W ostatni weekend karnawału stacja PTR postawiła wejść piosenkami wesołymi i tańcem. W sobotni wieczór pieśni autorstwa m.in. Ignacego Jana Paderewskiego, Stanisława Moniuszki i Zygmunta Noskowskiego śpiewali Ludwika Balczewska-Moczulska i Piotr Romanowski. Po koncercie inż. Eugeniusz Porębski dokończył odczyt o Kanale Panamskim. Tak jak w przypadku pierwszej części był on ilustrowany zdjęciami opublikowanymi w „Radjofonie Polskim” – czytelnicy na własne oczy zobaczyć mogli śluzy w okresie budowy. Lul nie zrecenzował tej audycji…

Korzystając z faktu, że tego dnia jedyną radiową wzmianką w prasie była informacja o pozwoleniu na organizowanie „produkcji muzyczno-radjofon” w cukierni Kazimierza Paciorkowskiego przy ulicy Hożej 19 w Warszawie, powróćmy do opowieści radiowego reżysera, którą cytowaliśmy przedwczoraj. Skończyliśmy o godzinie 18:12, rozpoczynała się dwuminutowa przerwa, a śpiewaka ciągle nie było…

„Niech pan nie zaczyna, aż dam panu znać” – odzywa się znów inż. Rabęcki. – „Ale zapowiedziałem dwie minuty” – próbuję protestować w obronie naszych słuchaczy. „Ja dam panu znać”. – Mijają dwie, trzy minuty… Turkot samochodu, wpada oczekiwany p. R. „No, nareszcie, jakże można, my tutaj denerwujemy się, pani Aniela już kończy swój repertuar…” „Zegarek, panie drogi… zegarek – o, widzi pan, u mnie… aha, piętnaście po szóstej. No tak ale szofer błądził, twierdził, że ulica Narbuta to od Krakowskiego Przedmieścia i wcale nie na Mokotowie”…

…„No dobrze, dobrze, zaczynajmy. Proszę na salę. Więc pan śpiewa najpierw… dobrze, a następnie…” „Możemy – rozlega się głos inż. Rabęckiego. Oj, oj, oj – słuchacze denerwują się z pewnością: zapowiedziana dwuminutowa przerwa przedłużyła się do sześciu minut! – Jazda… Tymczasem w poczekalni gromadzi się zespół p. Adamusa. Witam p. Seidendorfa – jest już p. Ferszko. – Lecz cóż to dzisiaj pan Antoni? Dzwonię do domu… „hallo, aha, już kwadrans temu wyjechał – dziękuję” – Część pierwsza skończona.

– „Pięć minut przerwy”. Przecie lada chwila p. Antoni powinien tu być i zaczniemy część drugą koncertu punktualnie…

A no, przecie jest! „Ledwie dyszę, nie wiem co się ze mną dzieje” – pada osłabiony na krzesło pan Adamus?! – „Samochód, którym jechałem przejechał kobietę, wjechał na drzewo, przewrócił się, szofer zemdlał – nie wiem jak ja wogóle żyję, a wiolonczela, czy cała?”.

Pieszczotliwie bada pan Antoni swój drogocenny instrument.

Konsternacja, wyrazy ubolewania, współczucia… „panowie, musimy zaczynać” – „Mój Boże, dajcie człowiekowi ochłonąć, przyjść do siebie”!! Program ulega zmianie. Daję jako pierwszy numer części drugiej solo na fortepjanie p. Ferszko. – Już gra… Pan Adamus ochłonął. Instrument wyszedł prawie bez szwanku z opresji, pan Antoni wyniósł z katastrofy tylko potężny guz na czole. Ale rzecz mniej przyjemna – w konsternacji zostawił w samochodzie wszystkie nuty! Odbywa się gorączkowa narada z zespołem: należy na poczekaniu ustalić jakie rzeczy można zagrać z pamięci…

Już zespół na sali, już się dostroił, już dźwięki nerwowego shimmy popłynęły przez mikrofon. Koncert odbywa się normalnie. Minuty przelatują. Układam komunikat prasowy, notuję telefoniczne dane o giełdzie zbożowej itd. Telefon… „tutaj jeden ze słuchaczy… czy stacja nadaje?” – „Naturalnie, już przeszło godzinę”. „Ale ja nic nie słyszę”. – „Trudno panie, nic panu nie możemy dopomódz”.

Wieszam słuchawkę. Telefon.

„Do której stacja dzisiaj czynna?”

„Czy pan nie czytuje Radjofonu Polskiego, który podaje programy na cały tydzień naprzód? – do 20.000-ej. Żegnam” – Wieszam słuchawkę. Aha! Za piętnaście minut ma mówi prof. Z. Jeszcze go niema. Dzwonię. „Hallo! – Panie profesorze, czekamy, za dziesięć minut pan już mówi” – „doskonale, już jadę”. Pan profesor stawia się na czas. Kończą numer ostatni części koncertowej. „Trzy minuty przerwy”. Dlaczego trzy minuty, a nie pół minuty – spyta niecierpliwy słuchacz. A dlatego, wielce szanowny panie, że po skończonym koncercie artyści muszą złożyć nuty, zapakować instrumenty, odsunąć pulpity i opuścić salę nadawczą…

Tych którzy chcieliby dowiedzieć się jak skończyła się ta pełna niespodziewanych zwrotów akcji audycja odsyłam już do „Radjofonu Polskiego” z 7 lutego 1926 roku…

Ilustracja tytułowa: Budowa Kanału Panamskiego

Źródło ilustracji tytułowej: „Radjofon Polski” 6/1926