W poniedziałek, 14 grudnia 1925 roku, w Brukseli rozpoczął się trzydniowy kongres Międzynarodowej Unii Radiowej mający na celu podział fal i uregulowanie liczby stacji nadawczych. P. Wójcik, autor artykułu, który ukazał się w „Elektro i Radjotechnice” w styczniu 1926 roku, tak uzasadniał zamieszanie przy wprowadzaniu nowego porządku.

Rozwój radjofonji postępował w ubiegłym roku w tak przyspieszonem tempie, że delegaci na każdorazowe zebranie konferencji radjowej musieli anulować postanowienia konferencji poprzedniej, a ustanawiać nowe. Przytem na konferencjach konstatowano zupełnie nowe warunki i nowych szukano dróg wyjścia, odpowiadających nowopowstałym konjukturom.

Nie małe trudności znaleźli delegaci w umieszczeniu 150 stacyj na zespole fal przeznaczonym tylko dla 98 stacyj. Podzielono zatem – zupełnie zresztą słusznie – stacje nadawcze na główne i podrzędne. Stacje główne, operujące wielkimi siłami, które na dalekiej odległości mogą być słyszane otrzymały fale wolne, wyłącznie dla nich przeznaczone, na których inne nie pracują. Tak będą one bez przeszkody mogły wypełniać nadal swoje zadanie i obsługiwać rzetelnie i ku ogólnemu zadowoleniu wszystkich swoich gości. Stacje zaś podrzędne, uwzględniające w swej pracy jedynie stosunki i potrzeby miejscowe, muszą się zadowolić falami wspólnemi i słabszemi. Dzięki temu kluczowi podzielono ilość 98 fal na 83 fal wyłącznych, na użytek stacyj głównych tz. exclusiv waves, a dla stacyj podrzędnych zarezerwowano 15 fal do częstego używania na małe energje, tz. common waves.

W obręb terenu podziałowego ujęto całą przestrzeń pomiędzy stopniami 37.5 dług. wschodniej i 7.5 dług. zachodniej od południka Greenwich oraz 70° i 36° szerokości półn., a zatem całą Europę. Wobec wszystkich krajów, nawet tych, które obecnie jeszcze nie są członkami Międzynarodowej Unji Radjowej, uwzględniono potrójne czynniki, tj.: 1. procentową wielkość obszaru terytorjalnego, 2. wielkość procentową liczby mieszkańców, 3. procentowy udział w komunikacji telefoniczno-telegraficznej w stosunku do tych samych danych całej Europy.

Na podstawie tych trzech danych procentowych: wielkości obszaru, liczby ludności oraz udziału we wszecheuropejskiej komunikacji telefoniczno-telegraficznej nastąpi podział 83 fal wyłącznych dla każdego państwa z osobna.

Włączenie fal w Związek Radjotelefonji oparto na tzw. procederze poligonowym. Na podstawie tego systemu rozpoczyna się podział stacji najbliżej brzegu tego poligonu, a zarazem najbliżej którejbądź zewnętrznych granic Europy. Wytyczna kroczy w formie linji łamanej o długości boku około 1500 km i każdorazowym odskokiem na wewnątrz o 10 kilocykli w długości fali. Ten system przedstawia tę dogodność, że ułatwia oddzielanie i rozłączanie nawet zapomocą prostych przyrządów krótkich fal znajdujących się na mniejszych przestrzeniach niżeli 1500 km szerokości. Na tej samej podstawie nastąpi także podział fal wspólnych (krótkich).

Spodziewać się należy, że na powyższej podstawie nastąpi nowy podział fal, który uwzględni wszelkie słuszne, technicznie możliwe wymogi klientów i państw i dozna powszechnego uznania.

Tymczasem na fali 380 metrów nadany został koncert symfoniczny, w ramach którego zabrzmiała m.in. „Uwertura Egmont op. 84” Ludwiga van Beethovena i „Symfonia h-moll (Niedokończona)” Franza Schuberta.

Ilustracja tytułowa: Fragment artykułu „Brukselski Zjazd radjowy”

Źródło ilustracji tytułowej: „Elektro- i Radjotechnika” 2/1926