskich Zrzeszeń Radjotechnicznych przekazało mu prawo użytkowania stacji, ofiarowując mu ponadto stałą subwencję pieniężną. Dzięki temu Centralny Komitet nietylko uzyskał bezpłatnie do swego użytku stację radjofoniczną, ale też otrzymał fundusze na jej prowadzenie.

Rola, jaką w tem odegrały Tow. „Polskie Radjo” oraz Polskie Tow. Radjotechniczne (PTR) godne są największego uznania. Miło nam zaznaczyć to na tem miejscu. Jednakże radość nasza z powodu ponownego otwarcia stacji PTR ma głębsze przyczyny niż samą tylko przyjemność wynikającą ze słuchania polskich produkcji radjofonicznych. Wypływa ta radość ze świadomości, iż koncesjonarjusz polskiego broadcastingu, a więc Tow. „Polskie Radjo” przyczyniając się do uruchomienia tymczasowej placówki radjofonicznej daje w ten sposób dowód, iż docenia należycie konieczność szybkiego realizowania swych zadań. Witamy więc obecne tymczasowe transmisje radjofoniczne, jako zwiastuna niedługo mających się rozpocząć właściwych produkcji radjofonicznych nadawanych przez „Polskie Radjo” na koncesyjnej stacji broadcastingowej wielkiej mocy.

Wspomnijmy jeszcze, że 27 listopada 1925 roku swoje 53. urodziny obchodziła występująca w programie dzień wcześniej Maria Budziszewska, a 46. – znany już naszym Czytelnikom Adam Wieniawski.

Ilustracja tytułowa: Fragment artykułu z „Radio-Amatora”

Źródło ilustracji tytułowej: „Radio-Amator” 23/1925