Zgodnie z zapowiedzią powracamy do artykułu Zygmunta Prumbsa „Kilka słów o przemyśle radjo-elektrotechnicznym w Polsce”, który ukazał się 17 stycznia 1926 roku w dodatku „Elektro- i Radjotechnika”.

W ciągu ostatnich kilku lat można było zaobserwować stopniowy wzrost produkcji krajowej wyrobów elektrotechnicznych, tak że dzisiaj prawie że tego rodzaju artykuły wykonuje się w kraju. Zaś co do jakości mogą one śmiało konkurować z nazbyt głośno reklamowanemi wyrobami zagranicznemi. Naturalnie, że nasza zdolność produkcyjna obraca się jeszcze w dość wąskich ramach. Nie doszła bowiem do tego poziomu, na którym znajduje się elektrotechnika państw zachodnich; to też wszelkie maszyny elektryczne, więcej skomplikowane, jesteśmy zmuszeni sprowadzać zawsze jeszcze z zagranicy. Jeszcze kilka lat upłynie zanim się zupełnie uniezależnimy od rynków zagranicznych i uzyskamy wreszcie samowystarczalność.

Oczywiście z tego co wyżej powiedziano wynika, że eksport naszych towarów elektrotechnicznych nie przedstawia się w zbyt różowym kolorze a to z powodu wysokich kosztów produkcyjnych. Jest on skierowany przeważnie do państw leżących na Wschód i Południowo-Wschód. Godnym zresztą uwagi jest dość wzmożony eksport rur przewodniczych towarzystwa górnośląskiego „Ferrum” Katowice, odbywający się w poważniejszych rozmiarach.

Według najświeższych wiadomości udzieliło ministerstwo Przemysłu i Handlu spółce „Polskie Radjo” koncesję na budowę i eksploatację urządzeń radjofonicznych. Jednocześnie nałożyło na tę spółkę obowiązek przyjęcia państwowej wytwórni aparatów telegraficznych i telefonicznych oraz zorganizowania specjalnego towarzystwa fabrykacyjnego o kapitale 1 000 000 zł, któremu wymieniona wytwórnia miała być następnie przekazana. Będzie ono powołane do życia z współudziałem jednej z pierwszorzędnych światowych firm technicznych, wyspecjalizowanych w wytwórczości aparatów na prądy stałe i radjoaparaty. Wywiązując się z powyższego zadania Sp. „Polskie Radjo” podpisała za zgodą p. ministra Przemysłu i Handlu umowę z polską akcyjną spółką elektryczną „Erixson”, która też ma rozwinąć dział radjowy swej fabrykacji w tak szerokim zakresie, aby potrzeba sprowadzania sprzętu radjowego z zagranicy była ograniczoną do minimum. Wreszcie spółka ta obowiązuje się utworzyć i utrzymać laboratorja naukowe, celem udoskonalenia sprzętu radjowego. Obecnie toczą się pertraktacje spółki „Polskie Radjo” celem zakupu dwóch stacyj nadawczych najnowszego typu. Pertraktacje te są na jaknajlepszej drodze, tak że w najbliższej przyszłości należy spodziewać się konkretniejszych wyników.

Widać tu zatem zupełnie inną perspektywę niż ta, którą budowało cytowane przez nas niedawno pismo „Robotnik”.

Sięgnijmy po jeszcze jedną wiadomość z 17 stycznia 1926 roku. Ta opublikowana została w „Ilustrowanej Republice”:

Radjoamatorzy amerykańscy opanowani są obecnie nową pasją. Oto ostatnim „krzykiem” mody jest otrzymać swoją własną depeszę, która przeskakując od stacji do stacji przebiega dookoła całej kuli ziemskiej. Odbywa się to w ten sposób: Nadaje ktoś depeszę w New-Jorku, podchwytuje ją inny amator we Francji – ten nadaje dalej. Depesza dociera do Mossulu, skąd przekazywana bywa do Australji, gdzie ponownie nadana dociera do San-Francisco, a stąd do miejsca wyjścia, tj. do New-Jorku. Były wypadki, że depesze nadane przez radjo-amatorów amerykańskich docierały po 20 minutach z powrotem do swych nadawców, obiegłszy w tym czasie dookoła kuli ziemskiej.

Ze świata radioamatorów przenieśmy się do świata radiofili. We wtorek, 19 stycznia 1926 roku, Warszawska Stacja Radjofoniczna nadała „uroczy wieczór poświęcony nokturnom i serenadom” – to z recenzji Lula w „Radjofonia Polskim” – oraz trzeci odcinek „Wiernej rzeki”. Wystąpiło Trio Kmita i Stefania Millerowa.

Ilustracja tytułowa: Rękopis początku trzeciego rozdziału „Wiernej rzeki” Stefana Żeromskiego

Źródło ilustracji tytułowej: Polona.pl