W czwartek na łamach „Echa Warszawskiego” i łódzkiej „Ilustrowanej Republiki”, a dzień później w „Dzienniku Poznańskim” pojawiła się zapowiedź występu przed mikrofonem Radjostacji Warszawskiej Stanisławy Korwin-Szymanowskiej, śpiewaczki, siostry Karola i Feliksa Szymanowskich, która wracała na scenę po dwuletniej przerwie. W notatce nie podano jednak daty kiedy to się stanie.. Dziś wiemy, że zaśpiewała w niedzielę, 21 lutego. W rocznicę tego wydarzenia poświęcimy jej więcej uwagi. Drugą radiową depeszą opublikowaną w tych samych tytułach była zapowiedź lekcji języka francuskiego.

Radjostacja warszawska zamierza wprowadzić do swych programów lekcje języka francuskiego. Narazie zbiera Kierownictwo stacji zgłoszenia radjo-słuchaczy pragnących się uczyć francuskiego przez radjo. O ile się okaże liczba „radjo-uczniów” dość pokaźną, zostaną lekcje wprowadzone narazie kwadrans tygodniowo.

Tymczasem na fali 380 metrów powtórzono piętnasty odcinek „Wiernej rzeki” Stefana Żeromskiego oraz zaprezentowano część muzyczną, w której udział wzięli artystka Teatru Nowości Salomea Rutkowska, bas Zygmunt Protassewicz oraz zespół Antoniego Adamusa. Lul pisał:

P. Salomea Rutkowska, która poraz pierwszy wystąpiła przed mikrofonem, posiada silny, metaliczny głos, który jednak nie obdarzony barwą liryczną gorzej oddaje mikrofon. Pan Zygmunt Protassewicz dowiódł jeszcze raz, że może się wyrobić na bardzo dobrego śpiewaka radjofonicznego. Głos jego posiada wszelkie potrzebne ku temu zalety. Życzyć należy, żeby dalszą sumienną pracą doprowadził młody śpiewak emisję swego głosu do perfekcji. Zespół p. A. Adamusa wystąpił dnia tego z pięknym programem, na który składały się – „Bajka” Moniuszki oraz dwie suity Czajkowskiego.

Teraz – zgodnie z wczorajszą zapowiedzią – powróćmy do przygotowanego przez Alojzego Kaszyna podsumowania audycji nadanych pomiędzy 26 listopada a 27 stycznia.

Dwugodzinny czas nadaje audycjom naszym charakter specyficzny. Normalna stacja nadawcza czynną jest przez cały dzień. W programie codziennym każdej większej stacji europejskiej znajdziemy tak wielką rozmaitość, że każdy gust, każde wymaganie mogą być zaspokojone. O określonej godzinie jest muzyka poważna, lekka, odczyty, w dodatku kilka i to z najróżniejszych dziedzin wiedzy, lektura, opera, operetka, tragedja, dramat, farsa, komedja, komunikaty itd. itd. Nie sposób dać wszystkiego, nawet pomijając rzeczy podrzędne, w ciągu dwuch godzin. Powstałby galimatjas bez oblicza i charakteru, kalejdoskop wrażeń – bez sensu, pożytku i przyjemności. To też pojęliśmy nasze zadanie w ten sposób, że staramy się możliwie wielką rozmaitość nie w ciągu jednej transmisji – w ciągu dwuch godzin, lecz w ciągu siedmiu transmisji, czyli całego tygodnia, mając czternaście godzin. To też układamy program tygodniowo, starając się zadowolić wszystkich – jednego dnia dajemy muzykę lekką, drugiego popularną, trzeciego poważną, czwartego jakiś wieczór literacki itd. Muzykę przeplatamy śpiewem, scharmonizowanym z charakterem programu. Od czasu do czasu wygłaszamy odczyty, już to jako integralną całość wieczoru, starając się nadać audycji oblicze określone, już to niezwiązane z dalszym ciągiem programu – jako część osobna.

Reasumując powyższe: staramy się nadać poszczególnej audycji charakter określony, przyczem dążymy do tego, żeby wykonanie stało na poziomie najwyższym, poszczególne zaś audycje określamy pod kątem widzenia wymagań całości tygodniowej, która powinna być należycie urozmaicona, przyczem transmisje poszczególne, dopełniając jedna drugą, dają całość harmonijną.

Niezależnie od tego dodajemy do każdej audycji komunikaty, czas i inne wiadomości służące potrzebom codziennym radjosłuchaczy. Sądzimy, że obraliśmy drogę trafną. Nie wątpimy, że jeżeli będziemy mogli obecny „mikrokosmos” nasz rozszerzyć do rozmiarów pożądanych przez powiększenie budżetu, powiększenie liczby godzin oraz, naturalnie, przez powiększenie siły stacji i rozmiarów studja – wyjdziemy zwycięzko z ciężkiej walki konkurencyjnej, która czeka radjofonję polską na falach eteru z radiofonją zagraniczną. Wierzmy i pracujmy!

Widać tu wprost wyrażoną nadzieję, że koncesjonowany program tworzony będzie przez tę samą ekipę, która tworzy program tymczasowy…

Na zakończenie jeszcze radioamatorska ciekawostka z „Ilustrowanej Republiki”:

Pomiędzy szachistami francuskimi a amerykańskimi rozegrana zostanie partja szachów przez radjotelegraf na falach krótkich, tzn. przy pomocy amatorskich prywatnych stacji nadawczych.

Na doniesienie z wynikiem tego między kontynentalnego spotkania niestety nie trafiliśmy…

Ilustracja tytułowa: Zygmunt Protassewicz

Źródło ilustracji tytułowej: Narodowe Archiwum Cyfrowe