W poniedziałek, 4 stycznia 1926 roku, Warszawska Stacja Radjofoniczna nadała pierwszą audycję skierowaną specjalnie do pań – był to prowadzony przez Mirę Łaniewską, żonę Alojzego Kaszyna, „Kwadrans radjoamatorek”. Oto co na jego temat pisał Lul w „Radjofonie Polskim”:

Aczkolwiek p. Łaniewska wezwała wszystkich radjosłuchaczy do oddania słuchawek paniom – nie posłuchaliśmy tego rozkazu pocieszając się tem, że przecie nas w tej chwili nikt widzi i nie słyszy. Ciekawi byliśmy o czem też p. Łaniewska będzie mówić – może odkryje nam nieznane tajemnice duszy kobiecej? Niestety! Rozczarowaliśmy się. Mówiło się o gimnastyce i o jej znaczeniu dla zdrowia wogóle, dla kultywowania zaś piękna ciała w szczególności, o ćwiczeniach plastycznych i ich zaletach, potem podany został opis sukni balowej obowiązującej jako ostatni krzyk mody w nadchodzącym karnawale i na zakończenie… receptę na pierniki! Tam do licha! To jednak i nam – starym piernikom podsłuchującym tajemnice kobiece – dostało się za swoje!

Być może audycja ta była odpowiedzią na tekst „Kobiety i radio”, który dwa dni wcześniej ukazał się na łamach „Warszawianki”. Zaczynał się on od pewnego odważnego stwierdzenia, które nie znajduje pokrycia choćby na liście osób, które latem poprzedniego roku wspierały stację PTR…

Jakkolwiek kobiety stanowią większą część amatorów radio, dotychczas na polu wynalazków i ulepszeń telefonu bez drutu nie wsławiła się żadna niewiasta. W krajach, gdzie radio rozpowszechniło się już w znacznie większej mierze niż u nas w Polsce mnóstwo kobiet znalazła zatrudnienie w tej nowej gałęzi przemysłu. Kobiety dają odczyty radiowe, inne przygrywają do śpiewu i tańców, inne w niedzielę dla pobożnej publiczności śpiewają hymny albo przemawiają w celach politycznych lub społecznych i agitują na rozmaite cele przy pomocy radio. W towarzystwach radiowych angielskich kobiety zajmują wybitne stanowiska jako główne organizatorki programów i rozrywek radiowych. Pod specjalnym nadzorem kobiecych organizatorek znajdują się programy radiowe obliczone na publiczność złożoną z kobiet lub dzieci. W Anglji kobietom dostępne są też posady operatorów telegrafji bez drutu na okrętach, naturalnie po zdaniu egzaminu, ale dotychczas nie było jeszcze kobiety na takim stanowisku…

Czy próbowano warszawski program odebrać w Kaliszu, na pierwszej w tym mieście wielkiej wystawie prac radioamatorskich zorganizowanych przez Uczniowskie Koło Radjoamatorów przy gimnazjum państwowym im. A. Asnyka, niestety nie wiemy. Otwarcie przewidzianej na trzy dni ekspozycji nastąpiło o godzinie siedemnastej. Redaktor „Gazety Kaliskiej” pisał:

Co potrafi zdziałać zapał młodzieży oraz niestrudzona praca i upór jednego człowieka to mieliśmy sposobność wczoraj naocznie o tem się przekonać. Z pełnem zaciekawieniem, graniczącym poniekąd z niedowierzaniem szliśmy na otwarcie wystawy. Wychodziliśmy zdumieni i jakby pod wrażeniem niespodzianki. Jest u nas bowiem w Kaliszu grupka ludzi z zapałem śledzących rozwój tej przepięknej zdobyczy ducha ludzkiego i krok w krok idących za jej rozwojem. Nikt o nich nie wiedział. To też zasługą prof. Łyska jest, że potrafił ich zebrać a rezultaty ich pracy ukazać Kaliszowi. A że praca to nie mała, niech świadczy choćby ten fakt, iż dopiero rok minął jak otwartą została w gimn. A. Asnyka pierwsza radjostacja odbiorcza, zaspakajająca ciekawość radjową ogółu naszego miasta. Dziś stacji odbiorczych własnoręcznie przez radjoamatorów sporządzonych jest już kilkadziesiąt. Z nich walną część widzieliśmy na wystawie.

Uczniowski Radjo-klub wystawił modele stacji nadawczych, telegraficznej i telefonicznej oprócz tego cały szereg odbiorników, począwszy od najprastarszego bezlampkowego – do najbardziej skomplikowanego, z tzw. tropadyny 8-io lampkowej. Poza tem cały szereg sprzętu radjowego, a wszystko ciekawe z tego względu, że aparaty wykonano prawie całkowicie z materjału, który zwykle wyrzuca się jako nieurzytek - „szmelc”. Harcerze pokazali nam kilka bardzo pięknie wykończonych odbiorników, przeważnie jednolampkowych. Z pośród prac starszych radjoamatorów Kalisza wybijają się na czoło precyzyjne aparaty wielolampkowe p. dr. Piestrzyńskiego i p. Kaźmierowskiego. Oprócz tego cały rząd innych, których takie nazwy jak: ultra… tropa… negadyna dziwnie egzotycznie brzmią w uszach niefachowca. Trudno więc szczegółowo wymieniać tu wszystko to, co tam widzieliśmy!

Specjalną grupę stanowią aparaty firm kaliskich. Jest ich jak na szasze stosunki spora ilość. Szkoda tylko, że piśmiennictwo radjowe nie zostało na wystawie uwzględnione.

Ilustracja tytułowa: Gimnazjum im. Adama Asnyka w Kaliszu

Źródło ilustracji tytułowej: MuzeaWielkopolski.pl (https://muzeawielkopolski.pl/eksponat/gimnazjum-asnyka)