„Polska pieśń miłosna” to hasło kolejnego wieczoru na fali 380 metrów. Tak o nadanym tego dnia koncercie pisał „Radjofon Polski”:

Pożądanem urozmaiceniem programów muzykalno-wokalnych był wieczór literacki poświęcony polskiej poezji miłosnej. Umiejętnie dobrany i doskonale wykonany program wywarł na słuchaczach wrażenie jaknajlepsze. Po krótkiem słowie wstępnem, wygłoszonym w sposób artystyczny przez Alojzego Kaszyna, wprowadził nasz utalentowany kompozytor Aleksander Wielhorski słuchaczy w odpowiedni nastrój odegraniem Nokturnu Chopina.

Nastąpiły recytacje poezji wygłoszonych przez utalentowane artystki Mirę Łaniewską i Marję Malicką. Na specjalne wyróżnienie zasługują romanse staroświeckie odśpiewane przez p. Roberta Boelkego, przy gitarze, z wielką maestrją i prawdziwym sentymentem, tak charakterystycznym dla ducha epoki, do której większość tych romansów należy (pierwsza połowa XIX w.). Doskonale urozmaiciły wieczór deklamacje p. Kaszyna na tle improwizacji fortepianowych Aleksandra Wielhorskiego. Pozatem odegrał młody kompozytor kilka utworów własnych, ujmując wieczór w doskonałe ramki dźwiękowe.

W piątkowym wydaniu krakowskiej „Nowej Reformy” znalazła się notatka z zebrania radioklubu krakowskiego.

Na ostatniem posiedzeniu Klubu zastanawiano się nad przeszkodami naogół pomyślnie rozwijającego się radjosportu. Zapoczątkowane doświadczenia wykazały, że w większej mierze przeszkody w odbiorze pochodzą od tramwaju. Po skończonych doświadczeniach postanowiono zwrócić się do dyrekcji tramwajów z odpowiedniemi propozycjami. Następnie uchwalono przedstawić magistratowi szereg zmian do rozporządzenia o budowie anten, które w zupełności kolidują z interesem amatorów, przemysłu i handlu radjowego.

Jak kilka dni później informował „Ikac”, propozycje zgłoszone dyrekcji tramwajów miały dotyczyć wprowadzenia minimalnym kosztem zmian w niektórych urządzeniach. Rozwiązania te miały się już wcześniej sprawdzić w innych państwach.

Piątek, 18 grudnia 1925 roku, był również dniem, w którym ukazał się nowy, jubileuszowy numer „Radio-Amatora”. Oprócz podsumowania roku znalazły się w nim artykuły o fadingu, selektywności odbiorników, antenach otwartych czy przyczynek do historii szkolnictwa radiotechnicznego w Polsce.

Numer niniejszy Radjo-Amatora jest ostatnim w bieżącym roku kalendarzowym. Numer ten zamyka nie tylko rok wydawniczy, ale również pierwszy okres istnienia naszego pisma. Nadal pismo nasze zmieni nie tylko daty swego ukazywania się, ale również i ducha swego, stosownie do potrzeb naszego kraju.

Gdy pismo nasze zaczęło wychodzić pięć kwartałów temu – głucho było w Polsce o radju. Mało kto wiedział o nim coś więcej, jak to, że radjo jest „telefonem, wzgl. telegrafem bez drutu”. Dowiedzieć się o radju czegoś więcej można było jedynie z wydawnictw zagranicznych. Nie każdy jednak zna języki obce, nie każdy wie gdzie ma szukać publikacji o radju i wreszcie nie każdemu się chce je szukać specjalnie.

Trzeba więc było wołać w kraju wielkim głosem: Radjo! Radjo! – Oto macie o niem, – czytajcie!

Od stycznia „Radio-Amator” stał się miesięcznikiem, a momentami nawet dwumiesięcznikiem o – jak zaznaczała redakcja – zwiększonej objętości i podniesionym poziomie treści. Pismo bardziej skupiło się też na krótkofalarstwie.

Ilustracja tytułowa: Twórcy audycji „Polska pieśń miłosna” w stacji PTR

Źródło ilustracji tytułowej: „Radjofon Polski” 2/1926