Wspominaliśmy już o noworocznym, odmienionym numerze „Radjofonu Polskiego” – pisma doskonale znanego radiofilom sprzed stu lat – ale jeszcze nie przyjrzeliśmy mu się bliżej. Od roku 1926 ukazywało się ono jako ilustrowany tygodnik. A tak o tej przemianie redakcja napisała we wstępniaku:

Przystępując do wydawania w nowej szacie „Radjofonu Polskiego” pozostaliśmy wierni naszemu dawniejszemu celowi – a mianowicie idei popularyzacji radja, której „Radjofon Polski” jak dawniej tak i teraz służyć będzie. Wyraz „radjo” przyjmujemy w tym wypadku w jego węższem znaczeniu, rozumiejąc pod nim „radjofonję” oraz to wszystko, co ściśle z nią się wiąże.

W przeświadczeniu naszem radjofonja nie jest luksusem, tylko przeciwnie, przeznaczeniem jej – być rozrywką warstw niezamożnych, stać się ich najistotniejszą potrzebą kulturalną. Popularyzacja radjofonji, tj. szerzenie wiadomości o niej jest dla nas równoznacznem z demokratyzacją radjofonji, to zn. udostępnieniem jej technicznych urządzeń jaknajszerszym sferom społeczeństwa polskiego.[…] Oto chcemy osiągnąć, aby w najskromniejszej, najuboższej polskiej rodzinie znajdował się radjoodbiornik. Jest to rzeczą najzupełniej osiągalną: potrzebne do tego są nie kapitały, tylko dobre chęci i doza cierpliwości. […] Takie zadanie stawia sobie „Radjofon Polski” i w tym kierunku będziemy pracować dzieląc to zadanie na dwie części:

1-o z jednej strony podawać będziemy naszym czytelnikom wszystko co dotyczy nadawania radjofonicznego, a więc programy stacji warszawskiej i zagranicznych, komentarze, krytyki, spostrzeżenia, uwagi dotyczące tych programów, a pozatem rozważania na tematy ogólne, związane z radjofonją w jej przejawach artystycznych, kulturalnych, naukowych etc.

2-o z drugiej strony nie zaniedbamy zaznajamiać naszych czytelników z technicznemi warunkami odbioru – podając im opisy budowy najrozmaitszych odbiorników od najprostszych do bardziej skomplikowanych, ucząc ich wykonywania o własnych siłach części składowych i akcesorjów do tych odbiorników, pouczając równolegle z tem o warunkach radjoodbioru i zjawiskach przy tem zachodzących – odświeżając w pamięci elementarne wiadomości z elektrotechniki i wykładając wreszcie rzeczy podstawowe z radjotechniki. Do tego wszystkiego dodawać będziemy materjał aktualny, ilustrujący rozwój radjofonji oraz radjofilstwa u nas i zagranicą.

Widzimy tu zatem zupełnie inne podejście niż to elitarne, opisywane przez nas jakiś czas temu u redaktora „Dziennika Poznańskiego”.

Sprawdźmy jeszcze co pojawiło się na fali 380 metrów w święto Trzech Króli. Tego dnia do dość bogatej już oferty programowej stacji dołączyła nowa pozycja – felietony Stanisława Odyńca pod hasłem „Wspomnienia paryskie”. Tak pisał o nich Lul w „Radjofonie Polskim”:

Barwnem i plastycznie ujętem opowiadaniem o p. Marji Goreckiej – córce Adama Mickiewicza oraz o Władysławie Mickiewiczu, z którymi łączą prelegenta tradycja oraz stosunki zażyłej znajomości – rozpoczął red. Stanisław Odyniec cykl swych wspomnień paryskich. Śledząc z uwagą i zainteresowaniem prelekcję – przenieśliśmy się myślą do Paryża i do tej prawdziwej wyspy polskości i niczem nie zmąconych tradycji wielkiej epoki romantycznej, jaką jest muzeum im. Mickiewicza w Paryżu oraz gościnny dom śp. Marji Goreckiej i Władysława Mickiewicza.

Maria Gorecka zmarła w roku 1922 a jej brat, Władysław, twórca wspomnianego w recenzji, istniejącego do dziś muzeum, w czerwcu 1926 roku.

Na zakończenie jeszcze kartka z kalendarza. 6 stycznia 1926 roku swoje trzydzieste czwarte urodziny obchodził wspominany niedawno w naszym cyklu tenor Stanisław Gruszczyński. Jak podaje Encyklopedia Teatru Polskiego, urodził się w Ludwinowie na Suwalszczyźnie (dziś to teren Litwy) w rodzinie chłopskiej. Uczęszczał do szkoły realnej w Wilnie, z której został wydalony za udział w strajku szkolnym. Po tym imał się różnych zajęć m.in. w Wilnie, Warszawie i Sosnowcu. W tym czasie rozpoczął naukę śpiewu i występował jako pieśniarz między seansami w kinach. Na deskach teatralnych zadebiutował w roku 1915 w Teatrze Nowości. Już rok później rozpoczął karierę międzynarodową – śpiewał m.in. w Berlinie, Madrycie i Mediolanie. Na początku lat trzydziestych zaczął tracić głos, co tłumaczono nieoszczędzaniem go i brakiem gruntownej szkoły wokalnej. Mimo to kontynuował karierę do roku 1938. Po wojnie był m.in. kierownikiem sekcji teatralnej w domu kultury i bibliotekarzem. Zmarł w zapomnieniu 3 lutego 1959 roku w Milanówku.

Ilustracja tytułowa: Maria Gorecka z Mickiewiczów i Władysław Mickiewicz

Źródło ilustracji tytułowej: Wikipedia (https://pl.wikipedia.org/wiki/Plik:Maria_Gorecka_%281913%29.jpg), Narodowe Archiwum Cyfrowe