Radiowy koncert nadany przez stację PTR w sobotę, 5 grudnia 1925 roku, miał przypuszczalnie większą słuchalność od dotychczasowych. Nie chodziło jednak o nader atrakcyjny program – pieśni operetkowe wykonywali tradycyjnie już artyści Teatru Nowości – a zwiększenie dostępności odbiorników. Tego dnia w Klubie Urzędników Państwowych przy ul. Nowy Świat 67 uroczyście otwarty został organizowany na rzecz Polskiego Białego Krzyża Polski Jarmark Gwiazdkowy. W jego ramach PTR przygotowało codzienne bezpłatne radiokoncerty poprzez dwadzieścia cztery słuchawki umieszczone przy wygodnych kanapach w bufecie pod kierunkiem B. Karczewskiego oraz tubę w sali ogólnej. A, że impreza zorganizowana została z rozmachem, słuchaczy zapewne nie brakowało… Tak owy rozmach opisywał redaktor „Polski Zbrojnej”:

Już od wejścia od ulicy Nowy Świat 67 jako magnes przyciągają tysiące polskich „cyrkonowskich” lampek elektrycznych ujętych w ramy pięknych gwiazd, łuków, zygzaków, obramowanych zielenią choinkową. W podwórzu aleja z drzewek choinkowych wprowadza odwiedzających w przedsmak nastroju święta Bożego Narodzenia. Poprzez korytarze udekorowane oleandrami wchodzimy do sali balowej zarzuconej szeregiem estetycznych kiosków, w których poszczególne firmy urządziły wystawę swoich wyrobów.

Program warszawski nie był jedynym, którego słuchano… Redaktor „Echa Warszawskiego” tłocząc się w tłumie przy stacji odbiorczej był świadkiem takiej to oto rozmówki:

– Panie dyrektorze! Na której fali jesteśmy?

– Wiedeń. 530 metrów.

– Jakto! Chyba 530 kilometrów? Pan dyrektor się omylił; gdzie Wiedeń, a gdzie Warszawa…

Na miejscu można było od ręki nabyć wybrany odbiornik. Tak stoisko Polskiego Towarzystwa Radiotechnicznego zachwalała „Rzeczpospolita”:

Z firm biorących udział w jarmarku wyróżnia się Polskie Towarzystwo Radjotechniczne, które, nie szczędząc pracy i kosztów dało imponującą wystawę sprzętu radjowego.

I to pewnie tam redaktor „Echa Warszawskiego” usłyszał taki dialog:

– Proszę pani, ile kosztuje ten aparat?

– 2000 złotych, pięciolampowy…

– Ja tyle światła nie potrzebuję… tylko niech będzie… z antabą!

Zapomniane dziś słowo antaba to metalowy element, kołatka, umieszczany m.in. na drzwiach i bramach… Oprócz odbiorników na jarmarku można było kupić piece, kuchnie przenośne, kuchnie gazowe, kafle i ceramikę z Janówka, tytoń, gilzy, żarówki, baterie, zapalniczki, ozdoby choinkowe, kilimy, tkaniny łowickie, przedmioty zdobnictwa, artykuły wchodzące w zakres przemysłu ludowego, książki dla dzieci, młodzieży i dorosłych, wyroby wełniane, wózki dziecięce i lalkowe, rowerki i samochodziki, lustra, szyby, czekolady, cukierki, marmelady i czekoladki gwiazdkowe, zabawki, wyroby z drzewa do użytku domowego, konserwy owocowe i warzywne, pierniki, świeczki choinkowe, perfumy i rękawiczki. Ceny, wedle zapewnień organizatorów, były tańsze niż na mieście, a dochód przekazywany był na rzecz Gwiazdki dla żołnierzy Korpusu Ochrony Pogranicza.

Radio można było również otrzymać za darmo, jako nagrodę w konkursie. A tych było łącznie osiemnaście… Począwszy od konkursu piękności dla dzieci do lat ośmiu – tu można było liczyć na ślicznie ubraną choinkę, piękną lalę, konia drewnianego lub rower – poprzez konkurs na najgrubszy warkocz, na najgrubszego człowieka bez różnicy płci, a skończywszy na konkursie piękności tańca towarzyskiego. Właśnie w tym ostatnim, rozgrywanym przez cały czas trwania jarmarku – od 5 do 22 grudnia – nagrodą dla zwycięskiej pary, wyłonionej spośród zwycięzców poszczególnych dni, oprócz złotych zegarków i rzeźbionej bombonierki z czekoladkami był radioodbiornik.

Ilustracja tytułowa: Reklama Polskiego Jarmarku Gwiazdkowego w „Kurjerze Warszawskim”

Źródło ilustracji tytułowej: „Kurjer Warszawski” (wieczorny), 5.12.1925