W drugi dzień Świąt Bożego Narodzenia Warszawska Stacja Radjofoniczna już pracowała… ale w programie nie przewidziano, jak można by przypuszczać, koncertu kolęd. W części wokalnej znalazły się pieśni i arie w wykonaniu Marii Bieleckiej, sopranu opery warszawskiej i Piotra Romanowskiego, tenora. Lista odśpiewanych utworów nie została opublikowana w prasie. Część muzykalna zawierała natomiast kompozycje m.in. Mozarta, Moniuszki, Noskowskiego i Fučíka. Tu wykonawcą był zespół orkiestralny Antoniego Adamusa. A tak o tej audycji pisał „Radjofon Polski”:

Usłyszeliśmy w radjofonie p. Marję Bielecką, artystkę Opery Warsz., która wykazała, iż potrafi umiejętnie nagiąć swój wielki głos do wymagań radjofonu. Pan Piotr Romanowski wykonaniem szeregu pieśni dowiódł, iż posiada sympatycznie brzmiący tenor. Soliści zespołu p. Adamusa – p. Wincenty Seidendorf (skrzypce) oraz p. Antoni Adamus (wiolonczela) z wielką mestrją odegrali Koncert skrzypcowy Viotti’ego oraz polonez „Elegijny” Noskowskiego (wioloncz.) ubarwiając część muzykalną koncertu. Szkoda, iż pewne niedokładności techniczne stacji, niezależne zresztą od kierownictwa, zmąciły czystość odbioru w ciągu pierwszego kwadransu transmisji.

Wskazane w zaprzyjaźnionym z twórcami stacji „Radjofonie Polskim” zmącenie odbioru oraz „nagięcie głosu do wymagań radjofonu”… strach pomyśleć co usłyszeli tego dnia słuchacze.

Poszukujący świątecznych klimatów musieli zadowolić się tym, co nadawały rozgłośnie z zachodu. W niemieckiej stacji długofalowej Königswusterhausen na fali 1300 metrów można było natrafić m.in. na „Kolędy” Petera Corneliusa, „Kołysankę Marii” Maxa Regera i „Pieśń Bożonarodzeniową” Wilhelma Bergera. Berlin (505 m) nadał „Bajkę Bożonarodzeniową”, a Lipsk (452 m) śpiewy gwiazdkowe pod hasłem „Dookoła choinki”.

Korzystając z faktu, że w tym odcinku pozostało nam jeszcze nieco miejsca, sięgnijmy po listopadowy numer miesięcznika literackiego „Skamander”. Ukazał się w nim wiersz zainspirowanego Mickiewiczem Mieczysława Brauna „Radjo”, który później trafił do jego tomiku „Przemysły. Poezje”.

Śród zielonego suchej trawy oceanu,

Jak łódź samotna tonąc na dalekim Krymie,

Mijając koralowe ostrowy burzanu,

Słuchaj fali: ktoś woła na Litwie twe imię!

Już iskra elektryczna niewidzialną drogą

Glob obiegła, w powietrze wsiąkła, jak w bibułę,

Już mogą ją pochwycić i słyszeć ją mogą

Aparaty najczulsze i serca nieczułe.

Koncert z Rzymu w Londynie, z Tokjo w Kopenhadze,

Ryk syren okrętowych znów na kontynencie,

Razem z giełdą w Berlinie i odczytem w Pradze,

To zmieszany gwar świata bijący w zamęcie!

W Moskwie słyszą, jak pluszcze słodka fala Wisły,

A my – jak huczy ogień, który ktoś rozpala, –

Tłumie ludzi, ustami chwytających iskry,

Może tu cię połączy elektryczna fala!

Gdy samotny wędrowiec na chłodniej obczyźnie

Słuch natężał – innego chciał słyszeć wołania,

Innej fali i szeptu, którem serce bliźnie

Umie drżeć, gdy wymowne oczy mgła przesłania…

Gdy ze mnie, jak z antenny, tryskają na wszędzie

Me słowa, zatrzaśnięte na zawsze w iskierce,

Nie wiem, kto będzie słyszał, kto ich słuchać będzie

Tak jak twoje jedyne, małe, dobre serce.

Ilustracja tytułowa: Fragment wiersza „Radjo” Mieczysława Brauna

Źródło ilustracji tytułowej: „Skamander” 41 (11/1925)