Równo sto lat temu w łódzkim „Głosie Polskim” ukazała się obszerna relacja ze zwiedzania Miejskiej Galerii Sztuki. Przypomnijmy, że tym razem ową sztuką – chyba raczej nowoczesną – był dostarczony przez wojsko, firmy i osoby prywatne sprzęt radiowy. Zgodnie z zapowiedzią sprzed czterech dni przenieśmy się ponownie do Łodzi.

W dziale firmowym na wyróżnienie zasługuje dobór doskonałych akumulatorów żarzenia i anodowych światowej marki „Varta”, baterji anodow. krajow. fabryki „Tytan”, odbiorników różnych typów fabryk „Radiosonaz” i „La Radio-Industrie” i najnowszych wynalazków d-rów Nespera i Brauer’a. Uznanie należy się firmie „Natawis” za dobór wszelkich części składowych, niezbędnych do budowy radjo-odbiorników, w najwyższym gatunku, za ładną kolekcję głośników i gotowych aparatów, fabrykatów przeważnie zagranicznych. Prócz tego wystawiają firmy: inż. dr S. Bergman – aparaty i utensylja firmy „Setlino” i lampki katodowe „PTR” i „Marconi”, światowa firma „Philips” – swoje znakomite lampki katodowe i prostowniki i firma Bogusławski – aparaty wyrobu austrjackiego i francuskiego.

Szczególną uwagę zwraca dział wojskowy, posiadający aparaty nadawczo-odbiorcze, jednak najciekawsze w tym dziale są doskonałe tablice, w sposób popularny przedstawiające działanie lamp katodowych, wzmacniaczy itd.

Z kolei przechodzimy do działu amatorskiego. Podziwu godnym jest fakt, że nie bacząc na niesprzyjające u nas ruchowi radjo-amatorskiemu warunki dowiedli łódzcy radjo-amatorzy, że stoją na wysokości zadania. Na szczególne wyróżnienie zasługuje okazale prezentujący się aparat pod godłem „Świt”. Aparat ten, superheterodyna 8-miolampkowa, był demonstrowany ostatniej niedzieli i wzbudził podziw czystością i siłą audycji. Nadzwyczajnym jest również odbiornik pod godłem „Widzew”, również superheterodyna 8-miolampkowa, jest to bowiem odbiornik budowany w dosłownem znaczeniu tego słowa, ponieważ prawie wszystkie części zostały zbudowane przez autora. Czystością i dokładnością wykonania zwracają na siebie uwagę: ultradyna 8-mio lampowa pod godłem „Radjoamator łódzki” i neutrodyna 6-cio lampowa pod godłem „Neutrodyna”. Pozatem widzimy mniej skomplikowane, jednak bardzo dobrze i starannie wykonane różnorodne w swych układach aparaty, jak negadyny, rezonansowe, „pusch-pull”, „reflex” itd. Pomysłowością wykonania i małym nakładem kosztów wyróżnia się aparat pod godłem „Skromny”. Bodaj że najciekawszymi jednak w tym dziale są części ręcznie wykonane wielkim nakładem pracy, jak to – kondensatory, cewki i podstawka do cewek (bez godła).

Dodatkową atrakcją był konkurs dla amatorów, którzy prezentowali swoje osiągnięcia.

Komisja złożona z inż.-elektrotechników pp. Dąbrowskiego, Łabędzia, Temersona, Ormontowicza i Reichera codziennie w godzinach wieczornych ustala swą opinję o nader ciekawych pracach łódzkich radjoamatorów, którym w dniu Nowego Roku o godz. 8 wiecz. wręczone zostaną nagrody komitetu organizacyjnego w formie przyborów radiotechnicznych.

Wieczorami oprócz demonstracji odbywały się też wykłady. Tak zapraszał na nie łódzki „Rozwój”:

Ponieważ celem wystawy jest propaganda, Komitet zorganizował codziennie stałe wykłady o godz. 8.30 dla laików, a o godz. 6.30 dla radjoamatorów. Wykłady obejmą całokształt wiedzy radjotechnicznej, prelegenci posługiwać się będą dla celów demonstracji wystawionymi aparatami najnowszej konstrukcji. Wykładowcami są: inż. Cz. Dąbrowski, inż. L. Łabędź, inż. dr Bergman, hand. elektr. Ormontowicz, inż. Reicher, inż. L. Temerson.

Wystawę można było zwiedzać do 1 stycznia 1926 roku. Bilet normalny kosztował 1 zł. Ulgowe – w cenie 50 gr. – przysługiwały nauczycielom, urzędnikom młodzieży szkolnej, wojskowymi robotnikom.

Na moment przenieśmy się jeszcze do Warszawy. Środowy program Warszawskiej Stacji Radjofonicznej był ostatnim przed Bożym Narodzeniem. Mieczysław Salecki wykonał arie i pieśni przy akompaniamencie fortepianu firmy Hermann i Grossmann – to chyba pierwsze tego typu product placement w polskim eterze – a drugą część wieczoru wypełnił zespół Antoniego Adamusa. Kolejną audycję wyemitowano w sobotę, 26 grudnia 1925 roku.

Ilustracja tytułowa: Marian Dienstl-Dąbrowa przed odbiornikiem w Miejskiej Galerii Sztuki

Źródło ilustracji tytułowej: „Łódź w ilustracji” 8/1924 (dodatek niedzielny do „Kurjera Łódzkiego”)