Wydarzeniem dnia – choć tak po prawdzie to poprzedniego tygodnia, ale pierwsze gazety odnotowały to dopiero we wtorek – wydaje się nadejście do Polski pierwszego z zamówionych w Wielkiej Brytanii nadajników dla Polskiego Radia. Przez kolejne kilka dni tak samo lub podobnie brzmiące notatki na ten temat ukazywały się w „Warszawiance”, „Kurjerze Polskim”, „Rzeczpospolitej”, „Echu Warszawskim”, „Naszym Przeglądzie”, „Polsce Zbrojnej”, „Gazecie Kaliskiej”, „Dzienniku Poznańskim”, „Gazecie Kaszubskiej”, a nawet pelplińskim „Pielgrzymie”.

Pierwsza z dwóch zamówionych u Marconiego stacji nadawczych nadeszła już dla Polskiego Radja do Warszawy. Ta „mniejsza” stacja opakowana jest w 110 skrzyniach. Poza tem jeszcze w najbliższych dniach mają nadejść transformatory do niej. Siła tej stacji 6 kilowatów tj. taka sama, jak siła stacji rzymskiej.

Stacja typu Q, która już nadeszła do Warszawy dla Polskiego Radja, została przed wysłaniem wypróbowana w angielskich warsztatach firmy Marconi i odtwarzała nadzwyczaj artystycznie tak mowę ludzką, jak i najdelikatniejsze odcienia muzyczne, a barwa poszczególnych instrumentów odtworzona była bez najmniejszego skażenia.

Montaż rozpocznie się w tych dniach. Stacja będzie prowizorycznie zainstalowana w budynkach fabrycznych Polskiego Towarzystwa Radjotechnicznego przy ul. Narbuta. Studjo Polskiego Radja jest już na ukończeniu w biurach tej instytucji przy ul. Kredytowej 1. Za 4 do 5 tygodni można się spodziewać otwarcia polskiego broadcastingu. („Warszawianka”, 16.02.1926; „Rzeczpospolita”, 17.02.1926, „Nasz Przegląd” 20.02.1926, „Echo Warszawskie”, 23.02.1926).

Tymczasem przy Narbuta dzień przed Popielcem nadano audycję kończącą karnawał. Choć nie wszystko poszło zgodnie z założeniami… Tak pisał o tym Lul:

Kabaretem radjofonicznym należałoby nazwać wymienioną audycję. Otóż – organki ustne grały jak skrzypce, zjawiły się tak fantastyczne instrumenty jak… napełnione wodą rzędy butelek albo mało wogóle słyszalny kselofon. Jeżeli do tego dodać tryskające niefrasobliwym humorem kuplety p. Erwestówny oraz na zakończenie dźwięki shimmi i fox-trotów granych przez kapelę dromlistów, styl kabaretu trwał przez dwie godziny bez przerwy.

Niestety nie wszyscy z wymienionych w programie artystów zaprodukowali się dnia tego. Świadczy to o pewnem lekceważeniu ze strony wykonawców (jeżeli poza tem nie kryje się powód poważniejszy). O ile sobie przypominamy, zdarzał się wypadek podobny kilkakrotnie i to ze strony artystów miary mniejszej. Tembardziej powinno się ostro na podobne lekceważące odnoszenie się do audycji radjofonicznych reagować. Obecne produkcje Stacji Warszawskiej stoją na tak Wysokiem poziomie, że niejeden z wykonawców czuć się powinien zaszczycony możnością wystąpienia przed mikrofonem, przed którym produkował się szereg najwybitniejszych artystów polskich! Kierownictwo Stacji powinno energicznie walczyć z podobnem lekceważeniem swych zobowiązań przez niektórych artystów.

Wywnioskować stąd można, że tego dnia na Narbutta nie dotarli Włodzimierz Orsza-Bojarski z gitarą oraz humorysta Janusz Ściwiarski.

A skoro piszemy już o tym co poszło nie tak, to odnotujmy „radjoszwindel japoński”, o którym tego dnia donosiła „Rzeczpospolita”:

Od tak niedawna istnieje radjofonja, a już radjo stało się środkiem nadużyć. W Japonji ostatnio pociągnięto do odpowiedzialności pewną firmę płyt gramofonowych, która sprzedawała płyty z głosami i produkcjami znakomitych artystów po bajecznie niskich cenach. Okazało się, że naśpiewanie płyt odbywało się przy pomocy radjoodbiornika, bez wiedzy artystów. Z tego powodu rząd japoński wydał surowy zakaz używania radjofonu do nagrywania płyt.

Dodajmy, że radio w Japonii nie miało jeszcze roku – regularną emisję rozpoczęło w lipcu 1925 roku.

Na zakończenie zajrzyjmy do „Elektro i Radjotechniki”, która tego dnia ukazała się w Poznaniu. Obok przywoływanych już przez nas doniesień o budowie stacji naukowej w Krakowie i ankiecie organizowanej przez Tymczasową Stację Radiofoniczną (to kolejna z nazw stacji PTR) znalazła się notatka na temat wpływu radiofonii na pożycie rodzinne.

Otóż, jak się przekonywujemy i na tem polu oddaje radjo usługi. Kierownictwo warszawskiej stacji radjofonicznej otrzymuje liczne listy dziękczynne od grona radjowych wielbicieli, których zwłaszcza nie brak w sferach robotniczych. Coraz częściej rodziny robotnicze zaopatrują się w radjo odbiorniki, przy których zgromadzeni wieczorami całymi przysłuchują się produkcjom radjofoniczn. Na pożycie rodzinne wpływa w takich wypadkach radjo bardzo dodatnio, bo w miejsce tracenia pieniędzy po knajpach lub innego rodzaju rozrywkach skupia się grono rodzinne w domu, rozwijając w sobie jednocześnie zamiłowanie do muzyki.

Ilustracja tytułowa: Rodzina robotnicza słuchająca radia

Źródło ilustracji tytułowej: Wacław Szczęsny „Pierwsza Książka Radjoamatora”, Warszawa 1927