Zgodnie z zapowiedzią powracamy do ostatniej już części opublikowanego przez „Radjofon Polski” artykułu, będącego relacją z wycieczki do siedziby Warszawskiej Stacji Radjofonicznej. Na początek sesja pytań i odpowiedzi.

– Jaką obecnie stacja posiada moc?

– Około 400 wattów energji pierwotnej, tj. tyle co małe stacje szwedzkie, hiszpańskie dyr.

– A w jaki sposób sprawdza pan podczas biegu stacji czy ona rzeczywiście nadaje i czy nadaje dobrze? – pytamy dyr. Rabęckiego.

– Prowadząc kontrolę przy amplifikatorach, gdzie na słuchawki przyjmuję działanie mikrofonu, równocześnie sprawdzam działanie aparatury nadawczej, względnie anteny za pomocą ustawionego w gabinecie dyr. Rudniewskiego odbiornika radjowego. Z tego też względu zupełnie bezcelowem jest ciągłe komunikowanie nam z miasta uwag co do jakości odbioru; to nam tylko przeszkadza, odrywając nas od pracy. Zmuszeni nawet byliśmy zdjąć w naszym pokoju telefon, gdyż bezustanne dzwonienie nie pozwalało nam pracować.

– Czy może pan powiedzieć jaki jest zasięg stacji?

– Jeżeli chodzi o odbiór „na kryształek” to Warszawa i najbliższe okolice słyszą naszą stację zupełnie dobrze. Co się tyczy odbioru aparatami lampowemi, to zależy on od ilości lamp. Wydaje się nam uzasadnionem twierdzenie, że słuchać nas można obecnie w promieniu 10 klm. – na kryształ, w promieniu 50 klm. jednolampowym odbiornikiem – w promieniu 100 klm. – dwulampowym – 150 klm. trzy lampowym dyr.

Wracamy do gabinetu dyr. Rudniewskiego, gdzie dyr. Rabęcki zaznajamia nas ze szczegółami urządzeń amplifikatorów, poczem przechodzimy całem towarzystwem do Sali mieszczącej urządzenia nadawcze. Sala ta znajduje się w drugim końcu budynku fabrycznego. Zmierzamy do niej przez amfiladę sal warsztatowych, sprawiających na nas imponujące wrażenie. Dużo powietrza, moc światła, wszędzie wzorowy porządek i czystość. Jesteśmy wreszcie w oddziale nadawczym radjostacji. Mechanik nas ostrzega:

– „Ostrożnie, wysokie napięcie! Niebezpieczeństwo śmierci”. – Staramy się jak najmniej poruszać, by nie wywołać jakiego drzemiącego licha. Niestrudzony dyr. Rabęcki objaśnia nam działanie aparatury nadawczej. Zadajemy pytania – otrzymujemy wyczerpujące odpowiedzi. Nadchodzi dyr. Plebański, dyrektor techniczny PTR, który ze swej strony mówić zaczyna o konstrukcji anteny. Objaśnienia dyr. Plebańskiego tem więcej nas zaciekawiają, iż wiemy o ostatnich sukcesach jego z „anteną filtrującą” – opatentowaną w kraju i zagranicą. Interesująca ta rozmowa przeciągnęłaby się niewiedzieć jak długo, gdyby któryś z nas nie spojrzał na zegarek i nie przypomniał, że czas wracać. Z żalem więc żegnamy naszych uprzejmych rozmówców, ale się zastrzegamy wobec dyr. Rudniewskiego:

– Nasi czytelnicy z niecierpliwością oczekują „niedyskrecji” o warunkach realizacji programów, jak również o ich wykonawcach. Sądzimy więc, że pan dyrektor nie odmówi zaznajomienia nas z zakulisowemi tajemnicami „studja”.

Dyrektor Rudniewski nie dał się długo prosić, ponieważ owe zakulisowe tajemnice „Radjofon Polski” opublikował już w kolejnym numerze. Oczywiście my również po niego sięgniemy. Tymczasem sprawdźmy co 9 stycznia wydarzyło się przed mikrofon Stacji Radjofonicznej PTR uruchomionej staraniem Centralnego Komitetu Polskich Zrzeszeń Radjotechnicznych za zezwoleniem i przy poparciu Towarzystwa Polskie Radjo – dla formalności i tę pełną nazwę przytaczamy. Tradycyjnie relacja Lula:

Zakończono tydzień w sobotę, dnia 9.I wieczorem popularno-rozrywkowym. Urozmaiciła wieczór swemi piosenkami p. Amelja Cielecka. Zapowiadany w programach występ p. Stanisława Ratolda tym razem wobec nieprzybycia artysty nie doszedł do skutku. Zakończył wieczór koncert zespołu p. Antoniego Adamusa.

Ilustracja tytułowa: Władysław Rabęcki w stacji nadawczej PTR

Źródło ilustracji tytułowej: „Radjofon Polski” 6/1926