Sobota, 12 grudnia 1925 roku, był dniem, w którym słuchacze polskiego radjofonu usłyszeli śpiewy, kuplety i recytacje muzyczne nadawane wedle zapowiedzi… Tak o nowej koncepcji programów weekendowych pisał „Radjofon Polski”:

Soboty i niedziele przeznaczyło znać kierownictwo naszych koncertów na produkcje o charakterze zdecydowanie rozrywkowym. To też słuchacz po całotygodniowych troskach, zażywa z końcem pracowitego tygodnia wywczasów przy swym aparacie, śmiejąc się serdecznie z produkcji popularnych w Warszawie artystów teatrów „Perskie Oko” i „Qui pro Quo”. Produkcje dotychczasowe cechował zdrowy humor trzymany w karbach dobrego smaku artystycznego, to też życzyćby należało, żeby ten rodzaj wieczorów rozrywkowych stale figurował w programie naszych stacji.

Wszystko wskazuje jednak na to, że tego wieczoru słuchacze nie usłyszeli artystów wspomnianego teatru Qui Pro Quo, a zostali oni tu wymienieni jedynie jako przykładowi goście nowego cyklu. O ich debiucie przed mikrofonem przy Narbutta 29 „Radjofon Polski” pisał dopiero trzy tygodnie później… Warto zauważyć, że tego rodzaju podejście do rozrywki w radiu w kolejnej dekadzie zaprezentowali twórcy „Wesołej Lwowskiej Fali”, choć był to humor inny niż ten warszawski…

W drugiej części koncertu wystąpił zespół orkiestralny pod kierownictwem Antoniego Adamusa. O nim też można było przeczytać w „Radjofonie Polskim”.

Zespół orkiestralny Antoniego Adamusa należy do tych nielicznych zespołów orkiestralnych, które składając się zaledwie z czterech instrumentów posiadają w swym repertuarze obok rzeczy lekkich również kompozycje poważne. Wykonywując nawet utwory przeznaczone na wielką orkiestrę symfoniczną potrafi zespół ten nadać wykonaniu takiemu walory prawdziwego artyzmu, wywołującego jaknajkorzystniejsze wrażenie u słuchacza. […]

Zespół Adamusa dobrze zapisał się w pamięci stałych słuchaczy radjofonicznych, gdyż jest nieodłączną częścią składową każdego programu o charakterze mniej specjalnym. Układając swe programy łączy Adamus w sposób artystyczny rzeczy poważne z rzeczami więcej dostępnemi, przez co zadawala szerokie warstwy radjosłuchaczy. Posiada zespół dobrych solistów, p. Antoniego Adamusa (wiolonczela) oraz p. Wincentego Seidendorfa (skrzypce), którzy zazwyczaj ubarwiają swemi produkcjami koncerty zespołu.

Sobota, 12 grudnia 1925 roku, była także pierwotnym terminem Pierwszej Ogólnokrajowej Wystawy Radjowej, która miała towarzyszyć startowi oficjalnego polskiego broadcastingu. Nie udało się…

Na zakończenie powróćmy do publikowanej na łamach „Radio-Amatora” listy osób wspierających stację PTR w najtrudniejszych chwilach.

• - Piotr Zborowski z Warszawy (-/-/-/-/3),
• - Feliks Zellt z Leśmierza (-/-/-/10/-),
• - Stanisław Zieliński z Warszawy (5/-/-/-/-),
• - Zdzisław Zieliński z Warszawy (-/-/-/5/-),
• - Sylwester Ziembiński z Warszawy (4/-/-/-/-) - dyrektor departamentu administracyjnego PKO,
• - dr por. Henryk Ziomkowski z Warszawy (3/-/3/3/3) – specjalista chorób wenerycznych, moczopłciowych i skórnych,
• - Alfred Zipser z Warszawy (-/-/5/-/-),
• - Wiktor Złotczański z Płocka i Warszawy (3/-/-/3/3) – nauczyciel fizyki.

Ilustracja tytułowa: Kwartet Antoniego Adamusa

Źródło ilustracji tytułowej: „Radjofon Polski” 3/1926