Dzień po swoich trzydziestych czwartych urodzinach w studiu przy Narbutta 29 zjawił się Władysław Burkath, a wraz z nim Stanisław Kazuro, Helena Pańska i Mikołaj Ruk. Zgodnie z zapowiedziami zaraz po czternastej części „Wiernej rzeki” Stefana Żeromskiego rozpoczął się drugi w historii radiostacji warszawskiej wieczór kompozytorski. Lul w „Radjofonie Polskim” pisał:

Na wieczorze powyższym poznaliśmy szereg kompozycji fortepjanowych i pieśni solowych w wykonaniu już to samego kompozytora, już to odtworzonych przez p. Helenę Pańską i p. Mikołaja Ruka. Na wstępie koncertu wygłosił prof. Stanisław Kazuro przemówienie poświęcone osobie kompozytora. Wykonane następnie utwory złożyły się na ładną całość, dającą dosyć wyraźny obraz charakteru kompozycji p. Władysława Burkatha. We wszystkich utworach kompozytora łączy się w sposób harmonijny styl romantyczny z cechującą go rozlewną melodją i siłą ekspresyjną uczucia z formą właściwą dążeniom muzyki najnowszej. Powyższe elementy kompozycji p. Burkatha składają się często na całość przemawiającą w sposób bezpośredni do słuchacza – zabarwione są bowiem nieraz nutką tak bardzo polską, że wydostaje się ona z pod nawarstwień stylu swoistego i oddziaływuje tem silniej na nas. Aczkolwiek forma obrana przez kompozytora zdaje się leżeć w naturze jego twórczości, niemniej jednak oczekiwać należy, iż w miarę dojrzewania indywidualności twórczej kompozytora styl jego cechować będzie większa zwartość, przez co lepiej uwydatni się indywidualne oblicze twórcy czerpiącego motywy i podniety dla swych kompozycji bezpośrednio z gleby i rdzenia ziemi ojczystej. Wykonanie utworów – zarówno fortepjanowych, które z wielką maestrją odegrał sam kompozytor, zdradzając zalety doskonałego pjanisty – jak również pieśni stało na poziomie zamierzeń kompozytora i przedstawiło nam utwory jego w świetle właściwem. Szczególnie interpretacja niektórych pieśni przez p. Helenę Pańską wykazały dużą inteligencję tej artystki i zrozumienie intencji kompozytora. Nadmienić trzeba, iż tekst pieśni wyszedł również z pod pióra kompozytora.

Zaraz po koncercie nadano pierwszy kwadrans harcerski. Złożyły się na niego przemówienie Stanisława Sedlaczka, naczelnika Kwatery Harcerstwa, koncert chóru XIII Warszawskiej Drużyny oraz wystąpienie Olgierda Grzymałowskiego, sekretarza generalnego Związku Harcerstwa, skierowane do Skautów Naczelnego Świata, gen. Baden-Powella, Skautów Naczelnych zaprzyjaźnionych organizacji oraz wszystkich skautów radioamatorów. Ponadto wyemitowano tradycyjne komunikaty.

O rozbudowaniu nadawanego programu o kolejne pozycje dyskutowano tego dnia w sali Muzeum Pedagogicznego przy ulicy Jezuickiej 4. Organizatorem spotkania, które początkowo nie przedarło się do prasy, był Centralny Komitet Polskich Zrzeszeń Radiotechnicznych. Dopiero cztery dni później w wydaniu wieczornym „Kurjer Warszawski” odnotował:

W konferencji powyższej wzięli udział przedstawiciele państwowych i społecznych instytucji oświatowo-kulturalnych, jak również przedstawiciele CKPZR. Z szeregu wniosków powziętych podczas konferencji powyższej zasługuje na wyróżnienie stwierdzenie konieczności zużytkowania radja do celów szkolnej i pozaszkolnej oświaty, którą to akcję zalecono jaknajgoręcej popierać.

Celem opracowania realnego programu propagandy radja w kołach oświatowych na konferencji wybrano komisję w składzie następującym: pp. A. Ptakowski, inż. S. Mędrzecki, S. Boguszewski, M. Godecki, T. Kupczyński, K. Augustowski i dr M. Stępowski. Komisja powyższa niezwłocznie przystąpiła do pracy i działać będzie w ścisłem porozumieniu Centralnego kom. polsk. Zrzeszeń radjot.

Identyczna lub niemal identyczna notatka, z podtytułem „wykłady (powszechne) przez radjo”, ukazała się jeszcze tego samego dnia w „Polsce Zbrojnej”, a także dzień później w „Naszym Przeglądzie” i „Rzeczpospolitej” oraz 16 lutego w „Echu Warszawskim”. Dodajmy, że pan Ptakowski był tak naprawdę Aleksandrem Patkowskim ze Związku Nauczycielstwa Szkół Powszechnych, Szczepan Mędrzecki reprezentował Centralne Towarzystwo Rolnicze, Stefan Boguszewski Zrzeszenie Samorządów Powiatowych, Marian Godecki Centralny Komitet Kursów dla Dorosłych, Tadeusz Kupczyński Państwowy Instytut Nauczycielski, K. Augustowski prasy codziennej, a dr Marian Stępowski warszawskiego radioklubu. Więcej na temat spotkania napisał „Radjofon Polski”:

W konferencji powyższej wzięli udział: przedstawiciel MWRiOP, nadto przedstawiciele: W-łu Oświaty i Kultury Magistratu m. Warszawy, Centralnego Komitetu Kursów dla dorosłych, Państwowych Wyższych Kursów Nauczycielskich, W-łu Oświaty Pozaszkolnej Związku Polskiego Nauczycielstwa Szkół Powszechnych, Centralnego Tow. Rolniczego, Zrzeszenia Samorządów Powiatowych, Instytutu Kultury i Oświaty im. Staszica, Muzeum Pedagogicznego i Redakcji „Polskiej Oświaty Pozaszkolnej”. Ze sfer radjotechnicznych brały udział w konferencji: Centr. Kom. Pol. Zrzesz. Radjo., Międzynarodowy Kom. Radioamat., Zrzeszenie Przedsięb. Radj. w Polsce, Redakcja „Radjo-Amatora” oraz Warszawski Radjo-Klub.

Zastanawiająca może być obecność – jak byśmy ich dziś określili – krótkofalowców, przy jednoczesnym braku przedstawiciela Polskiego Radia, które to omawiane audycje miałoby nadawać. Wydaje się, że takie podejście Stanisława Odyńca mogło być jednym z powodów konfliktu z Zygmuntem Chamcem. W każdym razie o efektach prac komisji będziemy pisać.

Na zakończenie odnotujmy jeszcze dwa wydarzenia. „Dziennik Poznański” donosił o rozpoczęciu zapisów na startujący 20 lutego praktyczny kurs budowy radioodbiorników. Więcej o nim napiszemy jutro. „Ilustrowany Kuryer Codzienny” informował zaś o uroczystym otwarciu radiostacji w Pradze… Choć tak w zasadzie powinien napisać o emisji ze Starych Strašnic. 7 lutego 1926 roku w miejsce dotychczasowej, półkilowatowej aparatury firmy SFR uruchomiono nowy, pięciokilowatowy nadajnik firmy Western Electric. Ten moment uznawany bywa u naszych południowych sąsiadów za zakończenie fazy eksperymentów radiowych.

Ilustracja tytułowa: Władysław Burkath, Helena Pańska i Mikołaj Ruk w studiu PTR

Źródło ilustracji tytułowej: „Radjofon Polski” 8/1926