Wtorek na fali 380 metrów to kolejne bajki dla dzieci – tym razem już niekoniecznie grzecznych – przedstawione przez Halinę Czerniawską oraz występ Tria Kmita wspieranego wokalnie przez Marię Borzakowską. Wieczór walców koncertowych – bo pod takim hasłem wyemitowano audycję – miał zostać pierwotnie nadany tydzień wcześniej, jednak nie doszło to do skutku z powodu niedyspozycji wiolonczelisty, Michała Borzakowskiego.

We wtorek, dnia 12-go poświęcona była transmisja walcom koncertowym, z którymi zaprodukowało się Trio Kmita. Urozmaiciła wieczór swym śpiewem p. Marja Borzakowska. Doskonale dobrany repertuar wieczoru oraz, jak zwykle, artystyczne wykonanie kwalifikują wieczór ten do najwięcej udanych koncertów. P. Marja Borzakowska zaprezentowała się jako artystka umiejętnie operująca bogactwem swego głosu.

Być może wśród słuchaczy tego wieczoru znalazł się Roman Szubiakiewicz. Opublikowany 12 stycznia 1926 roku „Dziennik Urzędowy Komisarjatu Rządu na M. st. Warszawę” informował, że otrzymał on pozwolenie na prowadzenie radjo koncertów przy ulicy Stare Miasto 21… Niestety nie dotarliśmy do informacji co należącego do wspomnianego mieściło się wówczas pod tym adresem.

A skoro już przy radiowych koncertach jesteśmy, sięgnijmy po zapowiadanego jeszcze w poprzednim tygodniu tekstu Alojzego Kaszyna o kulturze muzycznej przez radio.

Jak wiadomo, zbytkiem kultury muzycznej nie grzeszymy. Fakt ten występuje jaskrawo szczególnie przy porównaniu nas z Niemcami i Rosją. Pod tym względem jesteśmy poniekąd wyspą bezludną między dwoma krajami, w których muzyka odgrywa tak wielką rolę w życiu jednostek i społeczeństwa. Nie miejsce tutaj snuć rozważania na temat czemu przypisać należy taki opłakany stan rzeczy. Szukajmy lepiej dróg wyjścia z dotychczasowego letargu. W radjofonie widzimy potężny czynnik, który, odpowiednio działając, wywrze wpływ wręcz decydujący na podniesienie się zamiłowania do muzyki wśród najszerszych warstw społeczeństwa, a co za tem idzie, przygotuje ugory dusz polskich pod zasiew ziarnek kultury artystycznej, który wyda plon obfity. Pod tym względem ma radjofon przed sobą zadanie ogromne do spełnienia.

Biorąc pod uwagę iż większość słuchaczy radjofonicznych stanowią ludzie, dla których muzyka, w znaczeniu czynnika artystyczno-wychowawczego jest terra incognita, należy zadanie radjofonu jako szerzyciela kultury muzycznej rozumieć następująco: Po pierwsze, nie powinien radjofon przez zbyt specjalny charakter swych koncertów odstraszać nieprzygotowanych słuchaczy od muzyki poważnej; po drugie, powinien przez stopniowe a umiejętnie przeprowadzoną gradację podnosić poziom słuchaczy. W tym celu wskazane są odczyty i wykłady dające słuchaczom niezbędne podstawy do słuchania utworów poważnych. Umiejętnie przeprowadzony cykl wykładów, obejmujący np. historję form muzycznych, bogato ilustrowany przykładami dźwiękowymi zainteresuje najmniej przygotowanych słuchaczy i stopniowo, niedostrzegalnie dla nich samych, zamieni ich w świadomych miłośników dobrej muzyki.

Jako trzecie zadanie radjofonji polskiej uważamy szerzenie zamiłowania do rodzimej muzyki – już to do motywów ludowych, oryginalnych melodji , tańców, kolęd itd. już to do kompozycji koryfeuszów naszych z Chopinem i Moniuszką na czele. Poczesne miejsce powinny zajmować wartościowe utwory mniej popularnych i znanych ogółowi kompozytorów naszych. Osobny dział stanowić powinny wieczory kompozytorskie muzyków współczesnych. Dzięki tym wieczorom zapozna się cała Polska z najnowszymi utworami naszych kompozytorów. Nawet rzeczy niewydane jeszcze powinny przejść przez radjofon. W ten sposób rękopisy dla względów wydawniczych spoczywające w biurkach ich autorów odżyją i przemówią do tysiącznych rzesz słuchaczy – zachęcając wydawców do ich wydania, publiczność zaś do ich nabywania.

Nie wątpimy, iż już po roku celowego wysiłku kierownictwa koncertów radjofonicznych pożądany rezultat zostanie częściowo osiągnięty. Przykładem tego mogą być Niemcy. Ankiety wśród radjosłuchaczy robione rok rocznie wykazują niezbicie, iż zamiłowanie i pragnienie muzyki wartościowej wzrasta ustawicznie. To też dzisiaj jazz-bandy i muzyka ściśle rozrywkowa zajmują w programach niemieckich coraz mniejsze miejsce. Bezwarunkowo i muzyka rozrywkowa powinna być obficie reprezentowana w radjofonie. Chodzi tylko o to, żeby ona miała charakter artystyczny, żeby ją cechował dobry smak – nie zaś bezmyślność schlebiająca gustom barbarzyńskim.

I tym optymistycznym akcentem zapraszamy na jutro…

Ilustracja tytułowa: Fryderyk Chopin i Stanisław Moniuszko

Źródło ilustracji tytułowej: Polona.pl