W niedzielę, 17 stycznia 1926 roku, drugi dzień z rzędu w dzielnicy Nowy Świat w Wilnie odbywały się wieczorne radiokoncerty. Podobnie jak przed miesiącem spotkania w Domu Ludowym przy ulicy Nowa Aleja 2 zorganizowała Sekcja Radjo-Amatorów przy Kole Polskiej Macierzy Szkolnej. Był to też ostatni dzień wystawy palestyńskiej, którą można było zwiedzać od 5 grudnia poprzedniego roku w budynku Hotelu Paryskiego przy ulicy Bielańskiej 9 w Warszawie. Jak głosiły reklamy prasowe, była to „pierwsza wielka wystawa palestyńska w Europie”, na której „oglądać można wszystko co Palestyna posiada w bogactwach naturalnych oraz w dziedzinie przemysłu i handlu”. Na miejscu zorganizowano też „specjalny pokój eksponatów nadających się do eksportu z Polski do Palestyny” i – każdego wieczoru – radiokoncerty.

Po dokładnem obejrzeniu wszystkich pokojów wystawy zbierają się zwiedzający w kawiarni wystawowej, gdzie przy lampce świetnego wina palestyńskiego przysłuchują się koncertom radjowym z całego świata.

Tak relacjonował to żydowski „Nasz Przegląd”. A po zamknięciu wystawy podsumowywał:

W ciągu siedmiu tygodni była ośrodkiem zainteresowania społeczeństwa żydowskiego w Warszawie. Wszystkie sfery ludności żydowskiej od skrajnej ortodoksji aż po skrajną lewicę, starzy i młodzi, wszyscy przychodzili na wystawę, by przyjrzeć się zblizka i ocenić eksponaty – ilustrację pracy żydowskiej w Palestynie.

Dodajmy, że w tym czasie Palestyna była zamieszkiwana przez ludność arabską i żydowską, państwo Izrael utworzone zostało dopiero po II wojnie światowej.

W niedzielę – mimo niekorzystnych warunków odbioru – przed mikrofonem stacji PTR wystąpili Irena Żórawska, mezzosopran, Zygmunt Protassewicz, bas oraz zespół orkiestralny Antoniego Adamusa. Lul w „Radjofonie Polskim” pisał:

Pierwszy występ wymienionych artystów należy uznać za pomyślny. Zarówno p. Żórawska jak i p. Protassewicz wykazali należyte opanowanie sympatycznie brzmiących głosów, muzykalność i nerw dramatyczny. To ostatnie uwydatniło się szczególnie w interpretacji „Starego kaprala” Moniuszki, którego młody artysta odśpiewał nam z wielką ekspresją. […]

Duże wahania temperatury ujemnie odbijały się na odbiorze. Raptowny spadek temperatury, jak np. w czwartek z -2° do -15° w ciągu 12 godzin wywołał mgłę i szron, powodując wyładowania atmosferyczne, rezultatem których były trzaski w aparatach.

Jak w każdą niedzielę na zakończenie programu nadano „Skrzynkę pocztową” Stanisława Odyńca. A o czym pisali wówczas słuchacze do radia? To wiemy dzięki przedrukowi wybranych listów na łamach „Radjofonu Polskiego”:

– „Warszawa fala 380 metrów. Próbna stacja PTR” – To radjo się odezwało. Prysła nuda, lecą wszyscy słuchać, a służącej wyrywa się okrzyk „lo Boga, gado!” – I z nabożeństwem, rozdziawiwszy usta słucha poczciwa dziewczyna podziwiając, że pudełko „gro, śpiewo i gado”. – Pani domu niezadowolona, bo kolacja czeka, ciekawa jest jednak programu i mimowoli godzi się z „opętaniem” radjowem. – Lecz co tam ludzie! Oto kotek, mądry kotek, przyszedł i poważnie przysłuchuje się muzyce, a pies od czasu do czasu cicho zawyje, niewiadomo, z kontemplacji czy niezadowolenia. – Taka mniejwięcej scena odbywa się tu w przeciętnej rodzinie amatorów radjowych w Warszawie.

Lecz przenieśmy się na wieś. – Nuda, deszcz chlapie, błoto lub na przemian mróz i zawieja, że psa trudno z domu wypędzić, a tu w pustkę wpadają tony wesołej piosenki lub dźwięki muzyki. I oto humory się poprawiają, zapomina się o bezludziu i pustce, bo otrzymano połączenie z cywilizacją i widzi się oczyma duszy inne kraje, innych ludzi i inne słońca. Potężny wynalazku, co zniszczyłeś przestrzenie, dla którego nie istnieją mury, ściany i przeszkody, cześć ci! Zofia Ligowska.

***

…Słyszałem zeszłej niedzieli, że jakiś chłopiec odbiera audycję aparatem kryształkowym łącznie z amplifikatorem jednolampowym, gdy ja np. doskonale słyszę wyłącznie odbiornikiem galenowym. Wprawdzie z Mokotowa na Grójecką niedaleko, jednak myślę, że należałoby więcej uwagi poświęcić rozwojowi i propagandzie aparatów kryształowych, które jedynie mogą spopularyzować radjo ze względu na cenę i łatwość odbioru… Pierwszy Radjoamator z Kolonji Akademickiej

***

…Kupilim w kilku radjo i schodzimy się co wieczór słuchać. Przychodzą nasi sąsiedzi i znajomi i tak na zmianę słuchamy po dwóch, a zamiast knajpy mamy tę przyjemność i siedzimy w domu z dziećmi i żonami… Podpisani: Robotnicy Polscy.

***

…Życzymy organizatorom oraz artystom koncertów radjowych wszystkiego najlepszego za tyle przyjemności, którą sprawiają nam osamotnionym w Utracie (pod Warszawą). Słucham koncerty aparatem detektorowym zbudowanym własnoręcznie. Antena otwarta dwupromieniowa 60 metrów. Słychać doskonale, nawet piano zagrane utwory oraz mowę…

Ilustracja tytułowa: Reklama wystawy palestyńskiej

Źródło ilustracji tytułowej: „Nasz Przegląd”, 16.01.1926