Z przytupem – i to dosłownie – w ostatni miesiąc roku postanowił wejść krakowski zespół aktorów-śpiewaków pod przewodnictwem Tadeusza Pilarskiego. Już od tygodnia miejscowa prasa zapowiadała premierę „arcywesołej radjo-operetki w doborowej obsadzie”. Na scenie operetki Nowości pojawiła się Maria Czernekówna, Barbara Halmirska, Władysława Jaśkówna, Aniela Leszko, Zofia Wirska, Maria Wnękówna, Marta Rella, Lidia Kownacka, Bronisław Romaniszyn, Leon Józefowicz, Orliński i Tadeusz Pilarski Junior. Zapowiadano również balet z udziałem baletmistrza A. Piotrowskiego i „efektowne wkładki”: „Ślub przez radjo”, „Rajskie sanatorium”, „Czerwona i czarna gałka”.

Wreszcie cud techniki radjo-efekty sceniczne czynią z tej bogatej w melodje i przekomiczne komedjowe libretto operetki pierwszorzędne widowisko. Specjalna radjo-wystawa z dekoracjami projektu i pendzla art. malarza Juljana Gerlacha. […] Reżyseruje dyr. Pilarski, dyryguje kapelm. Rapacki.

Uważnym Czytelnikom może przyjść do głowy pewne skojarzenie… Pisaliśmy już w naszym cyklu o „Radjo-dziewczynie” we Lwowie. Wówczas recenzenci nie docenili wyjątkowości muzyki Pawła Weimera i libretta Hansa Helmuta Zarletta. Jak było tym razem? Na początek „Ilustrowany Kuryer Codzienny”:

Prawdopodobnie tylko dla przynęty radjofilów nadano tworowi kompozytorskiemu P. Weimera nazwę Radjo-panna, gdyż nazwa ta nie odpowiada słownej treści tej operetki, ile że radjo znaczenia w związaniu czy rozwikłaniu dramatycznego węzła, a także rola „radjo-panny” nie jest wybitną.

I jeszcze „Nowa Reforma”:

Jest to raczej farsa z muzyką, a wartość tej ostatniej równa się zeru. Każdy przeciętnie muzykalny, a twórczo nieuposażony człowiek napisze bez większego wysiłku taką lub lepszą, już tylko na podstawie reminiscencyj swego żywota. Nawet harmonizacja i instrumentacja bardzo mierne; czasem brzmi ta muzyka jak zmieszane odgłosy dochodzące uszu przechodnia z kataryn wiedeńskiego „Wurstelprateru” w świąteczne popołudnie.

Co do libretta zaś, którego związek z radjem jest właściwie żaden, to nie szukajcie w niem dowcipu, a na bardzo pośledniego rodzaju humor liczcie tylko w aptekarskich dozach, które zresztą zawdzięcza widz w równej mierze talentowi wykonawców, jak pp. Orliński, Pilarski młodszy, Józefowicz i Romaniszyn, u którego wielu kupców mogłoby się nauczyć dobrych manjer, z pań zaś p. Leszko. Wdzięk i werwa pp. Czernekównej, Halmirskiej i Jaśkównej umilały zbyt długo przeciągające się chwile rozwlekłego libretta, które możnaby z korzyścią, a bezboleśnie amutować.

P. kapelmistrz Rapacki pewnie nie był zadowolony z intonacji wstępnego chóru (na drugiem przedstawieniu) pań, odbierających radjowe nowiny. Strona choreograficzna pomysłowego układu p. Piotrowskiego oraz staranna wystawa operetki mogą się podobać.

A to chyba i tak łagodniej niż jedenaście miesięcy wcześniej we Lwowie, gdzie podsumowaniem jednej z recenzji było powiedzenie „szkoda czasu i atłasu”…

Tego samego dnia „Rzeczpospolita” rozpoczęła krótki praktyczny kurs radiofonii Eugeniusza Porębskiego. W naszym cyklu będziemy jeszcze do niego wracać. Po jednodniowej przerwie odezwała się też tymczasowa stacja PTR. Przed mikrofonem wystąpiło Trio Kmita oraz Lidia Kmitowa, Maria Pohlowa i Michał Borzakowski solo, a także sopranistka opery poznańskiej Helena Kozłowska i baryton opery warszawskiej Marian Palewicz. W programie znalazły się m.in. utwory Ludomira Różyckiego, Henryka Wieniawskiego, a także pieśni Stasnisława Niewiadomskiego, Aleksandra Wielhorskiego i Roberta Schumanna.

Ilustracja tytułowa: Repertuar Operetki Nowości

Źródło ilustracji tytułowej: „Gazeta Narodowa”, 2.12.1925