Osoby chcące przed stu laty przywitać Nowy Rok na mieście, mogły wybierać spośród szeregu imprez… W samej Warszawie gości na ten wyjątkowy wieczór i noc zapraszały teatry, kina, kabarety, filharmonia, hotele, restauracje, cyrk, ale też wojskowi (kasyno, Dowborczycy, klub żoliborzan), Koło Przyjaciół Morza przy Lidze Morskiej, towarzystwa i stowarzyszenia (Literatów i Dziennikarzy, Nauczycieli Szkół Średnich i Wyższych, Higieniczne, Cyklistów, Chrześcijańskich Oficjalistów Handlowych), związki (Handlowców) i redakcje („Rakieta”)… Złośliwi mogliby powiedzieć, że więcej było rewii i balów niż artystów… I w sumie mogliby mieć rację. Taki wspomniany wczoraj Stanisław Gruszczyński zapowiedziany był na trzech imprezach – pierwsza z nich, w sali Towarzystwa Higienicznego, rozpoczynała się o 21:30, druga o północy w filharmonii, a trzecia o 0:15 w cyrku. Jeszcze większy maraton czekał tej nocy Hankę Ordonównę – miała pojawić się w rozpoczynającym się o północy „Sylwestrze Qui-pro-Quo Vadis”, rewii w Teatrze Niewiarowskiej, na balu „Rakiety” w Dużej Ziemiańskiej oraz kwadrans później w cyrku. W radiofonie tego wieczoru obok zespołu Antoniego Adamusa wystąpili śpiewacy – Mieczysław Salecki, Leo Kochowicz – oraz fagocista Bazyli Orłow. I nic nie wskazuje na to, aby i oni korzystali z opcji bi-, tri- czy quadrolokacji…

Tego dnia koncert na fali 380 metrów zaczynał się o godzinie 20:00 i trwał ponad cztery godziny. Całość podzielona była na cztery części, w których znalazły się utwory operetkowe, one-stepy, shimmy, walce, bostony, fokstroty… ale i arie operowe czy kompozycje Fryderyka Chopina i Henryka Wieniawskiego. Dla tych, którzy zdecydowali się ten wieczór spędzić przy radiu przewidziano pierwszy chyba w historii naszej radiofonii konkurs.

Prawdziwą atrakcją będzie „Godzina niespodzianek”. Nasz conférencier nie będzie tym razem wymieniał tytułów wykonywanych utworów – pozostawiając je do odgadnięcia słuchaczom. Za trafne odgadnięcia wyznaczone są cenne nagrody. Jak już dziś możemy donieść, szczęśliwi znawcy literatury muzycznej, którzy poznają wszystkie wykonywane utwory, dostaną cenne nagrody, jak naprzykład radjo-odbiorniki, rozmaity sprzęt radjowy ofiarowany na ten cel przez Firmę PTR, roczniki „Radjo Amatora”, które ofiaruje redakcja „Radjo Amatora” itd. Dla pokrzepienia dusz mniej wyszkolonych muzycznie słuchaczy dodać możemy, że wykonane zostaną utwory popularne, znane powszechnie o jakichś tam łamigłówkach nie ma mowy. O ile liczba przysłanych trafnych odpowiedzi przewyższy liczbę nagród, zostaną nagrody rozdane przez losowanie.

Odpowiedzi należało kierować do Alojzego Kaszyna, będącego jednocześnie redaktorem pisma braci Odyńców i konferansjerem podczas koncertu. Zainteresowanie – jeśli wierzyć relacji „Radjofonu Polskiego” – było spore, a liczba trafnych odpowiedzi miała dawać „chlubne świadectwo wyrobieniu muzycznemu radjofilów polskich”. Lista nagrodzonych – wedle zapowiedzi – znalazła się w programie z 8 stycznia 1926 roku.

Wydaje się, że wśród słuchaczy pierwszego radiowego sylwestra nie było warszawskich dziennikarzy. Być może bawili się tam, gdzie zebrała się „cała wytworna Warszawa” – w salach redutowych i Teatrze Wielkim, gdzie odbywała się zorganizowana przez wspomniane Towarzystwo Literatów i Dziennikarzy tradycyjna Reduta Sylwestrowa. Faktem jest, że relacja z audycji będącej „pod każdym względem wielką atrakcją dla radjofilów” ukazała się jedynie na łamach powiązanego z nadawcą „Radjofonu Polskiego”. Zerknijmy tam zatem i sprawdźmy jak po raz pierwszy w historii witano w eterze nowy rok.

Z wybiciem północy zgromadził się na sali nadawczej personel stacji PTR oraz liczni goście i przez otwarty mikrofon popłynęły życzenia noworoczne, skierowane pod adresem niewidzialnych słuchaczy. Pierwszy przemówił vice-prezes Centr. Komit. Polsk. Zrzesz. Rtch., red. Stanisław Odyniec, który w wyrazach nacechowanych niezłomną wiarą w świetlane jutro radjofonji polskiej witał nowy rok. Następnie zabrał głos dyrektor Roman Rudniewski. W słowach nabrzmiałych męskim optymizmem witał dyr. Rudniewski nowy rok, życząc przedewszystkiem, żeby w roku tym rozkwitł przemysł krajowy. Okrzykiem „żyjmy i pracujmy” zakończył swe krótkie przemówienie dobrze znany słuchaczom radjofonicznym red. Alojzy Kaszyn. Przy dźwiękach walczyka i brzęku kielichów toastowych wzniesiono chóralny okrzyk „niech żyje radjofonia polska”.

Program zakończył się odegraniem hymnu narodowego kwadrans po północy.

Ilustracja tytułowa: Bazyli Orłow

Źródło ilustracji tytułowej: „Antena” 1/1939