Opublikowana w kończącym się tygodniu informacja o dotarciu do Polski nadajnika Marconiego dla Polskiego Radia, która w tych dniach obiegała gazety na terenie całego kraju, była – jak się okazuje – początkiem nowej ery w relacjach Polskie Radio z prasą. Choć z jakiegoś powodu kolejne komunikaty nie cieszyły się już taką popularnością. W sobotę, 20 lutego 1926 roku „Echo Warszawskie” zdradzało nowe szczegóły dotyczące organizacji radiofonii w Polsce oraz planowanego programu:

Rola, którą wkrótce spełniać zacznie radjo w Polsce zarysowuje się już dziś w następującym zestawieniu:

Koszta abonamentu wynosić będą dla instytucji rządowych, komunalnych, dobroczynnych, naukowych, kulturalno-oświatowych oraz dla osób prywatnych rocznie złotych 30, kwartalnie zł 8, miesięcznie zł. 3, czyli m. w. 10 groszy dziennie.

Program nowej radjostacji w Warszawie obejmować będzie: koncerty zespołowe i solowe, recytacje, muzykę taneczną, odczyty, wykłady, lekcje (języków obcych, gimnastyki etc.), przemówienia, informacje polityczne, ekonomiczne, giełdowe, sportowe, meteorologiczne, sygnały kontroli czasu itd. Dodać należy, że ambicją „Polskiego Radja” będzie, ażeby produkcje artystyczne utrzymane były na poziomie możliwie najwyższym.

Już sam ten wręcz niewspółmierny stosunek kosztów do korzyści wypływających z posiadania abonamentu zadecyduje o rozpowszechnieniu radja w Polsce.

O przygotowaniach, ale dotyczących ogólnokrajowej wystawy radiowej, tego dnia można było przeczytać w „Dzienniku Poznańskim”. Był to przedruk tekstu, który w poprzednią niedzielę ukazał się w „Radjofonie Polskim”.

Przygotowywana z wielkim nakładem energji i pracy wystawa radjowa w Warszawie zapowiada się jako niezmiernie interesująca manifestacja radjotechniczna w stolicy. Będzie to po 15 latach pierwsza wystawa techniczna w Warszawie; ostatnią była wystawa „Siła i Światło” w Warszawie w r. 1911.

Jak się dowiadujemy, Komitet Honorowy Wystawy składać się będzie z pp. Ministrów: Spraw Wojskowych – gen. Żeligowskiego, Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego – p. St. Grabskiego, Przemysłu i Handlu p. Osieckiego, którzy łaskawie udział swój w powyższym Komitecie zaakceptowali. Komitet Wykonawczy wystawy stanowią: Gen. W. Rybiński (prezes), Dyr. R. Rudniewski, maj. inż. K. Jackowski, inż. E. Porębski i red. S. Odyniec.

W Wystawie oficjalnie wezmą udział jako wystawcy – Min. Spr. Wojsk., Min. Oświec. Publ. Oraz gen dyr. P. i T. Dział radjoamatorski reprezentowany będzie okazale. Organizowany on jest przez specjalną podkomisję wyłonioną przez Międzyklubowy Komitet Radjoamatorów w Warszawie w składzie następującym: red. S. Odyniec (przewodn.), inż. Wojno, dr Kasperowicz, dr Stępowski, inż. Lubiński, inż. Bagniewski, por. Januszewski. Podkomisja powyższa odbyła już dwa posiedzenia i ustaliła zasadnicze wytyczne organizacji działu radjoamatorskiego na wystawie. Niebawem zakomunikujemy naszym czytelnikom odnośne dane szczegółowe. Dział przemysłowo-handlowy wystawy jest w organizacji.

Tymczasowe biuro wystawy mieści się w lokalu redakcji „Radjofonu Polskiego” – Warszawa, Wilcza 30. Tam też należy kierować wszelką korespondencję dotyczącą wystawy.

W tym samym dziale „Dziennik Poznański” donosił też o zaplanowanym na godzinę 20:00 zebraniu Sekcji Radjoamatorskiej przy Stowarzyszeniu Radjotechników Polskich, oddział w Poznaniu. Miejscem spotkania była sala w znanym nam już Zakładzie Fizyki Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Poznańskiego przy ulicy Fredry 10.

Na zebraniu wygłosi wykład o prądzie stałym p. asystent Szukalski, uwzględniając działy specjalnie ważne dla panów radjoamatorów. Po zebraniu odbędą się próby nowych odbiorników. Stawienie się członków obowiązkowe, goście mile widziani.

Tymczasem stacja PTR nadawała tego wieczoru drugą audycję muzyczno-wokalną Sekcji Artystycznej Akademickiego Koła Muzycznego… już bez udziału Tadeusza Bocheńskiego. Ten występ Lulowi bardziej przypadł do gustu.

W przeciwieństwie do pierwszego wieczoru wymienionej sekcji nie posiadał koncert powyższy tych niedociągnięć co poprzedni. Co się tyczy rozkładu programu, cechowała go w każdym razie pewna chaotyczność. Nie było proporcji między numerami wokalnymi a instrumentalnymi. Zapowiedziane w programie skrzypce nie odezwały się wcale. Z instrumentów figurował tylko fortpjan, przez co program był przeładowany produkcjami wokalnemi. Co do wykonania powiedzieć można, iż naogół młodzi wykonawcy poprawnie wywiązywali się ze swego zadania. Znać było sumienne przygotowanie się. Opanowanie głosów dostateczne u poszczególnych wykonawców wskazywało na dobrą nawet szkołę. Niektórzy artyści wykazali wcale niepoślednie walory radjofoniczne, to znaczy przedewszystkiem tak ważną w radjofonie równość natężenia i jednakowość barwy we wszystkich skalach, co świadczy o prawidłowej emisji głosu.

Ilustracja tytułowa: Artykuł o planach Polskiego Radia w „Echu Warszawskim”

Źródło ilustracji tytułowej: „Echo Warszawskie”, 20.02.1926